De Toestand

zoektocht

De tiener was haar pinpas kwijtgeraakt tijdens het ongeval. Heel vreemd want hij zat in haar jaszak vertelde ze me. Het was in het zknhs niet mijn grootste prio dus ging ik pas zoeken toen we al een paar dagen thuis waren. Ik hield de jas op de kop maar er viel geen pasje uit, ook na het bevoelen van alle zakken vond ik het pasje niet.

Toen ze thuis al wat langer rechtop kon zitten pakte ze haar schooltas erbij en kamde die ook helemaal uit. We vonden haar kapotte horloge die ze omhad terug in de tas maar geen pinpas. Alle boeken en schriften werden minutieus nagekeken of doorgebladerd maar hij werd niet gevonden. De pas was gewoon weg!

Als mensen bovenop een slachtoffer gaan staan filmen en fotograferen, wat in haar geval ook gebeurt is, kan het ook goed zijn dat iemand de pas uit haar jaszak of van de grond heeft gepakt en heeft meegenomen.. Ik, die naïef genoeg het beste in de mens ziet begon al van allerlei idiote scenario’s in mijn hoofd te ensceneren want laten we eerlijk zijn, er zitten schoften tussen de ramptoeristen.

Terwijl ik gisteravond rond half negen als een roosje lag te slapen vond echtgenoot in zijn vestzak een pinpas en wel die van de tiener. Ze waren beide superenthousiast maar hadden ook geen idee hoe die pas nu in de zak terecht was gekomen. Godzijdank maakten ze mij er niet voor wakker maar ik werd vanmorgen wel tijdens het wakker worden getrakteerd op het heugelijke feit.

Echtgenoot had al bedacht dat ik dat vestje aangehad kon hebben tijdens het ongeluk en dat iemand mij dat pasje of iets dergelijks had gegeven.

Hij was al verder dan ik hiermee ben of kom. Want dat ik dat ventje aanhad klopt helemaal, ik weet alleen niet hoe het in die zak terecht is gekomen.

Lang leven de dissociatie! Maar niet heus natuurlijk. Echtgenoot vertelde ook nog een verhaal wat ik al eerder gehoord zou moeten hebben maar wat me helemaal niets zegt. Ik denk dat iemand die dement aan het worden is vergelijkbare momenten meemaakt.

De situatie begint beetje nijpend te worden voor me, want de mensen die zich nu al weken bekommeren om de tiener koppelen dingen met mij terug waar ik geen weet meer van heb.
Dat vind ik heel erg confronterend, de buitenwereld merkt nu als nooit tevoren hoe het leven van mij eruit ziet, de problemen waar ik tegen aan loop.

Geeft dat rust, dat het nu duidelijk wordt? euh…nee….ik weet het niet zo goed eigenlijk. Misschien vinden ze maar een rare….dat wil ik niet, dat mensen dat gaan denken 🙁

4 reacties

  • Kakel

    Wij hebben in ons vorige huis brand gehad. Heel veel dingen zijn toen ook lang me heen gegaan. Dat is niet erg. Dat is de schrik van het moment. Niets om je voor te schamen. Praten doen mensen altijd over je en je kunt het nooit bij iedereen goed doen. Doe wat voor jezelf goed voelt!Sterkte en lieve groet

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: