• Kids

    Hijgen, vliegen….rennen……..zzzzz

    Vandaag een stressdag..want de fysiotherapeut zou voor het eerst aan huis komen. Jaja…voor het eerst sinds tijden moet iemand mijn veilige Casa betreden. Dus moesten er vanmorgen diverse werkzaamheden worden gedaan.

    Ik had mijn oudste gevraagd of die even de beneden verdieping kon gaan stofzuigen, en dan zou ik proberen de vloeren te dweilen.

    Checkerdechekerdechek, alles ging vlot van start. Het was iig al een hele poos geleden dat ik had gedweild…uiteraard wordt er zeker wel gedweild, maar niet door mij.

    Afijn, na een poos was alles spikos en spanos schoon. Ik was tevreden. Ik had ondertussen het gemopper van mijn oudste compleet genegeerd..iedere x dat ze voorbij kwam om een pluisje op te zuigen melde ze dat het onzin vond om de wc en de badkamer te zuigen omdat ze (fysio) daar toch niet hoefde te zijn.

    Kan mij het boeien?? gewoon ZUIGEN DAAR!!!! EN SNEL EEN BEETJE WANT OVER EEN UUR IS ZE HIER.!!

    Die oudste van mij kent mijn overspannen reacties zo langzamerhand al wel en die verblikt of verbloosd niet meer…en ging vervolgens met de stofzuiger in de hand naar buiten zitten staren…pfffffffffffffff pubers….grrrrrrrrrrrrrr

    De baby werd kunstmatig geëntertaind,die wilde eigenlijk heel erg graag naar bed maar uiteraard kon dat niet WANT DIE FYSIO KOMT STRAKS!!!!

    Het arme schaapje lag het ene moment lodderig naar Nijntje te kijken en het volgende moment liep hij rood en paars aan om opeens vanuit het niets KEIHARD te gaan huilen.

    trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrring,
    daar ging godzijdank eindelijk de bel. En daar kwam de fysio aan. Een overduidelijke lesbo die ontzettend naar zweet rook. joehoeeee..verbeelde ik het me nu of staarde ze echt naar mijn enorme voorgevel? de vraag of ik borstvoeding gaf vond ik ook niet echt relevant..maar ach…


    De fysio werd door mij direct op de hoogte gebracht dat ik weinig tot niets op kan nemen ivm mijn PPD (post partum depressie)

    Dat leek ze te begrijpen, tot dat ze van start ging en massa’s informatie begon te verstrekken…ik knikte wat van ja en nee, en riep af en toe, “Inderdaad, Goh?, nee, dat snap ik”. Bij mij waren de luiken al gesloten…teveel informatie, te snel
    gegeven, te druk, te onveilig, zoek het maar uit, laat me met rust.


    Na een poosje ging ze mijn kind uitkleden en werd er gekeken naar zijn prachtige lichaampje. Nou, daar was/is helemaal niks mis mee…alleen, tja..dat achterhoofd he, dat platte achterhoofd…tutututututuut…ja…daar moeten we wel wat mee.

    Laat ik voorop stellen datik het allemaal heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg mee vind vallen. Maar als je eenmaal in de klauwen bent gevallen van het Consultatiebureau, dan is er geen weg terug.

    Nadat we zij aan zij mijn baby hadden geobserveerd in de box streelde ze even over mijn rug…WTF???????
    En kneep ze ook nog even in mijn schouder..WTF?????? keek diep in mijn ogen en vroeg of ik het allemaal had begrepen.


    Jazekerssssssssssssssssss, natuurlijk, uiteraard, alles begrepen hoor!!??

    Klabats….de voordeur sloeg in het slot en ik bleef verwilderd en overprikkeld en vermoeid achter.

    Ohwja, ik heb nu een matrasgevalletje waar in mijn kleine mannetje in moet leggen als hij gaat slapen.

    Verduveld…hij is in slaap gesukkelt in die dwangbuis!! en nu maar hopen dat het helpt.


  • De Toestand

    dromen en vallen

    Sinds ik slaappillen slik droom ik ontzettend veel en naar. Het zijn eigenlijk een soort van nachtmerrie’s. Zo heb ik al gedroomd dat mijn ouders verkleed als nazi’s mijn zoontje kwamen stelen…en ik holde achter hun auto aan.

    Vanmorgen droomde ik dat ik aan het logeren was bij mijn broer. En die had een heel groot huis. in dat huis waren meerdere slaapkamers en zo zocht ik een geschikte slaapplek. Op een gegeven moment droomde ik dus dat ik naast het bed lag, met dat ik goed wilde gaan liggen, mieterde ik in het echt uit onze boxspring. grote goedheid, daar lag ik dan op handen en knie, juist!!!! DIE KNIE!! die knie waar ik ruim een half jaar mee in de ziektewet heb gezeten. De knie van het missende kraakbeen….

    Hij is blauw.
    Hij doet zeer.

    Maar dat gaat wel weer over voor ik een teckel ben.

    En ik kijk naar buiten en daar staat een eend in de straat. Een kwaakende he!! wat doet dat dier hier????? of zoekt hij wellicht een teckel van ons? Die kleine harige teckel die hem altijd achtervolgt in het park? mmmmhhh…ik doe maar ff niks met die vraag..een dag als vier mei is niet echt een uitgelezen moment om een gevecht van teckel en eend in je straat te hebben.

    De dames zijn trouwens gek met hun broertje, een luier verschonen gaat te ver. Maar een fruithapje geven kan nog nét.

    Lief hoor..

  • De Toestand

    Drukte versus stilte

    Voor zover je kunt genieten van rust heb ik dat de afgelopen dagen gedaan. De meiden waren vanaf vrijdag uit logeren. Als die twee kletskousen er niet zijn hangt hier een serene rust. Ondanks dat er een baby is van vier maanden oud.

    Het arme schaap brengt eigenlijk totaal geen werk met zich mee. We spelen wat..hij drinkt weer eens wat, en vervolgens gaat hij weer slapen. Zo vredig, zo tevreden, zo ontzettend lief, mijn zonnestraal. Zijn glimlach doet mij ook glimlachen, zijn geklets leidt mij af van mijn prakizaties. Zijn lieve warme blik is onweerstaanbaar. 

    Maar uiteraard is het niet altijd pais en vree, want vanmiddag was het tijd voor prikken. Ik had deze afspraak al twee keer uitgesteld, maar we moesten er vanmiddag toch aan geloven. Mijn kleine jongen keek in eerste instantie heel erg blij en lief naar me, totdat de prik in zijn been werd gezet. Je zag eerst een enorme frons verschijnen op zijn hoofdje…en toen werd hij langzamerhand rood en begon enorm te huilen.

    Bij mij kwam maar 1 gedachte op: Huppekee, spullen inpakken, baby in zijn wandelwagen en rijden maar..op naar huis…hoe eerder thuis hoe beter, voor hem en voor mij 🙂

  • De Toestand

    mijn gevangenis

    Ik zit gevangen in mijn eigen gemaakte gevangenis. En ik ben hier ontzettend ongelukkig. Doordat ik straatvrees heb, is het lastig om me buiten mijn huis te begeven. Tenzij ik met iemand ben die ik vertrouw.Ook is het lastig om mensen te ontvangen in mijn gevangenis. Want ik raak daar ook paniekerig van. Dat is dus echt fantastisch, maar niet heus. Want ik voel me eenzaam, heel erg eenzaam….en dat kan me opeens zo aanvliegen.

    Volgende week komt C. een volgens de intaker een lieve vrouw van de thuiszorg. Zij komt mij helpen met de meest simpele dingen, omdat op dit moment niks meer vanzelf gaat.

    Ik heb het op dit moment echt even heel erg zwaar. Het is eigenlijk al tijden heel zwaar. Maar tussen zwaar en zwaar zit echt een verschil. Ik heb sinds vorige week mijn 2e ophoging gehad van de Anti depressiva gehad….en ik voel me dan eerst een poosje niet tof voor dat het weer begint te werken.

    En ondertusen ben ik begonnen met zelfbeschadiging….en ik heb er ook nog eens behoorlijk pijn van.
    Verdorie!!! waarom lopen dingen op dit moment zoals ze gaan?

    Heb ik ook nog iets leuks te vertellen? jazeker!! mijn kleine ventje begint opeens enorm te kletsen…wat een herrie maakt hij zeg..maar zo lief en aandoenlijk.

    Ben de afgelopen dagen druk bezig geweest met shoppen op MP voor leuke babykleding en ben daar ook bijzonder goed in geslaagd. (zie foto) Ik zoek de kleertjes..en mijn lieve man haalt dan overal in het land de spulletjes op. Zo hoef ik de deur niet uit.

  • De Toestand

    Ben er nog hoor

    Het is voor mij ff lastig om een verhaal te typen. Want het gaat helemaal niet zo goed met me. Maar ik wil jullie toch even een teken van leven geven.

    Kleine update:
    Ik zit nu bijna vier weken aan de medicatie, maar het gaat eigenlijk alleen maar beroerder. Ik weet op het moment even niet wat ik moet doen. Of ik hulp in huis ga regelen…of dat ik aan de vader van mijn dochters vraag of hij ze de komende tijd kan opvangen…of of of…ja…wat voor mogelijkheden zijn er allemaal he?

    Hoop jullie snel weer te spreken onder andere omstandigheden
    Groetjes en liefs

  • De Toestand

    Rust

    En het is alweer dinsdag, de dagen vliegen voorbij. Wat een fantastisch gegeven is, is dat mijn kleine “liefje” doorslaapt. Zo opeens!! bizar. Maar wat zijn we hier blij mee, want 9 weken gebroken nachten en een vrouw die niet te pruimen is, begint mijn lieverd denk ik wel op te breken. We hebben wel geluk dat mijn dochters een deel van hun vakantie bij hun vader doorbrengen. Daardoor is het lekker stil in huis. Ik hou van de stilte, hoop dat ik over een poosje weer kan mediteren. Nu lukt dat niet. Maar goed, morgen komen de dames weer terug. Ik zie er wel tegenop. Want ik kan totaal geen drukte om me heen verdragen….dus ben benieuwd hoe ik daar op reageer.

    Voor wat betreft de medicijnen, daar moet mijn lichaam aan wennen. Ik merk dat ik onder invloed ben. Al schijnen de eerste drie dagen het meest lastig te zijn, dus hoop ik van harte dat vandaag (4e dag) het beter gaat.

    Na 8,5 weken is mijn keizersnede wond eindeljk dicht. De pijn is daar ook weg. Volgens de shrink is de spruw en de pijn en de ellende van de keizersnedewond ook wel een bijdrager geweest in de Depressie. Ik hoop zo dat mijn heuft nu ook snel beter wordt. Bedankt trouwens voor de lieve reacties tot dusver, heel fijn!! 

    Meestal vertrek ik rond dit tijdstip voor een wandeling, maar ik heb begrepen dat het ijskoud schijnt te zijn. Dus ga ik er voorlopig niet op uit met mijn kleine ventje. Alleen aan het einde van de middag even, dan laat ik de schaar in mijn haar zetten. Mijn omgeving was net razend enthousiast dat mijn haar weer een normaal coupje had, maar ik ga ze vandaag weer teleurstellen. Ik wil er toch weer iets aparts van laten maken :- )

  • De Toestand

    Dag twee met de Dope

    Alive en Kicking dacht ik vanmorgen nog toen ik stond te strijken. Maar ik krijg op een gegeven moment in de middag een moment dat ik enorm last heb van de bijwerkingen…nu ondertussen al een paar uur..pffffffffffff

    Uiteraard zijn we vanmiddag wel ff wezen wandelen, voor mij een soort van bezigsheidstherapie. En we kwamen om de hoek bij ons nog een bouwval tegen…een oud bejaardenhuis tegen de vlakte. Ik was er ff stil van, al ben ik sinds “de dope” sowieso al wat stiller.


     

  • De Toestand

    Lets begin….

    We zijn begonnen. Ik zeg maar ‘wij” want ik slik de pillen en mijn omgeving doet de rest. Lees: houdt me in de gaten 🙂

    Vanmorgen achterloos het pilletje achter in mijn keel gegooid en met een grote slok water weg gespoeld. Het leek ff goed te gaan…maar na een paar uur in mijn binneste zijn stoffen te hebben afgegeven gebeurde er iets rots.
    Ik voelde me misselijk, duizelig en had het idee dat ik ff buiten mezelf trad. Ik heb de visite alleen gelaten en ben in bed gaan liggen met mijn kleine liefje. Godzijdank geef ik borstvoeding dus konden hij en ik ff lekker liggen.

    Please, bespaar me de verhalen over borstvoeding contra anti depressiva. Ik WEET HET!! we hebben het uitgezocht en het KAN. Dus please…niks schrijven wat wat tegendeel is..kan er niet tegen, oke?

    Na een uurtje voelde ik me wat opgeknapt…en we gaan zo een stukje wandelen. Ff frisse neus halen, kan ik wel gebruiken.

  • De Toestand

    Beveiligd: witte pilletjes

    De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om deze te kunnen bekijken:

    Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.