De Toestand

Ik kocht een bank

Ik reageer nogal gevoelig op medicijnen is gebleken. Heb snel last van bijwerkingen en dat is met mijn huidige pillendoos best een risico.

Dus ik ben weer gestopt met die …jeweetwel….

Ik begon namelijk dingen te zien die er niet waren, ik zag ambulances en politie-auto’s in het dorp staan op plekken waar gewoon een mooie struik groeide. Ik voelde me er miserabel bij. Werd er onzeker van, ging aan van alles twijfelen.

Stampvoetend nam ik de beslissing dat deze shit gewoon niet aan mij besteed is. Er is ook goed nieuws hoor. Want ik kocht in mijn eentje een bank bij de Ikea. Ik reed erheen (in mijn auto), liep er rond in mijn eentje en ging weer naar huis. Na een slaapje ging ik weer terug om de boel te regelen inclusief een aanhanger om het kreng te vervoeren. Echtgenoot reed in zijn eigen auto achter mij aan naar huis, hij had de aanhanger.

Ook stap ik regelmatig op een vervoermiddel om snel een boodschap te doen, of alle boodschappen. Ik nam dapper afscheid van drie kuikens, oorzaak van overlijden onbekend, maakt het niet makkelijker, vooral de kleuter heeft er last van. Oh, en ik werd aangereden op mijn scooter, een frontale botsing met veel geweld al was het maar een fietser. De fiets was aan gruzelementen en de scooter ook voor een gedeelte. Maar ik heb het meisje verder niet de huid vol gescholden – het was haar schuld- en ben daarna gewoon weer op de scooter gestapt.

De stramme grenzen die me al jaren op de plaats houden beginnen wat mee te rekken…ik kan wat meer, doe ook meer. Maar als ik aan mijn grenzen trek word ik ook hard terug gesmeten op de plek waar ik me veilig voel. Het dagje Beekse Bergen bijvoorbeeld; daar heb ik een hele week enorm van moeten bijslapen. En dan heb ik het over complete dagdelen dat ik lag te maffen. En hoofdpijn zeg…..echt niet normaal, mijn lijf voelde aan alsof ik griep had.

Ik durf wat meer onder de mensen te komen, maak makkelijker contact maar betaal er altijd weer de prijs voor.

Is dat irritant en kan ik daar goed mee omgaan? NEE, natuurlijk niet. Maar ik accepteer het wel, want dat is de situatie en zijn de consequenties die eraan mijn diagnose kleven.

Ik ben trouwens niet de enige die er moeite mee heeft. De puber is zoals eerder beschreven al ergens anders gaan wonen, de tiener huilde afgelopen week ook tranen met tuiten omdat ze de situatie voor haarzelf niet prettig vindt. En echtgenoot heeft net een traject achter de rug bij mantelzorg, daar werd een cursus van 4 avonden gegeven voor mensen die leven met personen met psychische problemen.

En de kleuter? daar moet ik ergens in juni mee op gesprek bij Centrum Jeugd en Gezin.

Wat dat betreft zijn we er allemaal maar druk mee, en om een brug te slaan naar de foto die ik bij dit blogje plaatste: echtgenoot en ik drinken ’s avonds maar een Radler en proosten op het leven, dat we het goed hebben samen, dat er ontzettend veel liefde is in dit huis voor alles wat erin leeft; dat er positieve ontwikkelingen zijn met name voor echtgenoot op het werk. En dat is mooi, want daar geniet ik dan ook weer van.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: