• Moestuin

    Kruidengeneeskunde

    Ik ben druk geweest met tincturen maken afgelopen weken.
    Het resultaat mag er zijn.

    Ik heb creme gemaakt van Calendula en bijenwas met wat etherische olie om het wat aangenamer te maken qua geur. De basis is kokosolie en dat maakt het voor nu even minder aantrekkelijk olie is namelijk botervet en trekt niet zo heel snel in de huid. Dat is in de zomer niet wenselijk maar misschien in de winter wel prettig. Het werkt volgens mij wel goed, wan de zonneallergie van de 8-jarige trok na een paar dagen weg na het smeren met de wonderolie/creme.

    In verband met opvliegers en nachtelijk zweten ben ik begonnen met de salietinctuur, Zo heb ik verschillende tincturen voor uiteenlopende kwaaltjes. Nu ik geen medicatie meer gebruik en ook blij ben dat de rommel uit mijn lichaam is vind ik het een fijn idee om alleen pure biologische kruiden (op 40% alcohol) te gebruiken. Van die paar druppels – nog geen theelepel per keer – wordt je niet dronken. De alcohol zorgt er voor dat de tinctuur niet bederft.

    Dit tuinseizoen heb ik een deel van mijn grote moestuin ingezet voor de groei van geneeskrachtige kruiden om daarmee tincturen te maken. Het seizoen loopt op zijn eind en daarmee ook het maken van de creme’s en tincturen. Met deze voorraad kom ik de winter wel door. Hoogstwaarschijnlijk de komende jaren ook šŸ™‚




  • De Toestand

    het vervolg

    In een nutshell “steunouder’ uitgelicht.

    De landelijk opererende organisatie brengt ‘vraagouders’ -ik dus- samen met ‘steunouders. Mensen die een dagdeel per week de zorg even van je overnemen. Wat in een perfecte wereld ook vriendinnen, oudere kinderen, oom en tantes, buren, ouders, kennissen of ouders van school zouden kunnen zijn. Het is in dit geval fijn dat je een afspraak hebt die voor een jaar geldt, zodat je niet iedere week een persoon in je omgeving hoeft te benaderen.

    Het is een kosteloze overeenkomst die tot stand komt nadat er een ‘match’ is gevonden voor je kind. De match woont vaak in de buurt en zet zijn huis en hart open voor een kind die wel even wat extra aandacht kan gebruiken. Het was voor mij bijvoorbeeld erg prettig dat ik een middag in de week zonder de 8-jarige waar ik van wist dan hij een leuke middag had en dat gaf mij dan weer een goed gevoel. Hij deed dingen met de steunouder die ik niet met hem kon ondernemen. En hij kreeg heel veel aandacht en daar vaarde hij wel bij.

    Maar goed. Ik was toentertijd op zoek naar een een gezin waar hij dan opgevangen kon worden. Dat hij leuke dingen kon ondernemen met de kinderen daar in huis.

    Hij werd alleen gematched met een kinderloos echtpaar.

    Daar is denk ik een grote fout gemaakt door de organisatie. Een kinderloos echtpaar matchen aan een kind brengt enorme risico’ met zich mee. Waar ik nu bijvoorbeeld mee te maken heb gekregen is dat de tegenpartij In een soort ‘rouwproces’ zit sinds ze zelf haar glazen ingooide met moi. (dat hoorde ik gisteren van de coƶrdinator)

    Ze heeft zich zo ontzettend aan hem gehecht dat ze helemaal kapot gaat van verdriet nu ze hem niet meer ziet.

    Ja. Ik kreeg er ook kriebels van. Het maakt me zelfs een beetje angstig. Ook al snap ik haar verdriet heel goed, het had best een tandje minder gekund. Per slot van rekening was de overeenkomst voor een jaar, en ook al zijn we al wat langer onderweg (anderhalf jaar) kan er altijd een kink in de kabel komen waar je rekening mee moet houden.

    Volgende week staat er een gesprek gepland tussen haar, moi en de coƶrdinator. Ik ga als eerste maar beginnen het laatste WhatsApp verkeer aan te halen en te vragen waarom dat op die manier zo gecommuniceerd moest wordenj.

    Als ze dan nog niet in een wolk van tranen en drama de hakken heeft gelicht kan ik de rest van de sores bespreekbaar maken. Dat zij eigenlijk degene was die de alles wilde bepalen en dat mijn ‘wensen’ niet mee werden genomen. En dat is al bijzonder als je bedenkt hoe dit sowieso tot stand is gekomen.

    ik heb er een heel zwaar hoofd in het gesprek. Omdat ik sowieso niet zo van het drama ben als het om anderen gaat en ik gewoon mijn zegje wil doen, hoe lullig en kwetsend dat ook kan overkomen. Ik zal heus mijn best doen om het netjes te houden maar ik beloof niks. Want stiekem ben ik woedend op haar en wat ze me heeft geschreven. Harteloos mens die ten koste van alles mijn kind wil blijven zien. En zich nu hult in tranentrekkende toestanden waar zelfs de coƶrdinator medelijden mee kreeg.

    Dinsdag dus, dit wordt vervolgt.

  • WTF?!

    Iemand een idee?

    Laatst blogde ik positief over Steunouder, maar dat is ondertussen verandert.

    Stiekem waren er bij mij wat irritaties ontstaan over onze steunouder. Maar dankbaarheid overheerste dus zag ik het maar door de vingers. Zin in een confrontatie had ik ook niet dus mailde ik mijn gedachten naar het contactpersoon maar hield het verder voor me.

    Maar zoals iedereen wel zal herkennen is dat als je niet goed in je vel zit, je draagvlak wat betreft energieslurpende mensen/situaties ook op scherp komt te staan. Onze steunouder was verre van flexibel. Van het vaste dagdeel per week werd niet afgeweken. Voor mij soms wat lastig maar niet onoverkomelijk.

    Maar nu begon dit persoon zichzelf uit te nodigen voor bezoekjes aan huis. Dat is voor mij in mijn toestand absoluut onmogelijk. Ik doe me altijd beter voor dan ik me voel en dat begint me aardig de kop te kosten. De afgelopen weken had ik absoluut geen zin in chitchats met wie dan ook. En zoals ik me me nu voel is bezoek absoluut zinloos. Ik heb geen zin om mijn clownsgezicht op te zetten en naar monologen te luisteren over onderwerpen die me op dit moment de reet kunnen roesten. De laatste keer dat ze hier was zat ze op mijn bank te huilen en heb ik een peptalk proberen te houden die ongeveer een half uur heeft geduurd. Het voelde voor mij als de omgekeerde wereld, alsof ik van vraagouder was verandert in mantelzorger.

    Even terug naar het begin. Ons contactpersoon gaf als tip dat ik mijn grenzen moest gaan aangeven, per slot van rekening doet de andere partij dat ook.

    Het verhaal ging als volgt:


    Duszzz….verder heb ik hier niks meer mee gedaan.

    Iemand van jullie een tip om hier verder vorm aan te geven?

    Ik hoor/lees het graag.
    XX



  • De Toestand

    Hej hoi

    Daar ben ik weer. Ik heb niet zo heel veel meegemaakt, althans, wat ik hier kan delen.
    Wat ik wel kan delen is dat alles redelijk stabiel lijkt….me de nadruk op ‘lijkt’. Er zijn alleen enorme dalen. En die zijn best pittig.

    Gisteren had ik er zo eentje, een opeenstapeling van zaken kan ervoor zorgen dat ik op een breekpunt terechtkom waar ik doodsbang van word.

    Ik voel me dan zo ontzettend ellendig dat ik het liefst tegen mensen zou willen zeggen: hĆ© wist jij eigenlijk wel dat ik op sommige momenten gewoon dood wil? Dat de pijn die ik voel zo intens is dat ik zo niet verder wil Ć²f kan?

    Ik vind dat ik dat niet kan zeggen tegen mijn omgeving, hoe graag ik ook zou willen. Om een stukje begrip te ontvangen, of een knuffel…of gewoon even wat aandacht voor mij als persoon. Gisteren moest ik op het diepste punt van het dieptepunt ergens heen, dat was een afspraak waar ik eigenlijk niet onderuit kon. Dus ik ging, en ik wist dat ook al ken ik deze persoon niet zo heel erg goed, ik wist dat zij Ć©Ć©n van de weinigen is die mee kan voelen waar ik nu ben, waar ik sta.

    Ik jankte wat, ik vertelde wat en ik kon het hardop zeggen: deze pijn, dit verdriet is zo groot, zo intens dat ik niet meer ademen kan, niet meer leven wil. En ze begreep me, veroordeelde me niet. Uiteindelijk ging ik een daar weg met een beter en lichter gevoel. En zo zou ik het graag willen met iedereen om me heen. Ik doe al heel lang mijn best om me groot te houden dat er zelfs mensen zijn die niet kunnen geloven dat wat ik met me meesleep nog groter is dan het monster van lochness.

    Nu zonder mijn medicijnen en zonder mijn oudste kinderen voel ik me vervreemd en ellendig. Ook al zou ik niet terugwillen naar het leven met de pillen. Ik mis mijn kinderen zo ontzettend. Maar hoe het nu gaat, en hoe het is dat kan ik niet veranderen. En ik wil het ook niet veranderen. Waar ik altijd bang voor ben geweest is bijna uitgekomen, iedereen met wie ik me verbonden voelde is weg. Mijn oudste is deze week jarig. Ik heb haar al in geen maanden gesproken of gezien. Er zijn in haar leven een boel dingen gebeurt waar ik officieel geen weet van heb: eigen huis, rijbewijs enz enz.

    Hoe moet dit verder vraag ik me af, kun je me dan zo uit je leven weggommen?

    Ja, ik snap heel goed dat je verdriet hebt van hoe sommige dingen zijn gelopen de afgelopen jaren. Maar ik heb mijn uiterste best gedaan, en altijd onvoorwaardelijk van je gehouden. En hoe slecht ik het ook had, ik heb er voor je willen zijn. En werkt dat ook niet andersom?
    Is het zoveel gevraagd om er ook voor mij te zijn?

    Zou het dan nog eens zover komen dat ik het hoekje omga zonder dat ik nog eens je haren heb mogen ruiken, je vast heb kunnen houden? En je heb kunnen vertellen hoeveel ik van je houdt en heb gehouden als kind? Hoe bijzonder je bent, hoe mooi je bent en hoe lief je was als klein meisje?

    Ik heb echtgenoot gisteren gevraagd dat als er wat met mij gebeurt ik wil dat hij me zo snel mogelijk laat cremeren, binnen die vijf dagen. En niemand op de hoogte stelt dat ik er niet meer ben. Dan komen ze er na verloop van tijd wel achter.

    Dat is mijn wens, en zo gaat het hopelijk ook gebeuren.

    xx



  • De Toestand

    Een telefoontje van ver

    Mijn psychiater belde me vanmorgen op en stelde me deels gerust. Het is niet aannemelijk dat het een terugval is. Ik heb hard gewerkt en tussen mijn oren zit het heus wel goed. Er is wat anders aan de hand.

    Het is namelijk niet zo heel erg bekend maar feit wil dat stoppen met anti depressiva moeilijker is dan werd aangenomen. Lees dit maar eens.

    Het feit wil dat de medicijnen een bepaalde invloed uitoefenen in je hersenen en als je lang gebruikt – in mijn geval 8 jaar – kan dat systeem in de war raken. Het herstel daarvan kan weken, maanden en als we pech hebben jaren duren voordat dat hersteld raakt.

    Als het me lukt het nog twee weken vol te houden, dan ben ik een maand zonder, en kan het al een stuk verbeterd zijn. Mocht dat niet werken dan kan ik de hulp van een arts inschakelen en met vloeibare antidepressiva of taperingstrips af gaan bouwen. Vloeibare antidep is makkelijker te doseren en met taperingstrips werkt dat hetzelfde. De apotheek zal dan de medicatie over een langere periode kunnen uitspreiden.

    Deels goed nieuws dus.

    Het is fijn dat het bestaat, het is mooi dat het werkt. Het is alleen zwaar ruk dat het ook heel veel negatieve dingen met zich meebrengt. En als je denkt dat je ervan af bent, dan kan het er alsnog voor zorgen dat het uiteindelijk toch verkeerd met je afloopt.

  • De Toestand

    Dus……

    Waarschuwing! Dit verhaal bevat ernstige somberheid.

    Het gaat eigenlijk helemaal niet zo lekker op het moment. Het lijkt erop dat de onttrekkingsverschijnselen toch hebben toegeslagen.

    Of………..

    Ik ben gewoon terug geflikkerd naar mijn humeurige zelf die om het minst of geringste in huilen uitbarst (daarnaast is er nog meer aan het handje)

    Stik onzeker word ik ervan. Omdat ik gewoon niet weet of dit erbij hoort of dat ik terug ben bij af.

    Vanavond stuurde ik een WhatsApp bericht naar mijn voormalige psychiater (die als het goed is met zijn gezin aan het andere eind van de wereld zit) maar ik mocht hem appen als er wat was. En er is nu gewoon wel wat aan de hand. Naast de echtgenoot is er niemand bij wie ik terecht kan voor een knuffel of een praatje. Dat besef sloeg net ook wel even in, dat het gevoel van eenzaam zijn, me zo overvalt.

    Vorige week stond ik voor een groep mensen te koken, ik bracht een middag door met een kennis, ik spreek wat dat betreft best wel wat mensen en ondanks dat ben ik eenzamer dan ooit.

    Ik voel me een last voor de wereld. Ik ben een last voor mijn echtgenoot, ik heb slecht tot geen contact met mijn 2 oudste kinderen. Mijn zoontje vertelde me gisteren dat ik vaak een donker wolkje boven mijn hoofd heb.

    Oh.My.God.

    Begin ik nu echt weer te denken dat de wereld zoveel beter af is zonder mij? Ja. Dat denk ik momenteel weer en ik haat dat! Ik wil niet dat echtgenoot zich zorgen maakt, ik wil gewoon door met mijn leven. Het ging een poosje terug best goed toch? Waarom herinner ik me dat toch niet meer zo goed? Waarom dissocieer ik de laatste dagen weer zo erg. Niets op de wereld is erger dan het gevoel van dissociƫren. Het is er weer, en ik kan er niet mee omgaan.

    Ik hoop dat ik morgen op sta met een betere mindset.

    xx




  • De Toestand

    Memorabele dag

    Vandaag is een memorabele dag. Ik ben namelijk gestopt met mijn medicijnen. In bijna twee maanden afgebouwd naar 0. Hoe mooi is dat. Vooral als je bedenkt wat er zoal mijn pad heeft gekruist en waar ik me kranig doorheen heb geslagen.

    Alle keren dat ik de dosis van de medicatie wijzigde had ik een aantal dagen -hooguit twee weken- onttrekkingsverschijnselen. Dat was iedere keer weer een pittige periode en dat zal nu niet anders zijn.

    De afgelopen jaren waren een vreselijk. Ik slikte antidepressiva, soms oxazepam (kalmeringspil en dagelijks temazepam (slaappil). Er werd geƫxperimenteerd met antipsychotica. Hoeveel pijn en ellende is er niet naar boven gehaald, besproken, verwerkt en uiteindelijk in het juiste hok geplaatst en opgesloten. Na 9 jaren vette shizzle met uitzichtloze momenten sta ik met rechte rug en heldere geest in de wereld en slik ik geen medicijnen meer.

    Deze dag is mede mogelijk gemaakt door J.an Pi.eter, A.nn.eke, L.yd.a, B.as en O.nn.o, mijn psychiaters en behandelaars.

    Deze mensen hebben een hele speciale plek in mijn hart. Ik hou van ze en ze zullen voor altijd een belangrijke plek in mijn leven houden. Zonder hen zat ik dit niet te schrijven, zonder hen had ik niet bereikt wat ik nu kan en zonder hen was mijn leven ergens in de jaren hiervoor geƫindigd.. Ze betekenen meer voor me dan wie dan ook, dat zal nooit anders zijn.

    Ik ben zo dankbaar dat zij mijn pad hebben gekruist en dat ik met sommigen nog een warme band onderhoudt.

    Ik gun niemand wat ik heb mee moeten maken in mijn jeugd en in alle jaren die achter me liggen. Wat ik iedereen wel gun zijn mensen zoals die hierboven die je in tijden van nood en zware misere bij de hand pakken en je niet loslaten maar je begeleiden en helpen waar nodig.

    Mocht je zelf worstelen met psychische problemen, het is nooit te laat om hulp in te schakelen. Psychiaters, psychologen en andere behandelaars die mensen helpen met psychische problemen zijn niet eng. ze hebben geen vooroordeel ze zijn niet belerend of vinden dingen raar. Het zijn mensen met een groot hart, hebben inlevingsvermogen en niets is te raar om over te praten. Het zijn hele bijzondere mensen die alles proberen om jou verder te helpen.

    Kijk naar mij. lees eens terug wat ik in de begin jaren blogde…..deze mensen hebben het verschil bij mij gemaakt.

    Mooi he?

    xx






  • WTF?!

    Reumatoloog?

    Ik loop al een behoorlijke tijd rond met rugklachten. Ik ben daar -toen ik begin twintig was-lang geleden dus, door een sportarts voor behandeld en met vlagen kwam de pijn weer terug maar zakte ook altijd weer weg.

    Tot nu dus. Na anderhalf jaar aanmodderen was ik de pijn zo giga zat dat ik naar de huisarts ben gegaan. Hij gaf me pijnstilling en vertelde daarbij dat als de pijn met twee weken niet minder was ik een rugfoto zou moeten laten maken waar ook een reumatoloog zou moeten meekijken.

    Dat had ik niet aan zien komen, ik verwachtte dat ik naar een Cesartherapeut of fysiotherapeut zou moeten maar dat er een reumatoloog aan te pas zou komen was nieuw voor me.

    De pijnstilling werkt redelijk goed, de scherpe kantjes worden weggenomen maar de pijn is niet weg. Dus vanmorgen naar het zknhs voor een aantal foto’s van mijn wervelkolom en bekken.

    Woensdag kan ik de huisarts bellen voor de uitslag van de foto’s en wordt er een vervolgplan gemaakt. Ik heb al wat gegoogeld en ik word niet blij van wat ik lees. Ik ben natuurlijk geen dokter maar als je op SI gewricht en reumatoloog googled dan kom je hier uit.

    En als ik dat allemaal op me in laat werken dan zie ik erg veel overeenkomsten.

    Wordt vervolgt.

  • De Toestand

    Steunouder

    Vanmorgen sprak ik een groep(je) mensen toe die met de training bezig waren voor steunouder.

    Ik heb er tot vandaag nooit over gesproken dat ik vraagouder ben en mijn 8 jarige al ruim een jaar door een steunouder wordt opgevangen. Het kwam zo’n anderhalf jaar geleden op ons pad toen echtgenoot als mantelzorger een dagje uit had vanuit de mantelzorg.

    Lang verhaal kort: er volgde een intake bij steunouder, ze zochten voor ons een passend gezin en niet veel later werd mijn hartje gematched aan een wat ouder echtpaar, zonder kinderen.

    De afgelopen anderhalf jaar gaat hij iedere woensdag naar de steunouder en is hij daar de hele middag. Ik heb die middag tijd voor mezelf en toentertijd ook tijd voor de intensieve behandeling die ik onderging en hij had een leuke middag uit bij mensen die stapelgek op hem zijn.

    Omdat steunouder zo goed voor ons heeft uitgepakt werd mij gevraagd een nieuwe groep steunouders toe te spreken, uitleggen wat het voor ons heeft betekend de afgelopen anderhalf jaar.

    Ik was niet echt zenuwachtig maar toen ik eenmaal binnen was en alle ogen op mij gericht waren kreeg ik al vlot klotsende oksels. Ik mistte mijn hond ook. De laatste tijd neem ik haar bijna overal mee naartoe maar een overheidsgebouw mag je niet betreden met een hond, en zeker niet als deze geen officieel hulphond is.

    Het verliep verder van een leien dakje, ik hoop dat ik een goed beeld heb kunnen schetsen wat voor positieve invloed het op ons allen heeft gehad. Nieuwsgierig naar deze organisatie? Klik!

  • De Toestand

    De eerste week van juni

    Er zijn 7 nieuwe zijdehoenkuikens geboren. Ze zijn prachtig. Ondanks dat ze een zwarte moeder en witte vader hebben, zijn ze allemaal anders van kleur. Ik maak me (nog) geen zorgen over hun welzijn. De sectie en verder onderzoek op het dode kuiken heeft geen problemen aan het licht gebracht. Blijft het natuurlijk wel vreemd dat er 13 kuikens zijn overleden. Met de overige vier gaat het overigens goed.

    Maandag heb ik afscheid genomen van mijn psychiater. Het was goed. We dronken koffie en thee op een mooie locatie aan het water. Ondanks dat het niet gebruikelijk is heb ik zijn mailadres en mobiele nummer gekregen. En zal hij me gratis en voor niets een poosje blijven volgen. Een jaar geleden zat ik er nog lang niet zo fris bij als tegenwoordig en daarom wil hij het lijntje nog niet helemaal verbreken.

    Iets waar ik van geschrokken ben en ook een heel vervelend teken vind is, dat ik vanmorgen een giga paniekaanval kreeg in de supermarkt. Dat heb ik in het verleden wel vaker gehad maar toen het me overviel besefte ik dat het al erg lang geleden was. Ik voelde het zweet in mijn bilnaad sijpelen en het had me niet verbaasd als ik tussen het brood en de groente flauw was gevallen. Nu zijn er dingen in mijn privƩ-leven waar ik hier niet over uit kan wijden maar die wel heel veel narigheid en spanning met zich mee brengen. Dit zijn dan blijkbaar de momenten dat ik het merk dat de medicatie is terug geschroefd. Maar voor mij geen reden om weer te gaan plussen. Ik doe de dingen die ik weken geleden ook deed en zie wel in hoeverre me het op gaat breken. Antidepressiva vlakt af en ik merk dat alles nu weer behoorlijk aanwezig is, denk dan aan geluiden en emoties.

    Ik heb genoeg te doen op de tuin de komende dagen, het onkruid schiet de tuin uit maar ook bepaalde dingen kan ik al gaan oogsten. Dit jaar geniet ik meer dan ooit van het tuinieren. Naast het voordeel van tuinieren is ook weer een mooi moment om weer ‘Zen’ te worden met mezelf.

    Wordt vervolgt šŸ™‚

    xx