Moestuin

Fantaseren

Een beetje duf door slaapgebrek en met mijn eerste antipsychiotica achter de kiezen reed ik vanmorgen naar mijn tuin. Naast foto’s maken heb ik weinig gedaan, komt komende dagen wel weer.

Die tuinbroek van mij zorgt voor enorm veel commotie. Ik kocht het ding voor amper een tientje bij de Lidl en hij zit als gegoten..
De oudjes op de tuin moeten er om lachen, en al helemaal mijn aan COPD-lijdende buurman. Ik stond er geamuseerd bij te kijken terwijl hij al kuchend en lachend en daarbij nog pratend allemaal fantastische fantasieën stond uit te kramen van mij in de tuinbroek.

Geen erotische fantasieën bytheway. Nee, meer dat ik mezelf met gecamoufleerde wangen en met zakmes in mijn mond al tijgerend onder mijn netten door worstelde. Dat ik als een commando de wacht hield in mijn tuinkas en iedereen genadeloos commandeerde.  An passant fantaseerde hij er hardop op los dat ik regelmatig als een idioot aan kom rijden en alle pogingen onderneem zijn hond (moeder van h.ope) dood probeer te jakkeren op het smalle tuinpad. Hij had alle lachers op zijn hand.

Tijdens het fantaseren kon ik mijn lachen bijna niet inhouden, en hij ook niet. Hij liep er bijna blauw van aan en ik voelde me eigenlijk wel gevleid dat hij zo’n stoere hoofdrol voor mij had bedacht. Dat we er allen zo om konden lachen zorgde voor een vriendschappelijke sfeer en ik voelde me daar prettig bij.

Dat het vriendschappelijk is blijkt wel uit het feit dat we elkaar proberen te helpen waar we maar kunnen. Hij met zijn expertise vwb mijn hond en ik bij lichamelijk zware activiteiten. Hij is er qua COPD echt slecht aan toe en ik doe uit mezelf het zware werk op zijn tuin als ik in de buurt ben en als ik weet wat hij van plan is. Ik vertik het om toe te kijken terwijl hij met zijn dwarse doorzettingsvermogen bijna ten aarde stort tijdens het slepen van tuintegels.

Zo sleepte ik laatst een aantal metalen broedkasten voor eenden zijn land over. Zwaar dat die krengen waren! maar ik liet me niet kennen. Zo helpen we elkaar…en sinds een poosje lachen we ook heel wat af. Vorig jaar nodigde zijn vrouw mij en echtgenoot uit om eens een biertje te komen happen bij hen thuis. Ik zag dat toen niet zitten maar ondertussen begin ik daar naar uit te kijken. Scheelt dat ik me beetje bij beetje meer op mijn gemak begin te voelen en dat werkt echt drempelverlagend.

Genoeg gekletst, ik ga slapen, morgen weer een therapiedag 🙂

Mijn tuinschoenen.
Mijn tuinwerkboek
Courgetteplantjes..ze gaan hard!
Kas rechts
Kas links

Eén reactie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: