De Toestand

Donderdag therapiedag #34

Er waren twee dingen die ik absoluut wilde bespreken vanmorgen en dat besefte ik pas in de laatste minuten van de sessie.

Het eerste betrof een gesprek wat ik afgelopen week had en waar ik een klein beetje van in de war was geraakt. Het gesprek ging over coaches en hoeveel een coach voor mensen kan betekenen. Soms hebben mensen er veel baat bij een coach te bezoeken en op die manier verder te komen met zaken waar ze vast in zitten.

En de meeste mensen waar ik mee in gesprek raak hebben een positieve ervaring met een coach en hopen dat zoiets mij ook uit de diepte kan trekken. Met alle goede bedoelingen die er aan ten grondslag liggen……….ik word al zeven jaar begeleid door proffesionals en maak wekelijks de gang naar het ziekenhuis en ja…..ik zou ook graag met een paar sessies met een coach de deur dicht keilen van mijn sores en met een frisse start verder gaan. Maar zo werkt het helaas niet. Ik vind het lastig om dat terug te koppelen naar die mensen, bang als ik ben dat ze gaan denken dat ik een enorm beslag leg op de gezondheidszorg terwijl een coach het heel snel zou kunnen oplossen.

Ik vertelde mijn gesprekspartner dat sommige mensen als kind een beetje tegenwind gehad hebben en enorm op knappen van een coach die ze net een duwtje in de rug geeft. In tegenstelling tot mij heb ik niet een beetje tegenwind gehad maar lag ik in het water te trappelen en probeerde niet te verzuipen.

Mijn start als mens/kind is niet te vergelijken met het gros van de mensen, en daar ben ik blij om, voor jullie, dat meen ik! Ik gun niemand het gevoel van leegte wat ik de hele dag met me meesleep.

Het tweede betreft een paradox waar ik nog nét niet van wakker lig: namelijk het feit dat ik op hardop kan en durf te zeggen dat ik me best oké voel, en daarnaast de paradox dat de duistere gedachten in mijn hoofd niet verdwijnen maar dat ik me  juist meer aan het oriënteren ben op de uitvoering daarvan.

Ik deed wat onderzoek op het internet en voor het eerst in jaren denk ik te weten hoe je het het beste kan aanpakken. Maar vergis je niet in waar ik mee begon, namelijk dat ik positief ben en dat ik geniet van mijn tuin, mijn hond en mijn kippen. Dat ik zie dat het maken van contact een stuk makkelijker gaat dan voorheen.

Therapeut pakte gelukkig niet de telefoon om hulptroepen in te schakelen maar gaf als voorzichtige verklaring dat het wellicht te maken kan hebben met ruimte in mijn hoofd die langzamerhand begint te ontstaan. Dat door ruimte in het hoofd zaken in kaders worden gebracht.

Maar het verward me wel enorm…want ik snap die twee uitersten niet goed en ze voelen beiden heel vertrouwd, alsof ze echt allebei bij me horen.

Even voor jullie: ga je nu geen zorgen maken ok? ik ben niets van plan …ik was nieuwsgierig en heb gegoogeld. . Maar ben ook eerlijk om het te bespreken met therapeut en volgende week natuurlijk ook met shrink want het fascineert me en ik wil graag zijn visie horen op deze paradox.

Geen zorgen maken dus, beloofd??

Eén reactie

  • Pien

    Nee hoor, geen zorgen. Je bent in goede handen bij je therapeuten die echt wel aan de bel trekken bij rode vlaggen. En het is inderdaad fijn wanneer mensen baat hebben bij een coach en dan weer verder kunnen. Maar een coach coacht en gaat niet de diepte in en geeft geen therapie. Dat doet een therapeut en dan is er inderdaad wel wat heftiger problematiek die behandeld moet worden. Sterkte voor je!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: