De Toestand

Zonnestralen

Ik zat er serieus overna te denken om mijn tuin aan de kant te doen, ik ging sowieso al wat minder die kant op en ook nog eens met minder plezier. De handdoek bij de hondencursus had ik ook al in de ring gegooid. Want om daar nog langer voor lul te staan was ook mijn eer te na. En echtgenoot was op moederdag met de kleuter vertrokken naar zijn moeder en ik was lekker thuis gebleven. Boodschappen doe ik ook niet meer in mijn uppie en vanmorgen had ik de afspraak met shrink afgezegd.

Het is niet eerder voorgekomen dat ik onaangekondigd wordt gebeld door shrink, vanmorgen gebeurde dat dus wel. Hij begon met te zeggen dat hij zich zorgen over me maakte. Hij had de samenvatting van therapeut gelezen en zag een patroon ontstaan wat doorbroken moet worden. Ik was – en ben namelijk bezig in een isolement te raken. Hij gebruikte er een mooi Engelse term voor, ik kan het me even niet herinneren.

Hij herkende ook de brallende mensen met hun perfecte honden op hondencursussen. Maar drukte mij ook op het hart dat er nog veel meer mensen rondlopen waarvan de hond alle kanten op springt en helemaal niet doet wat hij moet doen. Hij spoorde mij aan om toch weer de cursus te gaan volgen.

De vermoorde kip kwam ook nog aan de orde. Ik trek me de dood van dat beestje enorm aan, voel me ontzettend schuldig. Shrink en therapeut blijven benadrukken dat het de natuur is, dat dingen gebeuren en dat ik niet overal verantwoordelijk voor ben.

Deze mensen nemen mij en mijn gevoelens serieus, dat doet me ontzettend goed. Shrink had helemaal niet hoeven bellen, dan had ik hem over een maand wel weer gezien, toch neemt hij de moeite om mij op te monteren. In de jaren dat ik hem ken, samen met therapeut, hebben ze me al meer als een vader en moeder behandelt dan mijn eigen ouders. Ze hebben mij nog nooit voor lul gezet, me minachtend behandelt of me het gevoel gegeven dat ik alles fout doe. Ze doen precies het tegenovergestelde.

Ik weet heus wel dat ze niet goed kunnen maken wat ik allemaal heb gemist, en dat het als je 40+ bent helemaal niet zo simpel is denkpatronen te veranderen. Maar alle beetjes helpen. Ik voel me ontzettend gezegd met deze mensen.

Vanmiddag stond ik beetje doelloos op mijn tuin rond te kijken en zag daar een bekend persoon aankomen, mijn neefje (kind van mijn broer) dat was een verrassing! Hij hielp me met een paar zware karweitjes en in de tussentijd hadden we goede gesprekken over familie en familiebanden.
Dat hij een poos bij mij op te tuin mee rommelt vind ik ook zo geweldig, hij heeft per slot van rekening zijn eigen zaak en heeft een druk leven. Met een dikke knuffel nam ik afscheid van hem, de kleuter moest van school worden gehaald.

Ondanks dat er enorme donkere wolken hangen boven mijn hoofd ben ik opgetogen dat ik bovenstaande dingen als positief beschouw en er oprecht dankbaar voor ben.

2 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: