• weekfoto's

    De week in foto’s #1

    Lieve post ❤ (envelop)
    Lieve post ❤ (inhoud)
    De oudste maakt zich zorgen over haar vakantie, ik stuurde haar deze foto door.
    Mijn gevleugelde vriendinnen zijn begonnen met broeden, binnenkort zijn er kuikentjes
    Hier houd ik ook zo van….het buis ruikt weer heerlijk.
    Vorig jaar was deze snuit nog zwart, nu wordt hij al aardig grijs.
    Mijn jongste heeft het fotograferen ontdekt.
    Need I say more 🙂

    Fijn weekend

    XoXo

  • Fijne dingen

    Erbarme dich

    Wie kent dit wonderbaarlijke mooie muziekstuk niet uit de Matthäus passion? Ik kende de uitvoering niet die ik laatst opgestuurd kreeg in een mail vanuit het Zencenter waar alles momenteel stil ligt. Als ondersteuning krijgen Sangaleden die daar behoefte aan hebben wekelijks een ‘aanmoediging’ toegestuurd via de mail. De mooie en ontroerende woorden die naast dit muziekstuk werden meegestuurd hebben me wat rust gebracht.

    Onderstaande versie die ik opgestuurd kreeg, bracht meteen de tranen aan het rollen, want manmanman….dit raakte me in mijn ziel. Op Applemusic vond ik de artiest en het album en draai de cd ondertussen vaak. ik kom er helemaal van tot rust. Ik zal de link hieronder delen.

    Even terug naar de wekelijkse email vanuit het Zencenter. Het is fijn te lezen dat de Zenmeester de moeite neemt ons te ondersteunen in deze crisis. Deze toestand brengt nogal wat “Dukkha” (lijden) met zich mee. Iets wat onder normale omstandigheden al een opgave is om mee om te gaan en nu helemaal. Alle Zenprogramma’s die worden aangeboden liggen stil, waaronder ook de mijne die ik in de maand mei zou volgen.

    Op zoek naar ‘Zen?’ misschien heb je hier wat aan KLIK

    XoXo

  • WTF?!

    Duivels dilemma

    Ik verwijderde mijn social-media accounts. Om mezelf te beschermen tegen de mededelingsdrang van mensen in crisistijd.

    Ik zag mijn buren de afgelopen weken met corona boodschappen doen. Ik zag anderen ‘gezellige’ dingen ondernemen met hun kinderen in gebieden waar je de 1.50 meter niet kan handhaven. Iemand was trots op haar nieuwe nagels; want de nagelstyliste was ‘gewoon’ open.

    Ik zag foto’s van verjaardagen voorbijkomen en nog zoveel meer. Ik irriteerde me kapot en kreeg spontaan een hekel aan bekenden, vrienden en buren cq kennissen. Gisteren sprak ik iemand op mijn tuin, ik houd een meter of 6 aan, die meedeelde ‘gezellig met haar zus te gaan shoppen.’ Moeders ligt net een week onder de grond, gestorven aan corona.

    Mijn zoontje, echtgenoot en ik zitten al ruim 5 weken als brave burgers binnen terwijl ik niet eens de straat uit kan lopen zonder over de samenklittende buren te struikelen. Ik begrijp het niet. Het lijkt alsof iedereen de opgelegde maatregelen niet serieus wil nemen. Ik hoor het mensen zelfs hardop zeggen. Daar zakt mijn broek van af.

    Social media is dus verleden tijd. Misschien zelfs voltooid verleden tijd. En met het verdwijnen van de social media verdwijnen ook een hoop mensen in real life, want ik ben echt teleurgesteld in de mensheid, en hoe ze omgaan met een crisis als deze.

  • Dagelijkse beslommeringen

    Nieuwe activiteiten

    Ik heb het lezen weer ontdekt. Ondertussen al een boek of drie verslonden deze week. Herman Koch is op dit moment mijn favoriet. Voor de ‘C’ kon ik overdag genieten om te gaan zitten met een leuke serie op een Netflix/Videoland/Amazon Prime/Npo plus, ben er vast nog eentje vergeten. Tegenwoordig word ik er niet warm of koud meer van, èn ik heb denk ik alles al gezien wat me wel leuk leek.

    Als iemand een leuk boek weet dan hoor ik het graag in de comments, wil er wel bij zeggen dat ik niet op zoek naar een boek met een lading. Oorlog, trauma, verlies, dood of verderf is niet aan mij besteed momenteel. Beetje luchtig doet het beter. Heeft met mijn mindset te maken. Misschien een tip voor sommigen: op vpro/boeken staan interessante achtgrondartikelen en boekentips. Het programma is recent -januari 2020- gestopt maar er is voor jaren terug te lezen.

    Het jufje spelen gaat dankzij de nieuwe printer ook een stuk makkelijker. Eerder moest ik boeken en schriften nakijken terwijl ik op mijn mobiel het antwoordblad probeerde in te zoomen. Nu liggen de antwoorden netjes op een door mij verstopte plek en kan ik alles in een vloek en een zucht doorkrassen. Het zet me wel aan het denken dat schoolwerk. Het ziet er anders uit dan hoe ik het vroeger moest maken. Rekenen is bijvoorbeeld veel visueler en m.i. een stuk ingewikkelder op die manier. De kleuter heeft een handschrift waar je weinig Nederlands in kan ontdekken. Het had ook heel goed Oudgrieks kunnen zijn. Maar goed, we houden de quarantaine aardig goed vol. Kan niet wachten tot iedereen ooit weer overdag foetsie is en de casa alleen voor mij en de honden is.

    Nu ga ik snel weer terug naar de keukentafel, sommen nakijken.

  • Dagelijkse beslommeringen

    Geen nieuws is goed nieuws, toch?

    Ik ben reuze benieuwd hoe het met jullie is, want er speelt nogal wat in de wereld en in ons land.

    Ik kan je meteen al vertellen dat ik het helemaal niet goed doe op in deze situatie. De echtgenoot is al twee weken thuis aan het werk, ik mag overdag jufje spelen over een 9-jarige die naar ik nu pas zie, een behoorlijk temperament lijkt te hebben. Ik mis ondertussen de stilte in huis 🙂

    Echtgenoot vatte het treffend samen: bijna iedereen zit nu in de situatie waar jij 10 jaar in heb gezeten, “hele dag thuis, amper naar buiten, en als je -hyperventilerend -naar buiten gaat met een boog om de mensen heen lopen en geen sociaal contact.”

    Ja!!! inderdaad. Dit voelt weer heel vertrouwd voor mij maar voor jullie uiteraard niet.

    En manmanman wat gebeuren er schrijnende dingen……ik hoop dat na deze Apocalypse er een hele grote pot vrij wordt gemaakt om het zorgpersoneel voor jaren aan loon te spekken. Dat er nooit meer vanuit de zorg actie hoeft worden gevoerd maar dat er alleen maar even naar het woordje ‘corvid-19’ gewezen hoeft te worden om alle kornuiten van de regering voor 150 jaar de mond te snoeren. Dat er nooit meer iemand een negatief woord durft te spreken over de mensen in de zorg en zo ja; dat dan de consequentie is dat het schaamrood op je kaken verschijnt en je met een kap over je kop naar het schavot wordt afgevoerd.

    Ondanks dat er heel veel, en dan bedoel ik ècht heel veel, ellende gebeurt zijn er ook mooie dingen die ontstaan. Maar daar kom ik op een later moment nog wel en keer op terug. Voor nu zitten we nog in de overlevingsfase met z’n allen en is er nog teveel irritatie over de mensen die zich wars houden van nieuwe regels.

    Ik weet niet hoe het voor jullie is maar het lijkt beetje op Russische roulette; krijg ik het wèl of niet. En als ik het krijg, valt het dan mee of niet. En zo gaan de gedachte hierover de hele dag door het hoofd. Ik stel voor dat er een televisiezender in het leven wordt geroepen waar het verboden is over corvid-19 te praten. Ik zit ondertussen standaard met de afstandsbediening in de hand om direct te kunnen wegzappen als er weer wat moet worden meegedeeld. Het is teveel, het gaat maar door. En het is overweldigend. De negativiteit die het met zich meebrengt nestelt zich in mijn poriën en ik krijg het niet weg geboend.

    Wanneer houdt het op, wanneer wordt alles weer ‘normaal’. Dit is afzien. En ik werk niet eens in de zorg. Ik ben maar gewoon en van de vele mensen die hier niet goed mee kunnen omgaan. Ik heb dan ook ontiegelijk veel respect voor een ieder die aan het werk zijn en de economie draaiende proberen te houden. En de mensen in de zorg, uiteraard.

    Hoe gaan jullie hier mee om?

  • Dagelijkse beslommeringen

    Gesprek van de dag

    Je raadt het al, je zult er zelf ook mee te maken hebben. Dat verrekte virus wat hier rondwaard. Het maakt niet uit waar ik ben, iedereen heeft het erover en wil zijn zorg erover uitspreken.

    Ik maak me zeker zorgen. Echtgenoot werkt bij een internationaal bedrijf in onze hoofdstad en reist dagelijks heen en weer met openbaar vervoer. Vanaf heden moet hij thuiswerken. Het bedrijf is alleen zo groot dat niet iedereen thuis kan werken. Ze werken dus een week thuis, en dan weer een week op hun werkplek.

    In mijn omgeving zitten veel mensen met een zwakke gezondheid. Een tuinvriend zit in de laatste fase van COPD. Een simpele verkoudheid kan hem al fataal worden. De meeste van mijn tuinvrienden zijn 80+, de doelgroep waar zware klappen kunnen vallen.

    Ik heb zelf al een week hoofdpijn, ik wijd het aan de stress die ik heb door dat verrekte pesten op school en het gesprek wat ik heb gehad met de Directie afgelopen week. Een jaar geleden kon ik nog nauwelijks zelfstandig boodschappen doen, deze week had ik een pittig 2 uur durend gesprek wat ook alle energie uit me gezogen heeft. Laten we hopen dat het voor mijn kleine jongen zoden aan de dijk zet.

    Waken kan ik dit weekend ook niet want ik heb een loopneus, die heb ik ook al weken en dat heeft te maken met hooikoorts maar toch, ik wil geen risico’s nemen met deze extreem kwetsbare doelgroep.

    Hoe gaat het er bij jullie aan toe? Maak jij je ook zorgen?

  • Kids

    Oorlogspad

    Ik (wij) zijn op oorlogspad en zullen niet stoppen voordat een ieder zijn verantwoording neemt. We hebben al een paar keer een gesprek gehad met de juf. Ook heb ik diverse ouders aangesproken over het gedrag van hun kind.

    Het wurgen, slaan en schoppen is onder controle maar er is nog één miserabel sujet actief. Een meisje wat een enorme crush heeft op mijn 9 jarige. Het knuffelen wat ze dwangmatig met hem doet loopt volledig uit de klauwen en ze is hem nu aan het stalken en duikt op de meest vervelende plekken op om hem te achtervolgen. Vorige week had ze hem laten tackelen in de gang, hem aan zijn voeten door de gang gesleept en is ergens bovenop hem gaan zitten. Het klinkt misschien hilarisch maar hij vind het echt echt echt niet leuk en wil dat gedoe niet meer. School en de moeder heb ik hier nu al 3x over bijgepraat maar er verandert geen ruk.

    Pislink ben ik erover. School wil dat we ieder incident melden bij de juf maar ik wil dat juf voorkomt dat dit steeds gebeurt. Want als ik ieder dag wat moet melden dan is mijn jongen nog steeds iedere dag de dupe van anderen.

    Gisteren bleek dat van de 26 kinderen uit de klas 25 kinderen een stukje tekst mogen zeggen in de groepenshow en je raadt het al. Degene die niks hoeft te zeggen is mijn kind. Nou…..toen brak in mijn hoofd de spreekwoordelijke bom. Juf werd gisteren weer door mij gemaild en we kregen een slap verhaal terug.

    Daarop volgend stuurde ik een mail waar de juf erg van was geschrokken en waar ze van wakker heeft gelegen las ik net. We moeten weer op school komen voor een gesprek waar de directeur ook bij aan zal schuiven.

    En zo gaat deze vervelende soap gewoon verder en verder. Straks heb ik weer contact met de moeder van het sujet wat hem zo obsessief knuffelt. Ik ben er spuugzat van dat ik tweewekelijks mensen moet aanspreken op deze zaken. Er moet gewoon wat veranderen voor mijn kind. Niet lullen maar poetsen.

    Wordt vervolgt. Helaas.

  • De Toestand

    Bescheiden feestje

    Snotverredikke, zo ben ik alweer 8 maanden zonder medicatie en dat verdiend natuurlijk een vervolgblog.

    Acht maanden geleden was het niet meteen jodelahiti, verre van. Het duurde nog een maand of 3 voordat het uit mijn systeem verdwenen was, het heeft nogal wat tijd gekost voordat mijn hersenen waren gewend aan het gemis van de stofjes en weer zelf aan de slag gingen.

    Ik voel me op dit moment een ander mens. Ik zit volledig in mijn kracht en voel me een beter functionerend mens dan 10 jaar geleden. De persoon is hetzelfde maar ik heb in de afgelopen jaren veel geleerd. Therapie is heel erg fijn maar ook erg moeilijk. En zoals ik er nu op terug kijk houdt het wekelijks lullen over je ellende de moeizame toestand ook wel in stand. Want ik zou er nu never nooit meer voor kiezen in zo’n afhankelijke positie te zitten. In combinatie met medicijnen ontstaat er een een soort van vacuüm waar moeilijk uit te breken valt.

    Wat niet onverstandig is te vermelden zijn de suïcidale gedachten die volledig zijn verdwenen samen met shrink en pillen. Er is helemaal geen sprake meer van sombere gedachten of suïcidale gedachten. Ik vraag me wel eens af of de vele intense therapie de shit niet gewoon in stand heeft gehouden. En vergeet het effect van die die pillen niet, die werken er ook grotendeels aan mee.

    Om de situatie samen te vatten: na het stoppen van alles is mijn leven er alleen maar beter op geworden.

    mmm…….dat is ook wel zorgelijk niet?

    Want ik was zelf de persoon die alles stop heeft gezet, toentertijd met de achterliggende reden niet opnieuw te willen starten met wéér een nieuwe therapeut. Ik voelde me niet stabiel maar had ook geen zin om weer van voren af aan te beginnen. En afhankelijk zijn van pillen is niet tof.

    Het was mijn keuze, mijn verantwoording en uiteindelijk ook mijn redding.
    Ik ga nu niet zeggen dat het anders had moeten gaan of dat ik dit…of dat ik dat….misschien ook eerder met alles had moeten stoppen…whatever. Dat is achteraf lullen en daar weet niemand het antwoord op.

    Wat ik nu wél weet is dat het heel goed voor mij heeft uitgepakt. En daar ben ik blij mee, en mijn gezin ook.

    En het roept bij mij vragen op over de GGZ, waarom patiënten jaren worden behandeld en grotendeels op eigen initiatief stoppen en niet op advies van de hulpverlener. Dat vind ik best wel raar.



  • WTF?!

    Pesten – alvast een update

    Dat berichtje van mij heeft wel wat teweeg gebracht gisteren.

    School stuurde een pamperende mail. Ik heb hem geparkeerd. Eerst de praktijk afwachten voor ik reageer op de mooie woorden die er zijn gesproken. Ze beloven een boel, maar voordat ik met ze in gesprek ga – dat gaat sowieso gebeuren – wil ik weten hoe het de komende dagen gaat. Een gesprek heeft voor mij nu geen prioriteit omdat ik de mail en de praktijk naast elkaar wil leggen voordat we een gesprek gaan voeren.

    Concreet is hun aanpak dat mocht er wéér een incident zijn; school het schoffie per direct naar huis stuurt voor de rest van de dag. Het klinkt allemachtig prachtig maar ik moet het eerst zien gebeuren.

    Mijn kind heeft er geen vertrouwen in dat er voor hem wat gaat veranderen. Het schoffie is volgens hem een ‘echte pestkop’, ondanks de gesprekken die in de ochtend plaatvonden was er in de pauze wederom een incident waar schoffie niet naar huis is gestuurd maar wel moest nablijven.

    Het lijkt er op dat er een soort van beweging in het verhaal zit. Dat is prima. Mijn signalerende taak zit er voor de komende dagen op. Iedereen is geïnformeerd, er is een strategie bepaald en nu wacht ik de resultaten af.

    Jammer dat de ouders die met gepeste kinderen thuis zitten de spreekwoordelijke keutel hebben ingetrokken. Het is waarschijnlijk allemaal heel fijn dat ik de ijzers uit het vuur heb gehaald en nu hopen ze mee te kunnen liften op de vervolgstappen zonder dat ze kleur hebben bekend.

    Jammer. Maar het verbaasd me ook weer niet. Het is wel een gemiste kans want de ouders van de schoffies staan open voor gesprekken met alle betrokkenen.

    Ik ga zeker verder onderzoek doen naar het pestbeleid op school en wie er de aangewezen personen zijn die zich daarmee bezighouden. Vreemd dat ik een mail krijg van de juf en dat het verder blijkbaar onder pet wordt gehouden.

    Dat zullen we nog wel eens zien dan.

  • WTF?!

    Pesten

    Mijn jongste wordt gepest op school. Hij is niet de enige in de klas die wordt gepest. Hij is één van de velen. Voor de duidelijkheid: hij is net 9, de rest van zijn klas is wat jonger.

    Nu heb je pesten en pesten. In zijn geval gaat het om duwen, trekken, schoppen, knijpen en af en toe in zijn geslachtsdelen worden geknepen.

    Ja, dat lees je goed.

    Vorige week kwam hij thuis met het verhaal dat er weer wat was gebeurt, ook werd ik door andere ouders geïnformeerd over incidenten inzake mijn kind wat hij mij niet had verteld. Ik was verdrietig en boos dat juist hem dit moet overkomen, het is zo’n zachtaardige goedzak en vrolijk mannetje, misschien ook de reden van het pesten.

    Ik deed wat onderzoek op social media om erachter te komen wie de ouders waren en stapte vrijdagavond op de fiets om ze een bezoek te brengen. Echtgenoot was niet enthousiast over mijn actie om de ouders te gaan bezoeken maar ik had voor mijn gevoel geen andere keus dan het bij de bron te melden om zodoende te bewerkstelligen dat het stopt!

    De ouders waren verrast, niet geheel verrast want ze hadden wel eens wat gehoord op school maar net die week, te horen gehad dat het allemaal prima ging.

    Ik zat er een poosje te praten met de ouders en met het schoffie zelf. Ik bleef vriendelijk en praatte met hem over zijn favoriete voetbalclub en voetballer. En ik vertelde hem dat ik niet kwaad op hem was. Dat was een leugen maar leek me wel verstandig. Hij barstte namelijk in huilen uit na mijn verhaal over het leed wat hij veroorzaakt. De priemende blikken en lastige vragen die zijn ouders hem daarna stelden hadden hem van een grote jongen in een klein hoopje mens doen veranderen. Voor mijn gevoel zat mijn taak erop en mochten zijn ouders er verder mee aan de slag.

    Maandagochtend bood hij zijn excuses aan en sloot het af met een handdruk. Mooi! Fijn dat het voor nu even opgelost lijkt. Ik zeg ‘voor nu’ want deze jongen heeft een rugzak en is in onderzoek voor medicatie en therapie. Zolang dat niet onder controle is blijft het een ongeleid projectiel die niet mijn zijn emoties kan omgaan.

    Ondertussen had het andere schoffie zich gemeld bij mijn kind en ook zijn slag geslagen. Maandag en dinsdag werd mijn jongen geschopt en in zijn gezicht geslagen ook werd hij weer een paar x in zijn kruis geknepen.

    Echtgenoot -ook MR lid- stuurde gisteren een email naar juf en naar de directeur. Want hoe kan het nu toch dat zoveel kinderen in de klas gepest worden en school niets doet? Misschien krijgen we vandaag een antwoord.

    Annyway: ik stuurde vanmorgen een Whatsappje naar de moeder van schoffie 2. Ik legde het verhaal uit wat er was gebeurt en dat ik niet de enige ouder ben dit hier tegenaan loopt en sloot af met ‘ dat we ons grote zorgen maken.’

    Ook nu een positieve reactie, zij was niet op de hoogte gesteld door school en had geen idee wat er speelde en kon ook niet geloven dat mijn verhaal waar was. Haar zoon was namelijk een lieve jongen. Niet veel later kreeg ik een bericht dat ze erover gepraat hadden, dat hij alles had toegegeven, zich schaamde, excuses zou maken enz enz. Ik hoor het straks wel of dat ook is gebeurt.

    Lang verhaal kort: wat ontzettend kloterig dat er al zo jong zoveel getreiter is tussen kinderen. Ook waardeloos dat school zich hier met een Jantje van Leiden vanaf maakt. De juffen nemen het waar en zullen er in de klas meteen op moeten anticiperen is mijn idee. Dat dat niet gebeurt is voor mij een goede reden dit tot de bodem uit te zoeken.

    Ik ben opgelucht dat ik het met de ouders heb besproken en dat de schoffies het nu weten dat ze in de gaten worden gehouden, maar ik maak me nog steeds zorgen over de toekomst. Want ook al heeft je kind een rugzak, dat houdt niet in dat hij de boel mag terroriseren. Het staken van leraren schijnt ook met deze problematiek te maken te hebben. Dat er veel rugzak kinderen in het regulier onderwijs zitten die daar niet op hun plek zijn maar op scholen horen voor speciaal onderwijs.

    Ondertussen is het best een probleem wat voor mijn kind nog wel eens verstrekkende gevolgen kan hebben.