De Toestand

Steunouder

Vanmorgen sprak ik een groep(je) mensen toe die met de training bezig waren voor steunouder.

Ik heb er tot vandaag nooit over gesproken dat ik vraagouder ben en mijn 8 jarige al ruim een jaar door een steunouder wordt opgevangen. Het kwam zo’n anderhalf jaar geleden op ons pad toen echtgenoot als mantelzorger een dagje uit had vanuit de mantelzorg.

Lang verhaal kort: er volgde een intake bij steunouder, ze zochten voor ons een passend gezin en niet veel later werd mijn hartje gematched aan een wat ouder echtpaar, zonder kinderen.

De afgelopen anderhalf jaar gaat hij iedere woensdag naar de steunouder en is hij daar de hele middag. Ik heb die middag tijd voor mezelf en toentertijd ook tijd voor de intensieve behandeling die ik onderging en hij had een leuke middag uit bij mensen die stapelgek op hem zijn.

Omdat steunouder zo goed voor ons heeft uitgepakt werd mij gevraagd een nieuwe groep steunouders toe te spreken, uitleggen wat het voor ons heeft betekend de afgelopen anderhalf jaar.

Ik was niet echt zenuwachtig maar toen ik eenmaal binnen was en alle ogen op mij gericht waren kreeg ik al vlot klotsende oksels. Ik mistte mijn hond ook. De laatste tijd neem ik haar bijna overal mee naartoe maar een overheidsgebouw mag je niet betreden met een hond, en zeker niet als deze geen officieel hulphond is.

Het verliep verder van een leien dakje, ik hoop dat ik een goed beeld heb kunnen schetsen wat voor positieve invloed het op ons allen heeft gehad. Nieuwsgierig naar deze organisatie? Klik!

3 reacties

Laat een reactie achter bij Juultje Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: