De Toestand

Gespannen

Ik had een afspraak met de psychiater en was ontzettend gespannen. Het water liep me echt van het hoofd en uit mijn handen. Waarom gespannen zou je denken?
Eigenlijk is het heel simpel, ik – maar ik denk velen onder ons spelen in veel contacten met soortgenoten toneel.

Als je mij zou ontmoeten of kennen dan heb je echt niet door hoe ik me werkelijke voel. Ik kan op commando lachen en ben regelmatig de gezelligheid zelve. Ook psychiater heeft al vaak opgemerkt dat ik een leuk en gezellig mens ben. Als iemand dom staat te lullen, lul ik net zo dom mee en als er een gesprek is  waar meer van mijn geestelijke vermogens wordt gevergd……dan kan ik dat ook.

Nee, ik ben geen kameleon maar ik heb me ondanks mijn beperking erg goed aangepast. Zo goed zelfs dat je bijna zou gaan twijfelen of ik wel echt wat mankeer.

Psychiater kan ik niet om de tuin leiden en ik doe daarom ook geen poging. Als ik wil janken dan jank ik en als ik vrolijk ben dan laat ik dat ook zien. Ook ben ik altijd eerlijk geweest over mijn duistere gedachten. Hij snapt het…hij weet waar het wegkomt en is ook zo eerlijk om te zeggen dat het niet aan te leren valt of te repareren valt wat er aan de hand is.

Kort samengevat: we hebben een diagnose en er is een behandelplan met gesprekken en pillen maar een oplossing of een genezing ligt niet echt binnen ons bereik. Het enige wat er in de toekomst kan en hopelijk zal veranderen is dat ik besef dat ik ook bestaansrecht heb, het ga voelen, het van heel veel mensen bevestigd krijg en wie weet zo wat meer mezelf kan zijn en de duistere en donkere kant steeds verder van me af raakt.

Op dit moment is het dissociëren zo ontzettend aanwezig dat ik nauwelijks kan functioneren mijn pillendoos weer in gebruik heb genomen omdat ik steeds mijn pillen vergeet, of ze dubbel slik en ik mijn telefoon gaat regelmatig tekeer omdat ik bij alles wat ik niet moet vergeten een alarm heb ingesteld.

Dus heb ik weer een recept gekregen voor antipsychiotica. Voor de nieuwe lezers onder jullie: ik heb geen psychoses maar met dit medicijn kan de angst verder de kop worden ingedrukt waardoor hopelijk het dissociëren minder gaat worden.

De vorige keren ben ik na een paar pillen al gestopt omdat ik er helemaal niet goed van werd maar wat ik al eerder schreef; er is geen pasklare oplossing voor deze shizzle dus doe ik maar wat …want als ik niets doe zie ik het ook niet goed komen.

Oh. Verder gaat alles prima hoor 🙂

Met jullie ook lieve lezers? want jullie komen met velen maar laten niet bepaald veel reacties achter en dat vind ik nu zo zonde! Echt! Mailen mag ook natuurlijk…of welke manier het je beter uitkomt?! Ik ben benieuwd wat jullie naar mijn site drijft en heb ook een luisterend oor voor jullie! 🙂

5 reacties

  • Pien

    Een diagnose….hoe is dit voor je om dit te hebben? Werkt het helpend of blokkerend voor je? Ik vind je in iedere geval dapper dat je er zo over kunt vertellen en hoop dat je antipsychotica mag helpen. 

    • Lotus Lilly

      Een diagnose helpt sowieso om rust te creëren. Want niet weten wat er aan de hand is, is echt killing! Rust is weer ver te zoeken als duidelijk wordt hoe de zaken ervoor staan, wat de mogelijkheden en onmogelijkheden zijn. Als Atheïst denkend is het bizar dat je maar één leven hebt en dat het zo moeizaam moet verlopen en dan heb ik het over alle mensen die gehandicapt zijn of beperkt in doen en laten. Waar is de logica als je het hebt over psychisch leed waar mensen jaren mee rond moeten lopen? Dat heeft dan geen hoger doel. Als Boeddhist denk ik dat er een reden is voor het lijden, dat er een hoger doel zal zijn waardoor dit mij overkomt. Want ondanks alle shizzles leer ik ook een boel en probeer ik niet in de slachtofferrol te zitten dat is sowieso een goede geestelijke ontwikkeling.

      Het lastige van mijn diagnose is om het handen en voeten te geven naar de buitenwereld, denk aan moeders bij school. Ik raak steeds meer in contact met mensen en het zal mensen echt gaan opvallen. Dat vind ik moeilijk.

  • Joke

    Ik lees je blog regelmatig benieuwd hoe het met je gaat. In de loop der jaren lijkt het langzaam aan een beetje beter met je te gaan. Ik ben door je blog gaan begrijpen wat een impact je jeugd op je kan hebben. Wat een onvermogen ouders kunnen hebben om hun kinderen te geven wat ze nodig hebben, ze zelfs beschadigen voor de rest van hun leven. Ik zelf heb ook heel veel meegemaakt. De schizofrenie van mijn vader en daardoor onveiligheid thuis. Later in een stiefgezin het negeren van mijn stiefvader van mij als ik bijv. geen goede morgen had gezegd. Hij hield het met gemak een week vol terwijl ik daar kapot aan ging. En altijd weer wist hij me te vertellen dat het mijn eigen schuld was. Mijn zusje is misbruikt door een oudere stiefbroer. Een nare sfeer in dat gezin dus. Mijn ouders zijn jong overleden en toen ben ik hulp gaan zoeken. Ik vond het leven heel zwaar en ben waarschijnlijk heel depressief geweest. Wilde soms niet meer leven.  Ik ben bij een psychiater terecht gekomen ( omdat ik bang was om ook schizofrenie te krijgen) Zij heeft me heel erg geholpen o.a. mijn angst voor schizofrenie weg te nemen, dingen te benoemen dat wat mijn is overkomen ze psychische mishandeling te noemen en dat dat soms nog schadelijker is dan lichamelijke mishandeling. Die gesprekken zijn zo’n 15 jaar geleden. We zijn toen gestopt met de gesprekken omdat het goed ging. Tijdens die therapie ben ik mijn huidige partner tegen gekomen en we hebben een zoon.Na een hartinfarct 4,5 jaar geleden merkte ik dat ik nog steeds erg gestresst kan zijn, schrikachtig, twijfel of ik wel goed genoeg ben om te bestaan, geen ruimte in durven nemen. Sinds 2 jaar doe ik aan lichaamsgerichte therapie en dat is momenteel heel erg helpend. Alle overlevingsmechanisme worden mij nu duidelijk en langzamerhand kan ik ze los laten. Een verademing! Ik heb veel hoop! Ik wens jou al het goede! Liefs, Joke

Laat een reactie achter bij Lotus Lilly Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: