De Toestand

Dit is niks

Zo denk ik er op het moment over. Dat dit niks is, want als er iemand niet goed in zijn vel zit dan ben ik dat. Het speelt alweer een paar weken en het einde is nog niet in zicht.
Het ontstaat steeds als er een situatie speelt die ik niet onder controle heb. Vorige week bijvoorbeeld; toen gebeurde er iets in de straat en mijn ‘ toch al gehate hond’  was de oorzaak. Er was dus, en ik herhaal, er was dus NIKS aan de hand maar het verhaal werd zo hoog opgeklopt dat ik volledig over de toeren raakte.

En dat is niet leuk. Sterker nog, dat is ontzettend ruk. Want als ik ergens niet op zit te wachten dan is het een angstcultuur die gevoed wordt door mensen met weinig werkende hersencellen en een vreemd kijk op de realiteit.

Nadat de buurman zijn excuses had aangeboden – een dag later – was ik redelijk gerustgesteld maar de dreiging is blijven hangen. Ik was sowieso al wat gerustgesteld want ik was diezelfde dag nog, met gierende vaart naar de fokker vertrokken en had daar in alle ellende mijn verhaal gedaan en goede feedback gekregen.

Uiteraard heb ik alle dagen die daarop volgden wel gedacht dat het verstandig zou zijn om het zknhs te bellen maar dat durfde ik dus niet. Bang om mensen lastig te vallen, en sterk in de wetenschap levend dat ik het allemaal zelf, vooral zelf,  moest zien te rooien. En nu ik dit zo schrijf blijf ik daar in geloven. Ondanks dat ik na een aantal dagen de opdracht kreeg bij therapie om juist wel te bellen, ook omdat dat bij het behandelplan hoort.

En bovenstaand verhaal is niet het enige wat er voorbij is gekomen. Het zorgt ervoor dat angst gaat overheersen en ik mezelf opsluit. Letterlijk. De gordijnen dicht en ik laat mijn gezicht niet meer zien. Ik bezoek mijn kippen op tijden dat ik bijna zeker weet dat er niemand op de tuin is en ik ga iedereen uit de weg. Ik moet de drang zien te beheersen om alle sociale media waar ik actief ben te deactiveren. En ik beheers de drang om alle schijnheilige luitjes op hun bek te slaan. Want daar kom ik wel steeds meer achter, hoe schijnheilig en achterbaks mensen zijn. Niet dat ik ze zou durven slaan maar bij wijze van spreken, ruzie met ze zoeken ligt eerder voor de hand. Maar wat schiet ik daar mee op? ook helemaal niets.

In de tussentijd probeer ik bij echtgenoot en de kinderen zo ‘normaal’ mogelijk over te komen. Ik doe precies wat er van me wordt verwacht en ik laat zo min mogelijk zien van wat er speelt in mijn hoofd, hoe ik me voel.

En beste mensen, dat is dus eenzaamheid ten voeten uit. Je radeloos ellendig voelen, geen hulp durven vragen, niet over kunnen/willen/durven praten, mensen niet lastig vallen met hersenspinsels. Verdrietig zijn als iedereen de deur uit is.

Dan is het pittig om de positieve moed erin te houden.

0 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: