Moestuin

Zo gaat het

Ik stond vanmiddag naast het bed van een tuinbuurman. Het bed in een verpleeghuis waar hij op de afdeling palliatieve zorg ligt.

Ik heb dit nooit eerder gedaan, ook niet echt bij de veter gehad om eerlijk te zijn. Ik wist ook niet hoe je dat aan moest pakken. Ziekenbezoek is toch een heel ander verhaal dan bij iemand zijn sterfbed zitten. Ga je het ergens over hebben of gaat dat niet meer lukken, en wat doe je dan?

Hij was ondanks de medicijnen helder en verheugd mij te zien. We hielden elkaars hand vast, en voor iemand die een fractie van zichzelf is had hij me stevig beet. Ik had beloofd niet lang te blijven, want hij gaat hard achteruit en heeft vreselijke pijn. Ik moest glimlachen om de manier hoe hij mijn hand vasthield, hij was niet van plan los te laten, hij prevelde wat woorden waaruit ik kon opmaken dat hij het leuk vond dat ik er was, de tranen drupten van mijn wangen terwijl ik hem hetzelfde vertelde. Er kwamen van allerlei dingen op in mijn hoofd maar kon niet veel uitbrengen.

Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat ik hem ga missen, dat ik hem nu al mis. Zijn vrolijke aanwezigheid en onuitputtelijke optimisme. Ieder dag loop ik langs zijn stuk land en mis ik zijn aanwezigheid. Niet dat we zulke dikke vrienden waren, maar ons contact was leuk en gezellig.

Na een paar minuten wilde ik weggaan en vroeg hij nog snel of ik nog een keer langs wilde komen. Dat ga ik deze week nog doen, want je weet maar nooit hoe snel dit kan aflopen. En een belofte is een belofte vind ik.

3 reacties

Laat een reactie achter bij Lotus Lilly Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: