• De Toestand

    Donderdag therapiedag #58

    Vanmorgen eerst de benedenvloer gedweild onder het genot van het melodramatische nummer ‘Karma Police’ van Radiohead. Een voor mijn gevoel een briljant nummer qua melodie. Sorry, maar eigenlijk ook geen sorry buurtjes, voor het op het repeat standje van dit nummer op een nogal luid volume.

    En ik voelde me zo ongelooflijk alleen die uren voorafgaand aan het gesprek……ik moest er bijna van kotsen. Dat brandende gat van eenzaamheid wat ik voel branden in mijn borstkas is onmenselijk om te ervaren. Toch was het er en kon ik geen afleiding zoeken om het gevoel te bezweren. Gadverdamme wat een klotezooi. Normaal gesproken ga ik op deze momenten naar mijn kippen toe en babbel wat met ze, verzorg ze en geniet van hun aanwezigheid. Daar had ik nu geen tijd voor. Een wandeling met mijn hond liep ook uit op een disaster. Met haar gevonden stok liep ze continu tegen mijn benen aan waardoor ik enorme vlekken had op mijn broek.

    Aangekomen in het zknhs nam ik plaats in de hal en staarde ik naar buiten om mijn nieuwe therapeut te ontdekken tussen alle wandelaars die er rondliepen. De schrik sloeg me om het hart want hoe zag hij er ook eigenlijk weer uit?? Lang hoefde ik er niet over na te denken want hij kwam precies op tijd aangelopen. Goede schoenen had hij aan, Dr. Martens….ik droeg hetzelfde type. Hij heeft smaak 😁 Dat schept toch ook weer een klein stukje band dacht ik.

    Niet veel later namen we plaats bij de zknhstherapeut en bespraken we de te nemen stappen voor de komende weken. Er kwam te sprake dat ik op de wachtlijst sta voor een pittige training. Een intensieve periode die een aantal maanden in beslag zal nemen èn in groepsverband. Spannend maar zie er wel naar uit. Nieuwe dingen leren en vaardigheden onder de knie krijgen waar ik hopelijk sterker van ga worden.

    Ik zou willen dat ik die skills al onder knie had, want ik kan het nu zo donders goed gebruiken.

  • Moestuin

    Zo gaat het

    Ik stond vanmiddag naast het bed van een tuinbuurman. Het bed in een verpleeghuis waar hij op de afdeling palliatieve zorg ligt.

    Ik heb dit nooit eerder gedaan, ook niet echt bij de veter gehad om eerlijk te zijn. Ik wist ook niet hoe je dat aan moest pakken. Ziekenbezoek is toch een heel ander verhaal dan bij iemand zijn sterfbed zitten. Ga je het ergens over hebben of gaat dat niet meer lukken, en wat doe je dan?

    Hij was ondanks de medicijnen helder en verheugd mij te zien. We hielden elkaars hand vast, en voor iemand die een fractie van zichzelf is had hij me stevig beet. Ik had beloofd niet lang te blijven, want hij gaat hard achteruit en heeft vreselijke pijn. Ik moest glimlachen om de manier hoe hij mijn hand vasthield, hij was niet van plan los te laten, hij prevelde wat woorden waaruit ik kon opmaken dat hij het leuk vond dat ik er was, de tranen drupten van mijn wangen terwijl ik hem hetzelfde vertelde. Er kwamen van allerlei dingen op in mijn hoofd maar kon niet veel uitbrengen.

    Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat ik hem ga missen, dat ik hem nu al mis. Zijn vrolijke aanwezigheid en onuitputtelijke optimisme. Ieder dag loop ik langs zijn stuk land en mis ik zijn aanwezigheid. Niet dat we zulke dikke vrienden waren, maar ons contact was leuk en gezellig.

    Na een paar minuten wilde ik weggaan en vroeg hij nog snel of ik nog een keer langs wilde komen. Dat ga ik deze week nog doen, want je weet maar nooit hoe snel dit kan aflopen. En een belofte is een belofte vind ik.

  • De Toestand

    Opgezegd

    Een poos terug heb ik mijn website opgezegd. Omdat ik bedacht had dat mijn verhaal niets zo heel veel nieuws meer te bieden had.

    Ik denk dat mijn verhaal de komende tijd juist nog wel interessanter kan worden. Ik weet alleen niet of ik het wil blijven delen.

    Ik heb in de afgelopen jaren veel digitale contacten opgedaan maar ook zijn er een hoop digitale mensen verdwenen. Ik weet niet waarom ze verdwenen zijn maar ik denk dat niemand zit te wachten op deze negatieve shit..

    Ondanks dat ik mentaal sterk ben, overleef en keihard mijn best doe, zijn de meeste blogjes toch zwaar en lastig. Ik heb geen idee hoe er aan de andere kant wordt gekeken naar mijn verhaal. En ik merk dat ik me daar kwetsbaar door voel, ondanks dat ik onder een pseudoniem blog.

    Deze week sta ik aan een nieuw begin van een verhaal wat al jaren duurt en waar voorlopig geen einde aan komt. Waar ik naar toe ga, wat er allemaal gaat gebeuren weet ik niet. Het is nieuw, het is rete spannend en ik hoop natuurlijk dat er op de aandachtsgebieden stappen worden gezet waardoor sommige dingen makkelijker gaan worden in de toekomst.

    Zo aan de vooravond van een nieuw begin voel ik me eenzaam en alleen, huilerig, bang en onzeker. Het liefst zit ik tussen mijn kippen of ben ik bij mijn hond. Zij brengen me rust en leiden me af van alles wat er staat te gebeuren.

    Ik kan me niet herinneren wanneer ik me zo kwetsbaar heb gevoeld als op dit moment. Het gevoel is zo sterk dat de tranen me continu in de ogen staan. Het gevoel de controle te verliezen over alles wat er de afgelopen jaren was is verpletterend.

    Een nieuw begin betekent ook een nieuwe lading indrukken en blogjes die hoogstwaarschijnlijk verre van leuk zijn om te lezen. Ik kan nu dan ook niet beloven dat ik er verder nog over ga bloggen.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #41

    Ik wil niet praten of nadenken over het afscheid. Het maakt me zo verschrikkelijk verdrietig. Het gevoel van eenzaamheid komt dan weer in volle hevigheid terug. Maar ik ontkom er niet aan want er moet aan een  plan worden gewerkt.

    De bedoeling is dat ik ruim van te voren overga naar een andere instelling. Dat er dan nog een tijdje een overlap is met het zknhs. Mijn angst is dat ik op een wachtlijst kom te staan en uiteindelijk niet op de plek terecht kom waar ik moet zijn. Heb ik er vertrouwen in dat mijn shrink dit zorgvuldig  voor mij regelt? Weet ik veel, ik denk het…maar om nu te zeggen dat ik daar vertrouwen in heb…dat is wel wat veel gevraagd.

    Dus ondanks mijn weerzin om erover te praten is het wel onderwerp van de sessies. En nu heb ik brandende ogen. En hoofdpijn. En ik voel me eenzaam en alleen.

    Door deze wijziging staat mijn hele leven weer op de kop en komen heel veel oude pijnlijke momenten weer terug en dat WIL IK NIET 😢