De Toestand

Donderdag therapiedag #16

Ik was gisteren de hele ochtend onder de pannen in het zknhs en ik heb dan ook een hoop te vertellen.

En dat ‘hoop te vertellen’ houdt me al een dag bezig. Want het bloggen is leuk en fijn maar het kan soms ook best lastig zijn. Vooral als het een pittig onderwerp betreft.

Want ik wil open en eerlijk zijn, maar besef ook dat dat niet altijd wenselijk is. Ik hoorde laatst dat een buurvrouw tegen de puber had gezegd dat zelfbeschadiging (van mij) een vorm van aandacht vragen is. Dat is geroeptoeter wat helemaal nergens op slaat. Maar daaruit blijkt maar weer eens dat ook al ben je eerlijk er andere conclusies worden getrokken. Dat vind ik jammer.

Wat vertel je wel aan anderen en wat niet. Dat is bij ieder blog weer de vraag.

Ik ga niet vertellen wat de psychiater meedeelde over ‘ons geheim’, tot aan gisteren wist ik niet dat hij en ik een geheim hadden trouwens, het bracht me aan het huilen, het uitspreken van het geheim van hem, en nu ook van mij.

Ik verliet zijn kantoor met een recept voor meer witte pillen. Het was even puzzelen wat te doen, ophogen van de antidepressiva is één van de mogelijkheden maar op dit moment niet de juiste oplossing voor mij. De kans is té groot dat het ophogen verkeerd uitpakt. Want het maakt klachten opnieuw erger dan ze al zijn en dat is in mijn geval absoluut niet wenselijk.

Een ander oplossing is het -opnieuw- gaan slikken van antipsychotica, naast de antidep welteverstaan. Het schijnt een goede combi te zijn met antidepressiva. Het hoofd wordt er rustig van, en wat heb ik dat nu nodig. Maar ook deze mogelijkheid viel af want de vorige keren begon ik last te krijgen van dissociëren, ook al iets waar we niet op zitten te wachten.

De minst ingrijpende oplossing is oxazepam gaan slikken. Ik heb ze de afgelopen jaren met mate geslikt en zeker niet iedere dag, niet omdat dat niet nodig was maar omdat ik niet wilde. Het maakt je geest best wel murf, en dat vond èn vind ik link met kleine kinderen. Nu de kleuter groter wordt, hij is al bijna zes, is het tijd om mezelf serieus te nemen en daardoor ook de medicatie op het niveau te gaan slikken waar ik me beter bij voel.

Een paar keer per dag een oxazepam zal zeker effect gaan hebben op mij en het gezin, maar wie weet is het wel een goede beslissing voor nu. Misschien brengt het wat rust terug bij mij en bij de rest van het gezin.

Voor nu is het belangrijk de duisternis terug te dringen die naar me loert, aan me trekt en sjort, en me mee wil nemen de duisternis in. En hoe verleidelijk dat nu ook lijkt, dat is niet wat ik wil.

0 reacties

  • Kakel

    Ik heb ook aan automutilatie gedaan. Het is pure onmacht die je voelt en nergens kwijt kunt. Alleen mijn man en de therapeut wist het. Nu ben ik eraan voorbij. Ik hoop dat voor jou die tijd ook eens aanbreekt. Anderen oordelen zo vaak over situaties waar ze totaal geen kaas van gegeten hebben!
    Hopelijk doet de oxazepam zijn werk. Hou vol!
    Lieve groet

  • nsvm78

    Heftig inderdaad dat mensen zonder het ‘echte’ verhaal te kennen oordelen. Ik probeer het niet te doen, maar maak me er ook wel eens schuldig aan, maar probeer in ieder geval iedereen met open blik tegemoet te treden. Hopelijk zullen de nieuwe pillen goed helpen en de duisternis wat verder weg duwen!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: