WTF?!

Tenenkrommend

Wat een afschuwelijk gesprek heb ik achter de rug met de steunouder. Bij binnenkomst werd er meteen geroepen dat ze heel erg gekwetst en vernederd was en dat ze er HELEMAAL klaar mee was overal de schuld van te krijgen. Ohwja, ze was héél erg kwaad op mij. Het enige wat in me opkwam was dat ze de druk aardig aan het verhogen was door deze uitspraken. De non-verbale communicatie liet een zenuwachtig persoon zien die wat wit weg getrokken was en daarbij geen oogcontact durfde te maken. Best wel vreemd als je bedenkt wie deze shitzooi over zichzelf had afgeroepen.

Lees hier door welk bericht dit allemaal is begonnen.

Het gesprek ging van start; ik begon want per slot van rekening had ze géén idee wat er aan de hand was. Feit wil dat ik na ieder 3e woord wat ik sprak werd onderbroken en er meteen gereageerd moest worden, en dan niet op een normale grote mensen manier, maar op een hysterische manier met wijzende vingertjes.

Ik heb dus mijn verhaal niet eens kunnen afmaken laat staan goed kunnen beginnen. Ze was hysterisch boos en hing regelmatig over de tafel naar mij toegeleund om haar woorden kracht bij te zetten. Ik was daar totaal niet van onder de indruk. Sterker nog, ik had zin om haar flink op haar bek te slaan. Zodat ze tenminste die woeste bek zou houden. Dat mensen een ander niet laten uitpraten vind ik zo onfatsoenlijk en onprofessioneel.

Ik daarentegen was ondanks een verhoogde hartslag en een sluipende hyperventilatie de rust zelve. Ik had afgesproken met echtgenoot dat- ondanks dat ik heel vilein kan zijn – zou inhouden. For gods sake! we zijn volwassen mensen, toch?

Al met al waren we pas 10 minuten onderweg waarbij al heel wat drama mijn kant op was gekomen en ik mijn zinnen niet kon afmaken. Blijkbaar vond ze het ook nodig mij te beledigen: ik zou dom zijn, ik had geen fatsoen, ik zou maar eens in mijn omgeving moeten vragen of er überhaupt wel mensen waren die me aardig vonden.

Oh……ja………en dat ik mijn medicijnen maar weer moest gebruiken!!

Jaja…ze durfde dit gewoon te zeggen. De hufter, de miserabele klootviool. Er werd nog meer mijn kant op gegooid, dat ik na een paar minuten geen andere uitweg meer zag dan mijn boekje met aantekeningen dicht te slaan en op te merken dat dit dus de reden was dat mensen die kinderloos zijn met een kinderwens niet geschikt zijn als steunouder ( Ik had dit ergens gelezen in de reacties op mijn verhaal van eerder en vond het een briljante samenvatting)

Dat was dus het moment dat ze inderdaad de kuierlatten nam en zwaar ademend en huilend de deur uitliep en in een hoekje van het pand is gaan staan. Had die pokketrol nu echt gedacht dat ze mij straffeloos kon blijven beledigen?

Dan. heb. je. aan. mij. echt. een. verkeerde.

Ik heb vervolgens nog een stief kwartier met de coördinator gesproken over wat er hier nu was voorgevallen. De coördinator had dit niet verwacht. Ik wel. Het was voor ons tweeën wel duidelijk dat het doek definitief was gevallen in dit sprookje. De coördinator merkte op dat het haar speet dat ik dit mee had moeten maken. Ja. Dat vond en vind ik zelf ook. What the fok zeg, ik heb toch al genoeg aan mijn kop?! En daarmee bracht ik nogmaals het punt naar voren dat dit drama helemaal niet plaats had hoeven vinden als er een betere screening was geweest. Ze gaf aan dat dit een punt zou worden wat verder in het team besproken zou gaan worden.

Ook wilde ze nog weten of er van mijn kant ruimte was voor verder contact tussen mijn kind en de steunouder. Ik vroeg haar hetzelfde: of zij in deze situatie haar kind nog zou toevertrouwen aan dit persoon. Had ze geen antwoord op. Ik wel. FORGET IT! dit soort piepels kan ik missen als kiespijn.

Het heeft een poosje geduurd eer ik thuis weer een fatsoenlijke hartslag had. Het was allemaal toch wel erg heftig om mee te maken ook al raakte het me emotioneel niet erg. Het is wel vervelend om zo uit elkaar te moeten. Ik had het liever anders gezien, dat mijn kleine vriendje nog jaren deel had uit kunnen maken van hun leven en ze daardoor ook veel plezier zouden blijven hebben van hem en zijn kinderlijke streken. En dat ik uiteindelijk had gekregen waar wij op hadden gehoopt: een steunouder die er zou zijn voor mij en mijn kind in een lastige periode. Nu zit ik zonder steunouder en ben ik ook nog eens tot op het bot gekwetst door deze hysterische trut en haar egoïstische en egocentrische karakter.

Wat een KUTWIJF! Zo. fijn dat ik hier zonder onderbreking gewoon mijn verhaal heb kunnen doen 🙂

xx

7 reacties

Laat een reactie achter bij Lotus Lilly Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: