De Toestand

Donderdag therapiedag #54

Geheel onverwacht werd ik gisteren gebeld met de mededeling dat ik vandaag op gesprek kon komen bij de GGZ instelling.

WTF!!!

We hadden toch afgesproken dat ik de tijd zou krijgen om alles rustig af te ronden in het zknhs? Dit was niet de bedoeling!

Ik hield de boot af, eerst overleg met behandelaars in zknhs en dan zien we wel weer eens verder was mijn antwoord. En ja, dat had ik een jaar geleden niet hardop durven zeggen. Maar nu komen ze plots wel heel dichtbij en komt alles sowieso heel dichtbij dus nu moet ik proberen de regie in mijn handen te houden.

Met enige tegenzin gingen ze akkoord, maar ik moest op korte termijn terugbellen want er was haast bij.

Wat??…………………..haast??………………..??

Ik heb geen haast!!
Sterker nog, ik heb helemaal geen haast!!

Ik denk dat een kleuter zich ook zo miserabel voelt als hij na jaren bij zijn moeder plots naar school moet. En dat hij zijn moeder dan weg ziet lopen en hij achterblijft in een hele nieuwe omgeving met mensen die hij niet kent. Dikke paniek en huilbuien bij zo’n kleutertje terwijl hij verlangend naar buiten tuurt om en wacht tot hij weer in de veilige armen kan springen van zijn moeder  wanneer die hem komt halen.

In mijn geval zal dat allemaal precies hetzelfde gaan al hoef ik niet naar buiten te turen om te weten dat ik niet terug kan naar mijn veilige omgeving.

En dat doet gewoon verdomd zeer.

ikwilhetnietikwilhetnietikwilhetnietikwilhetnietikwilhetnietikwilhetnietikwilhetniet…. is wat er door mijn hoofd spookt.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: