De Toestand

Dus……

Waarschuwing! Dit verhaal bevat ernstige somberheid.

Het gaat eigenlijk helemaal niet zo lekker op het moment. Het lijkt erop dat de onttrekkingsverschijnselen toch hebben toegeslagen.

Of………..

Ik ben gewoon terug geflikkerd naar mijn humeurige zelf die om het minst of geringste in huilen uitbarst (daarnaast is er nog meer aan het handje)

Stik onzeker word ik ervan. Omdat ik gewoon niet weet of dit erbij hoort of dat ik terug ben bij af.

Vanavond stuurde ik een WhatsApp bericht naar mijn voormalige psychiater (die als het goed is met zijn gezin aan het andere eind van de wereld zit) maar ik mocht hem appen als er wat was. En er is nu gewoon wel wat aan de hand. Naast de echtgenoot is er niemand bij wie ik terecht kan voor een knuffel of een praatje. Dat besef sloeg net ook wel even in, dat het gevoel van eenzaam zijn, me zo overvalt.

Vorige week stond ik voor een groep mensen te koken, ik bracht een middag door met een kennis, ik spreek wat dat betreft best wel wat mensen en ondanks dat ben ik eenzamer dan ooit.

Ik voel me een last voor de wereld. Ik ben een last voor mijn echtgenoot, ik heb slecht tot geen contact met mijn 2 oudste kinderen. Mijn zoontje vertelde me gisteren dat ik vaak een donker wolkje boven mijn hoofd heb.

Oh.My.God.

Begin ik nu echt weer te denken dat de wereld zoveel beter af is zonder mij? Ja. Dat denk ik momenteel weer en ik haat dat! Ik wil niet dat echtgenoot zich zorgen maakt, ik wil gewoon door met mijn leven. Het ging een poosje terug best goed toch? Waarom herinner ik me dat toch niet meer zo goed? Waarom dissocieer ik de laatste dagen weer zo erg. Niets op de wereld is erger dan het gevoel van dissociëren. Het is er weer, en ik kan er niet mee omgaan.

Ik hoop dat ik morgen op sta met een betere mindset.

xx




7 reacties

Laat een reactie achter bij zijvanhiernaastendaarnaast Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: