De Toestand

Hej hoi

Daar ben ik weer. Ik heb niet zo heel veel meegemaakt, althans, wat ik hier kan delen.
Wat ik wel kan delen is dat alles redelijk stabiel lijkt….me de nadruk op ‘lijkt’. Er zijn alleen enorme dalen. En die zijn best pittig.

Gisteren had ik er zo eentje, een opeenstapeling van zaken kan ervoor zorgen dat ik op een breekpunt terechtkom waar ik doodsbang van word.

Ik voel me dan zo ontzettend ellendig dat ik het liefst tegen mensen zou willen zeggen: hé wist jij eigenlijk wel dat ik op sommige momenten gewoon dood wil? Dat de pijn die ik voel zo intens is dat ik zo niet verder wil òf kan?

Ik vind dat ik dat niet kan zeggen tegen mijn omgeving, hoe graag ik ook zou willen. Om een stukje begrip te ontvangen, of een knuffel…of gewoon even wat aandacht voor mij als persoon. Gisteren moest ik op het diepste punt van het dieptepunt ergens heen, dat was een afspraak waar ik eigenlijk niet onderuit kon. Dus ik ging, en ik wist dat ook al ken ik deze persoon niet zo heel erg goed, ik wist dat zij één van de weinigen is die mee kan voelen waar ik nu ben, waar ik sta.

Ik jankte wat, ik vertelde wat en ik kon het hardop zeggen: deze pijn, dit verdriet is zo groot, zo intens dat ik niet meer ademen kan, niet meer leven wil. En ze begreep me, veroordeelde me niet. Uiteindelijk ging ik een daar weg met een beter en lichter gevoel. En zo zou ik het graag willen met iedereen om me heen. Ik doe al heel lang mijn best om me groot te houden dat er zelfs mensen zijn die niet kunnen geloven dat wat ik met me meesleep nog groter is dan het monster van lochness.

Nu zonder mijn medicijnen en zonder mijn oudste kinderen voel ik me vervreemd en ellendig. Ook al zou ik niet terugwillen naar het leven met de pillen. Ik mis mijn kinderen zo ontzettend. Maar hoe het nu gaat, en hoe het is dat kan ik niet veranderen. En ik wil het ook niet veranderen. Waar ik altijd bang voor ben geweest is bijna uitgekomen, iedereen met wie ik me verbonden voelde is weg. Mijn oudste is deze week jarig. Ik heb haar al in geen maanden gesproken of gezien. Er zijn in haar leven een boel dingen gebeurt waar ik officieel geen weet van heb: eigen huis, rijbewijs enz enz.

Hoe moet dit verder vraag ik me af, kun je me dan zo uit je leven weggommen?

Ja, ik snap heel goed dat je verdriet hebt van hoe sommige dingen zijn gelopen de afgelopen jaren. Maar ik heb mijn uiterste best gedaan, en altijd onvoorwaardelijk van je gehouden. En hoe slecht ik het ook had, ik heb er voor je willen zijn. En werkt dat ook niet andersom?
Is het zoveel gevraagd om er ook voor mij te zijn?

Zou het dan nog eens zover komen dat ik het hoekje omga zonder dat ik nog eens je haren heb mogen ruiken, je vast heb kunnen houden? En je heb kunnen vertellen hoeveel ik van je houdt en heb gehouden als kind? Hoe bijzonder je bent, hoe mooi je bent en hoe lief je was als klein meisje?

Ik heb echtgenoot gisteren gevraagd dat als er wat met mij gebeurt ik wil dat hij me zo snel mogelijk laat cremeren, binnen die vijf dagen. En niemand op de hoogte stelt dat ik er niet meer ben. Dan komen ze er na verloop van tijd wel achter.

Dat is mijn wens, en zo gaat het hopelijk ook gebeuren.

xx



4 reacties

Laat een reactie achter bij Uitdeboerenkeuken Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: