De Toestand

Wat zeg je me nou???

Tijdens het wachten op medicijnen bij de apotheek viel mijn oog op een regionale krant. Altijd leuk om een papieren versie van een krant vast te houden, we hebben twee abonnementen op digitale kranten en dat is ook fijn, maar een echte krant is stiekem fijner lezen.

Ver kwam ik niet met de krant want ik las een artikel over ‘Pieter’ hij is gehandicapt, nogal flink want hij zit in een rolstoel. De beste man ergert zich kapot aan mensen die hem overdag proberen te helpen met van allerlei zaken. Hij noemde als voorbeeld het binnengaan van een trein (!!) daarnaast gaat hij ook rustig met rolstoel en al de roltrap op waarbij mensen uit alle hoeken en gaten aan komen snellen om hem veilig op zijn plek te krijgen. Hij haat het dat mensen dat doen.

Had ik al gezegd dat hij zich kapot ergert aan de mensen die hem willen helpen?  Mijn rechteroog las nog net iets van: dat we in een samenleving leven die té behulpzaam is’ terwijl mijn linkeroog zag dat het recept klaar was.
Lang leven het internet want een stuk van het artikel vond ik hier.

Nu wil ik niet zeggen dat ik een reddende engel ben maar ik bied regelmatig hulp aan aan mensen. Dat kunnen ouderen zijn die staan te hannesen met boodschappen of willen oversteken terwijl niemand stopt. Ook kom ik wel eens oudere mensen tegen die in de war zijn en dan spreek ik ze aan, probeer ik ze verder te helpen. Ik woon bijna naast een verzorgingshuis 🙂

Ook bij portemonnees die bijna uit tassen vallen, knuffels die achterloos op de grond worden gemikt door een opstandige peuter terwijl moeder met strakgetrokken lippen van de stress de winkel uit galoppeert, een vergeten paraplu bij een kassa ….negen van de tien keer probeer ik mensen daarop te attenderen. Toch maakt het verhaal van Pieter wel indruk op mij, niet zozeer positief hoor, want ik denk dat het gros van de mensen het geheel niet vervelend vindt om uit de brand te worden geholpen. Wat dat betreft verandert mijn manier van behulpzaam zijn niet door dit verhaal.  Typisch vind ik het wel, dat er landelijk zoveel aandacht is voor dit op zich zelf staande verhaal.

Er is juist zoveel te doen over het verharden van de maatschappij, dat een ieder alleen nog met zichzelf bezig is en geen tot weinig oog heeft voor de medemens. Hoe is het dan mogelijk dat dit verhaal in een krant verteld moet worden vraag ik me af.

0 reacties

  • nsvm78

    Heel herkenbaar dit. Ik heb 10 jaar in een boekwinkel gewerkt en mijn ervaring is dat ze vaak in uitersten zijn. De ene persoon in de rolstoel wil 0 hulp en indien toch nodig vraagt deze er zelf om. De andere persoon in de rolstoel verwacht (eist bijna) hulp en is beledigd als je niet gelijk aan komt rennen. Dat is niet altijd van te voren in te schatten, erg lastig vaak om mee om te gaan. Ik had een vast klant, oud studie genoot. Hij was zeer beperkt, alleen niet qua geest. maar had lichamelijk bijna geen eigen lichamelijke mogelijkheden, 1 hand kon hij met zijn hand (zeer sterk geklauwde hand) de rolstoel sturen, maar dat was het dan ook. Hij was zo’n type dat absoluut geen hulp wilde, maar het dus echt bij alles nodig heeft. Mijn collega’s hadden het liefst dat ik hem aansprak, want omdat wij elkaar kenden voelde het voor hem wat natuurlijker denk ik. Ik ben er wel wat terughoudener in geworden door mijn ervaringen daar om hulp aan te bieden. Probeer wel in te schatten of het gewaardeerd zal worden.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: