De Toestand

Donderdag therapiedag #20

Naast mij op de achterbank zitten twee mensen. De één in een fout trainingspak met de lucht van wiet en zware shag om zich heen en iets wat meurt als zweetsokken en lang niet gewassen kleding. Daarnaast zit een persoon vol met piercings in het door kanker uitgemergelde gezicht en een onfrisse gelaatskleur. Die kleur die je ook wel ziet bij verstokte rokers.

Wel heel aardig trouwens, daar ligt het echt niet aan. Het komt meer door de lucht die ze bij zich dragen en ook de drukte waarmee ze het gesprek op gang proberen te houden dat ik op een gegeven moment helemaal niet goed word.

Het gekwetter blijft  maar doorgaan en ook worden er twee telefoons tevoorschijn getrokken waar in hoog tempo foto’s worden getoond van heel veel kinderen en honden. Ik voel dat mijn benen slap worden en word heel erg duizelig, een misselijk gevoel kruipt omhoog vanuit de maag naar mijn keel. En ik begin te zweten als iemand die een marathon heeft gelopen. De druppels vallen van mijn gezicht. Ik denk maar aan één ding……ik moet hier weg of ik ga flauwvallen.

Wat een vreselijke situatie is dit! uitstappen is geen optie, het is nog maar een kilometer voor ik thuis ben, ik moet het volhouden. Maar ik maak me grote zorgen, zo beroerd als ik me voel…..dat is toch niet normaal? Wat is er met me aan de hand?

Thuisgekomen zak in in de woonkamer in elkaar en blijf daar rustig liggen terwijl mijn hond om mij heen drentelt. Echtgenoot kijkt me aan met een blik die boekdelen spreekt.  Ik ben niet flauwgevallen maar ben zo slap als een vaatdoek. Ik voel me hondsberoerd. De plannen die we hadden worden in de koelkast gezet en ik duik mijn bed in. Twee uren later voel ik me beter.

Werd maar weer eens pijnlijk duidelijk hoe gevoelig ik ben en hoe snel angst en paniek de overhand kunnen krijgen.
En nog steeds weet ik niet hoe ik dit kan voorkomen, voor zover je dit kunt voorkomen.

0 reacties

  • Kakel

    Wat ontzettend moeilijk en zwaar voor je. En het maakt je zo onzeker…Zou het gemakkelijker voor je zijn als je je hond voortaan mee zou mogen nemen? Ik hoop niet dat dit een domme vraag is…
    Lieve groet.

    • Lotus Lilly

      Het zou héél veel uitmaken als haar me mocht nemen. Helaas is ze nog niet zo ver dat dat al kan. Balen he? En lieverd, jij stelt geen domme vragen….:-*

  • Darling Doormat

    Dat dit geen pretje is, heeft menig van ons al ondervonden. Ik wil geenszins belerend overkomen, maar ik zou je toch aanraden situaties te vermijden waarbij mensen te dicht bij jou komen, omdat je zintuigen dan extra gespannen zijn en dat verhoogt je ongemak. Probeer jezelf kalm te krijgen door je gedachten te verplaatsen, langzaam en diep vanuit je buik adem te halen (of in een plastic zakje te ademen) of (daar had ik baat bij) heel diep in je polsen te knijpen. Vooral geen paniek, zoiets gaat over.

    • Lotus Lilly

      Absoluut niet belerend, betrokken juist ♥ Diep in mijn polsen knijpen heb ik nog nooit gedaan. Dat ga ik eens proberen mocht ik weer eens in zo’n zelfde situatie belanden.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: