Dagelijkse beslommeringen

Geen nieuws is goed nieuws, toch?

Ik ben reuze benieuwd hoe het met jullie is, want er speelt nogal wat in de wereld en in ons land.

Ik kan je meteen al vertellen dat ik het helemaal niet goed doe op in deze situatie. De echtgenoot is al twee weken thuis aan het werk, ik mag overdag jufje spelen over een 9-jarige die naar ik nu pas zie, een behoorlijk temperament lijkt te hebben. Ik mis ondertussen de stilte in huis 🙂

Echtgenoot vatte het treffend samen: bijna iedereen zit nu in de situatie waar jij 10 jaar in heb gezeten, “hele dag thuis, amper naar buiten, en als je -hyperventilerend -naar buiten gaat met een boog om de mensen heen lopen en geen sociaal contact.”

Ja!!! inderdaad. Dit voelt weer heel vertrouwd voor mij maar voor jullie uiteraard niet.

En manmanman wat gebeuren er schrijnende dingen……ik hoop dat na deze Apocalypse er een hele grote pot vrij wordt gemaakt om het zorgpersoneel voor jaren aan loon te spekken. Dat er nooit meer vanuit de zorg actie hoeft worden gevoerd maar dat er alleen maar even naar het woordje ‘corvid-19’ gewezen hoeft te worden om alle kornuiten van de regering voor 150 jaar de mond te snoeren. Dat er nooit meer iemand een negatief woord durft te spreken over de mensen in de zorg en zo ja; dat dan de consequentie is dat het schaamrood op je kaken verschijnt en je met een kap over je kop naar het schavot wordt afgevoerd.

Ondanks dat er heel veel, en dan bedoel ik ècht heel veel, ellende gebeurt zijn er ook mooie dingen die ontstaan. Maar daar kom ik op een later moment nog wel en keer op terug. Voor nu zitten we nog in de overlevingsfase met z’n allen en is er nog teveel irritatie over de mensen die zich wars houden van nieuwe regels.

Ik weet niet hoe het voor jullie is maar het lijkt beetje op Russische roulette; krijg ik het wèl of niet. En als ik het krijg, valt het dan mee of niet. En zo gaan de gedachte hierover de hele dag door het hoofd. Ik stel voor dat er een televisiezender in het leven wordt geroepen waar het verboden is over corvid-19 te praten. Ik zit ondertussen standaard met de afstandsbediening in de hand om direct te kunnen wegzappen als er weer wat moet worden meegedeeld. Het is teveel, het gaat maar door. En het is overweldigend. De negativiteit die het met zich meebrengt nestelt zich in mijn poriën en ik krijg het niet weg geboend.

Wanneer houdt het op, wanneer wordt alles weer ‘normaal’. Dit is afzien. En ik werk niet eens in de zorg. Ik ben maar gewoon en van de vele mensen die hier niet goed mee kunnen omgaan. Ik heb dan ook ontiegelijk veel respect voor een ieder die aan het werk zijn en de economie draaiende proberen te houden. En de mensen in de zorg, uiteraard.

Hoe gaan jullie hier mee om?

5 reacties

  • Mrs. T.

    Daar is bijna niet mee om te gaan. Mijn man is vanaf 14 maart intensief bezig geweest met zijn zieke vader die een week later stierf (positief getest op corona). Sinds 15 maart hebben we hier in huis een strikt ‘quarantainebeleid’. Hij slaapt beneden, er is geen fysiek contact, hij eet aan een andere tafel en er is minstens 1½ afstand tussen mij en de meiden. Dat is hels. Zeker nu zijn vader dood is en ik hem niet kan troosten. En dat duurt nog tot 5 april (2 weken na 22 maart, want toen stierf vader). Hij is intens verdrietig, dat zijn we allemaal. Maar er wordt ons verschrikkelijk geadviseerd dit vol te houden. Soms denk ik: bekijk het maar, kom hier. Maar als ik dat doe dan kom ik aan de andere kant van de lijn te staan en kan ik mijn dochters niet meer aanraken en troosten. Daarbij: de oudste heeft astma, dus we moeten proberen zo voorzichtig mogelijk te zijn zodat we later nooit hoeven te zeggen … hadden we maar.
    Ik vind het verschrikkelijk en bijna niet vol te houden.

  • Lotus Lilly

    Ik weet het, jouw situatie zit dagelijks in mijn gedachten, en al helemaal vandaag. Lieve Mrs T, mijn hart huilt om jou en je gezin. En ik hoop dat je het volhoudt want ondanks dat ik jullie allen de troost van lichamelijk contact zo ontzettend gun, de eventuele consequenties daarvan zijn het niet waard. Niemand is er bij gebaar dat jullie allen ziek worden. Hopelijk geeft jullie onderlinge liefde de kracht en de moed om dit uit te zitten. ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

  • Ilona

    Het is (denk ik) de onzekerheid die je voelt en het ongrijpbare. Krijg ik het nog, heb ik het al gehad en inderdaad zoals je beschrijft een Russische roulette. Het thuiszitten is voor mij al 5 weken redelijk normaal i.v.m. een heupluxatie. Dat gaat nog heel lang duren maar gek genoeg ben ik daar niet zo mee bezig, zou ook eigenlijk fysio moeten krijgen maar kan niet. Ik mis vooral het fysieke in de zin van even een knuffel elkaar even vasthouden in deze bizarre wereld, Mis m’n moeder die ik al 6 weken niet gezien heb, ben helaas ook zo iemand die glazen altijd halfleeg ziet i.p.v. halfvol. Zou eigenlijk niet naar het nieuws moeten kijken of de kranten lezen maar ja onwillekeurig doe je dat toch. Italië zit al ruim 2 weken op slot en er verandert niet zoveel. Gaan wij die kant ook op en wat dan etc. etc. Diep respect voor de mensen in de zorg, politie etc. etc. en ook voor alle ouders die nu ineens gebombardeerd worden tot onderwijzer. Het valt denk ik wel aan kinderen uit te leggen maar het geduld stopt ook ergens, ze willen, spelen ravotten, vriendjes. Het is als een slechte B-film op Netflix. Ik wordt vaak wakker ’s nachts en dan realiseer ik mij ineens dat alles 100% anders is. En dan die domme, domme, domme onvoorzichtige mensen die naar bouwmarkten gaan alsof er niks aan de hand is en zich immuun wanen. Als het tot en met 6 april zou duren dan zouden we dat aankunnen maar ik ben bang dat het nog veel en veel langer gaat duren. Kortom ik weet het niet maar bang ben ik wel,

  • Gwennie

    Mij vergaat het thuis zijn wel goed eigenlijk… Ik kom erachter dat ik het heerlijk vind om thuis te werken. Met man, met zoon! Ik zie wel dat de zoon zich steeds meer gaat vervelen in zijn vrije tijd die hij heeft, dat hij blij is dat hij in de zorg werkt en dus een vitaal beroep heeft waardoor hij niet anders kan dan naar zijn werk te gaan, maar manlief en ik vermaken ons prima thuis. Hij werkt boven, vergadert via Zoom of Skype, ik werk beneden, overleg op identieke manier als mijn lief en tussen de middag doen we samen lunch wandelen. (lees: boodschappen met een flinke omweg). Het gaat ons redelijk goed af. Alleen mis ik mijn ouders… die wonen over de grens en zijn boven de 80 jaar. Ik kan ze niet knuffelen of even een boodschap voor ze doen. Dat vind ik toch wel verdrietig…

Laat een reactie achter bij Lotus Lilly Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: