Categorieën
Honden Kids

Dat nooit meer

Het overlijden van één van onze honden kwam behoorlijk onverwacht.
Omdat dit hondje de grootste vriendin was van de puber en echtgenoot nam ik de beslissing haar naar de dierenarts te brengen en te laten inslapen.
Per slot van rekening was ik het kalmst onder dit verlies. Iedereen verdronk in zijn ellende maar ik deelde bij wijze van spreken de zakdoeken uit.

Donderdagmorgen was het heel erg duidelijk dat er snel ingegrepen moest worden, ik maakte een afspraak bij de dierenarts en vertrok luttele minuten later naar mijn afspraak in het zknhs. Tijdens mijn afwezigheid nam mijn gezin afscheid van het diertje.

Bij terugkomst had mijn gezin uitgebreid afscheid genomen en liep ik niet veel later met haar en de tiener de voordeur uit. De tiener wilde mee en ik greep dit met beide handen aan. Mocht ik gaan dissociëren was er nog iemand aanwezig die naderhand kon vertellen hoe het was gegaan.

Het in de haast meegenomen pakje zakdoeken was al volgesnoten voordat we een poot over de drempel hadden gezet. Bij binnenkomst werden we al snel naar de behandelruimte gebracht en de meelevende en vriendelijke dierenarts kwam na een uitgebreid onderzoek tot de conclusie dat euthanasie de beste oplossing was.

Nadat de dierenarts alles had klaargelegd ging het allemaal best snel. Na de eerste prik deed ze het licht uit en de gordijnen dicht en liet ons achter om haar rustig en dicht tegen ons aan in slaap te laten vallen. Bij de tweede injectie was het al vrij snel duidelijk dat het hartje was gestopt.
Het heeft al met al een half uur in beslag genomen voordat de tiener en ik buiten stonden. De hond lieten we achter.

Het is allemaal goed en rustig verlopen en ik kijk daar met een goed gevoel op terug. Maar het is mij wel duidelijk dat de rest van de roedel niet meer in mijn bijzijn wordt geëuthanaseerd.
Wat is dát intens zeg, echt heel heftig. Vooral omdat je weet wat er gaat gebeuren en je de hond in je armen hebt die vermoedelijk geen idee heeft. Dat de plas op je kleren drupt van de angst die ze voelt terwijl ze langzaam slap wordt en in een diepe slaap valt.

Dat je op het laatst met een levenloos dier in je armen staat………………………….vreselijk.
Nee, dat nooit meer.

Het verhaaltje naast de foto van het vorige bericht heb ik naar de tiener en en puber gestuurd, hoop dat het wat troost brengt.

5 reacties op “Dat nooit meer”

Zo erg om je huisdier, je trouwe huisgenoot en makker in te moeten laten slapen. Maar je hebt ‘m laten gaan uit liefde en dat vind ik een dappere daad. Jullie hebben niet aan je verlies gedacht maar aan je hond. En daar is lef voor nodig.
Heel veel sterkte met dit verlies.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.