De Toestand

Bescheiden feestje

Snotverredikke, zo ben ik alweer 8 maanden zonder medicatie en dat verdiend natuurlijk een vervolgblog.

Acht maanden geleden was het niet meteen jodelahiti, verre van. Het duurde nog een maand of 3 voordat het uit mijn systeem verdwenen was, het heeft nogal wat tijd gekost voordat mijn hersenen waren gewend aan het gemis van de stofjes en weer zelf aan de slag gingen.

Ik voel me op dit moment een ander mens. Ik zit volledig in mijn kracht en voel me een beter functionerend mens dan 10 jaar geleden. De persoon is hetzelfde maar ik heb in de afgelopen jaren veel geleerd. Therapie is heel erg fijn maar ook erg moeilijk. En zoals ik er nu op terug kijk houdt het wekelijks lullen over je ellende de moeizame toestand ook wel in stand. Want ik zou er nu never nooit meer voor kiezen in zo’n afhankelijke positie te zitten. In combinatie met medicijnen ontstaat er een een soort van vacuüm waar moeilijk uit te breken valt.

Wat niet onverstandig is te vermelden zijn de suïcidale gedachten die volledig zijn verdwenen samen met shrink en pillen. Er is helemaal geen sprake meer van sombere gedachten of suïcidale gedachten. Ik vraag me wel eens af of de vele intense therapie de shit niet gewoon in stand heeft gehouden. En vergeet het effect van die die pillen niet, die werken er ook grotendeels aan mee.

Om de situatie samen te vatten: na het stoppen van alles is mijn leven er alleen maar beter op geworden.

mmm…….dat is ook wel zorgelijk niet?

Want ik was zelf de persoon die alles stop heeft gezet, toentertijd met de achterliggende reden niet opnieuw te willen starten met wéér een nieuwe therapeut. Ik voelde me niet stabiel maar had ook geen zin om weer van voren af aan te beginnen. En afhankelijk zijn van pillen is niet tof.

Het was mijn keuze, mijn verantwoording en uiteindelijk ook mijn redding.
Ik ga nu niet zeggen dat het anders had moeten gaan of dat ik dit…of dat ik dat….misschien ook eerder met alles had moeten stoppen…whatever. Dat is achteraf lullen en daar weet niemand het antwoord op.

Wat ik nu wél weet is dat het heel goed voor mij heeft uitgepakt. En daar ben ik blij mee, en mijn gezin ook.

En het roept bij mij vragen op over de GGZ, waarom patiënten jaren worden behandeld en grotendeels op eigen initiatief stoppen en niet op advies van de hulpverlener. Dat vind ik best wel raar.



2 reacties

Laat een reactie achter bij Juultje Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: