• De Toestand

    Koffie

    Je hebt koffie en je hebt koffie, niet? Ik hou wel van een stevig bakkie koffie. Zo hebben we hier in huis verschillende koffiezetapparaten staan en hebben we al veel uitgeprobeerd. En ja, Espresso is heerlijk, maar het zijn van die kleine kopjes he? En een grote mok vol espresso, neuh, niet zo goed voor de maag.

    Afijn, een poos terug heb ik een geweldige ontdekking gedaan qua koffie. Namelijk de Toffeekoffie van de AH. We drinken niet veel koffie. Het zijn maar twee bakken per dag. En laten we nu vorige week dit hebben aangetroffen bij de AH Zo op het oog niks mee aan het handje. Behalve dan die sticker. Die sticker van de 35% korting.

    We konden nog net de laatste 4 pakjes in ons mandje kwakken. Want ze halen het voor het gemak maar uit het assortiment. Sukkels…!

    Hebben jullie ook wel favoriete producten gehad die opeens uit het assortiment waren?

  • De Toestand

    TROTS !

    Kijk hem daar nu staan mijn

    kleine pluizebol

    El Kwekkos

    El Curly Wurly

    Mijn zonnetje

     8 maanden oud.

    Wat staat hij daar schattig

  • De Toestand

    lekker zonnetje

    Lekker zo’n dagje niksen, rusten en slapen. Ik was er ook aan toe. En mijn kleine vriend ook. We zitten zonder al teveel problemen weer in ons ritme wat we saampjes ook hadden voor de vakantie. Nu hebben we niet de hele dag geslapen. Ik zat ook te wachten op een boek wat ik had besteld. Het pakket viel rond 14:00 op de deurmat en ik kon het niet laten om direct te bladeren naar de stukken in het boek die ik interessant vond. Na een half uurtje, boordevol treffende passages, vond ik het welletjes. Niet teveel info op één dag. Alles op zijn tijd.  Eerst maar eens even naar buiten voor een wandeling.

    Wat hebben we toch weinig nodig als het mooi weer is. Je pakt een kinderwagen, en een baby, een paar makkelijke schoenen/slippers, flesje water, zonnebril portemonnee en telefoon en laten we de huissleutel vooral niet vergeten. En voila, lekker wandelen in ons prachtig stadje. Ik kan zo genieten van de natuur in zijn prachtige vorm en kleuren. Nu woon ik ook op een schitterend plekje in de binnenstad van een historische stad. Als ik de straat uitloop struikel ik dagelijks over toeristen.

    Vanavond ff brainstormen met mijn echtgenoot over morgen. Dan is C. weer hier. En er moet een verlenging worden aangevraagd bij het CIZ. De vraag is of ik meer uren wil of niet. En of ik er überhaupt mee door wil gaan. Misschien kan ik ook wel zonder C. …………??? Als mijn echtgenoot klaar is telefoneren gaan we de koe ‘C’ eens bij de hoorns pakken.

    Wordt weer vervolgt.

  • De Toestand

    das fijn…

    De 1e van de 3 (kinderloze) weken is vandaag begonnen. Zo werd ik vanmorgen wakker dat ik alleen mijn kleine ventje aantrof in huis. Echtgenoot was al naar zijn werk en de dames waren er sowieso al niet. Wat een stilte zeg, heerlijk! maar ook vreemd. En niet alleen voor mij.

    Normaliter als ik de baby heb gevoed, dan rolt hij om in bed en zocht dan zijn papa op. Ging dan uitgebreid knuffelen en spelen met zijn paps. Maar zo was er vandaag alleen een leeg kussen en dito dekbed. Hij kroop wat over het bed heen maar kwam er al snel achter dat er niemand was verstopt

    De keuken zag er netjes uit. De tafel lag niet bezaaid met: hagelslag, boterhammen, armbanden, tijgertjes, oorbellen, kleren, pyama’s of lipglosjes en niet te vergeten, bergen met sleutels en sleutelhangers. Yep, de dames slepen ‘ s ochtends van alles uit hun kamers en mikken dat voor het gemak op de keukentafel. Maar nu was de keuken, op een mand vol schone was na, leeg. Ook heerste er  complete rust in de woonkamer. Geen tv die stond te schetteren. Heerlijk.

    Niet veel later zat ik samen een boterhammetje te eten met de baby. Hij keek vaak om zich heen. het was wel duidelijk dat hij niet begreep dat niemand verder thuis was. De stilte was hem vreemd. De afgelopen weken was hij gruwelijk verwend met bergen aandacht van zijn zussen en vader. Vanaf het moment dat hij wakker was, werd er bijna non-stop met hem getrut en gespeeld, gezongen of gekust. Je kan veel zeggen van zijn zusjes, maar ze zijn stapelgek op hun babybroertje.

    Onze rust werd na de lunch voor een poos verstoord omdat C. de boel kwam versterken. Ik had niet zo’n zin in therapeutische verhalen en klusjes. Afzeggen is ook niet netjes dus na 3,5 klusjes (!!) en kletsen (!!) verliet ze het strijdtoneel. Ondertussen was ik toe aan een middagslaapje. Maar qua tijdstip kwam dat niet handig uit. Een wandeling in de zon leek me een beter plan.

    En zo was de eerste dag alweer op zijn eind. Morgen staat er niks op het programma. HEERLIJK 🙂

     

  • De Toestand

    inderdaad…..

    De persoon….

    in de greep van een oud verdriet

    Zegt dingen die geen hout snijden,

    Doet dingen die niet werken,

    Kan de situatie niet aan

    En ondergaat verschrikkelijke gevoelens

    Die niets met het heden te maken hebben.

    Harvey Jackins

  • De Toestand

    Nieuw adres !!

    Ik was wat stil de laatste tijd. En dat had een reden.

    Ik heb veel tijd besteed om mijn nieuwe site voor elkaar te krijgen.
    En dat is wonderwel gelukt!
    dus, kom maar naar www.nursemartens.nl en vind daar mijn nieuwe stek.
    ps: ik heb er al geblogd.
    Deze site zal ik verder niet meer updaten.
  • De Toestand

    Wat vind je ervan?

    Mijn liefde voor het internet is begonnen in 1998. Alles ging nog stroef: ik moest nog inbellen met een 56k modem. Een fotootje uppen duurde pakweg een half uur. Als je geluk had.

    Ik begon een grote ‘webcam’ homepage in 1999. Het was een waanzinnig succes.
    Toen de webcams niet meer interessant waren koos ik voor het bloggen.

    Maar goed, je maakt van alles mee in je leven. Zoals: verbroken relaties, de komst van kinderen, andere werkgevers, ruzietjes met mensen.Dan komt er een moment dat je het liefst redelijk anoniem wilt bloggen.

    Want eigenlijk vind ik het niet nodig dat sommige mensen met mij meelezen. Ik word namelijk nog wel eens verkeerd geïnterpreteerd . En daar krijg je dan weer problemen mee. Of geschreven zaken gaan hun eigen leven leiden.
    Been there, done that.

    Zo heb ik al meerdere domeinen versleten. En vele weblogs en sites in elkaar geprutst.
    En nu zit ik dus hier op blogger. De mogelijkheden om met het heuft boven het maaiveld uit te steken is er niet.

    Dit is het geworden, wat vind je ervan?

  • De Toestand

    Crazy Thursday

    Het is weer vrijdag. Joehoe…voor veel mensen is het vandaag de laatste werkdag en hebben ze vakantie. Zo ook mijn echtgenoot. Drie hele weken is hij bij ons en kan hij ook tot rust komen van de idiote maanden die achter ons liggen.
    Over idioot gesproken. Gisteren raar dagje. Ik had afspraak in het ziekenhuis. Kon tot op het laatste moment niet beslissen wie er mee zou gaan.
    Of C. mijn steun en toeverlaat van de thuiszorg, of mijn kleine pluizemuis.
    Bijna op het laatste moment koos ik voor C. De helse taxiritten in mijn eentje deed me besluiten voor mijn eigen gemoedsrust te kiezen.
    Toen ik gisterenochtend wakker werd had ik al een gevoel dat werkelijk alles die dag nog wel eens anders zou kunnen lopen dan gepland.
    inderdaad.
    En zo geschiedde.
    Als eerste kwam de taxi een half uur te vroeg, en leek het erop dat ik degene was die een verkeerd tijdstip had afgesproken. Voelde me zo’n ontzettende kluns! dat ik zelfs een afspraak niet goed weet af te spreken. Ik was er erg ontdaan van. En zo trof C. me dan ook niet veel later aan.
    Niet lang getreurd want we gingen op pad. En ik moet zeggen. Het was best prettig om niet alleen te zitten in die taxi. Volgens mij worden die chauffeurs niet uitgekozen op hun capriolen op de weg. Maar om een hoog kletskousgehalte. Sjemig de pemig..die lui lullen je werkelijk de gaten in je sokken. Dankzij C. staarde ik mooi naar buiten en gaf zij af en toe een antwoord terug.
    We waren in ieder geval mooi op tijd in het ziekenhuis. We waren er voor half twee en de afspraak was gepland om 14.00 uur. Dus we hadden een half uur de tijd om nog wat zaken door te spreken.
    Maar dat was ons niet gegund. Mijn bips raakte nog maar net de stoel in de wachtkamer, of mijn therapeut kwam aangesneld.
    Mopperend dat ik te laat was. Dat de afspraak om 14:00 uur gepland stond. En dat ze me al gebeld had waar ik bleef. Ik staarde naar mijn phone en zag inderdaad een gemiste oproep en een voicemail.
    Ik zag mezelf vol ongeloof kijken naar haar. Ik was flabbergasted. Dat ik dus 2 afspraken op 1 dag niet goed had genoteerd. Ik liep ‘sorry’ stamelend achter haar aan naar haar kantoor. Ondertussen gaf ze me duidelijk te verstaan dat ze niet veel tijd voor me had aangezien ik te laat was.
    Ook toen C. er later bij werd gehaald kreeg die ook ternauwernood tijd om wat zaken te bespreken.
    God, wat voelde ik me ongelukkig daar.
    En onzeker.
    En een prutser.
    Iedere keer als ik denk dat ik een stapje vooruit zet. Is dat een enorme vergissing van mezelf.
    Want uit de praktijk blijkt dus, dat ik er nog steeds een potje van maak. En dus ook onbetrouwbaar ben in de dingen die ik doe of afspreek.
    Ik was echt ontdaan door het feit dat ik zoveel mensen op een verkeerd spoor had gezet.
    Het was voorbij. De afspraak zat erop. Het was de hoogste tijd om alles wat er in de voorgaande uren was gebeurt op een rijtje te zetten met C.
    Ik was daar echt aan toe. Want zoveel tegenslagen in korte tijd, neuh, dat moest ik ff verwerken.
    Doordat ik eerder klaar was dan normaal hadden we nog ruim de tijd voordat de taxi zich weer zou melden.
    Yeah Right.
    Die gast was ons alweer aan het zoeken. Hij was te vroeg. En zo zaten we vlotjes alweer in de taxi.
    Ik had het gevoel dat ik in een sapcentrifuge had gezeten. Dat ik keihard in de rondte was gedraaid. Ik voelde me door iedereen behoorlijk opgejaagd. Kon niet even de boel laten bezinken. En voor iemand in mijn positie, was er echt teveel gebeurt in een paar uur tijd.
    Op de terugweg bleek dat de taxichauffeur zich had vergist. De afspraak stond gewoon op 13:00 uur.
    Bij thuiskomst had ik weer een voicemail van mijn therapeut. Ook in die afspraak had ZIJ zich vergist. Ik had het ook daar gewoon bij het goede eind gehad.
    Maar voor mij maakte het eigenlijk al niet meer uit. Ik voelde me lichamelijk alsof ik een hindernisbaan had gelopen. En geestelijk kreeg ik niets meer mee van een ieder die nog tegen me aan stond te ouwehoeren. Bij het uitstappen uit de taxi deed ieder gewricht me pijn in mijn lijf. Alles spieren stonden strak en het leek alsof ze op knappen stonden.
    De middag en avond zijn er nog wat dingen voorgevallen.
    Maar ik heb ze niet meer meegekregen.
    klotezooi!
  • Kids

    brabbelaar

    Ik heb niet bijster veel beleefd de laatste twee dagen. Misschien ook wel, maar dat is niet echt nieuws om wereldkundig te maken.

    Wat uiteraard wel leuk mee te delen is, is dat mijn lieve kleine Kwekko “Mama” en “papa” zegt. Hij is al een poosje erg druk met tatadadatatadada brabbelen.

    Nu heb ik dit wel uit de 2e hand bytheway. Want ik heb het hem zelf nog niet horen zeggen. Iedereen in huis heeft het hem horen zeggen, behalve moi.

    Das raar.

    Vooral als je bedenkt dat ik van 08:00 uur tot 18:00 uur alleen ben met hem. En de kids zijn ook pas rond 19:30 thuis. Dus dan zal dat allemaal nét gebeuren als ik ff plassen ben ofzo ???!!!

    Dat moet wel, toch? ik vind het misschien best wel vreemd.

    Iets wat ook heel raar zou kunnen zijn. Is het feit dat ik alle bad- en keuken textiel heb vervangen. Voorheen was het roze en appelgroen wat de klok sloeg. En nu is het licht – en donkergrijs.
    Ook in de keuken is de regenboog van kleuren uit de lade verdwenen. Er ligt niks meer wat rose/paars/rood/geel/groen en bruin is.
    Alles is nu grijs en donkerblauw.

    Zou er een verband zitten tussen mijn (sinds kort) extreme haarkleur en de kleurverandering in de badkamer en keuken? je zou het haast denken. Alle kleur is aan het verdwijnen………strange…….

    Ik zal het morgen eens aan mijn therapeut voorleggen als ik haar zie. Want morgen is het weer zover. Ik ga de gang weer naar het ziekenhuis maken.

    Weer de helse taxirit. En wat zal ik morgen doen??

    Neem ik mijn kleine pluizemuis mee? of laat ik hem thuis, en ga ik met C. mijn ingehuurde steun en toeverlaat van de thuiszorg….lastig lastig..
    Ik mag helaas maar 1 persoon meenemen van mijn zorgverzekering. En ook een kleine baby telt als 1 persoon.

    al die keuzes…….pfff het voelt beide niet goed….

    wordt vervolgt