Categorieën
Dagelijkse beslommeringen

Follow up

Het begint allemaal langzamerhand weer normaal te worden buiten maar voor mij is er nog niet zo heel veel verandert.

Ondanks dat ik goed ben hersteld van de ellende van de afgelopen jaren is ‘angst’ iets waar ik mee op sta en mee naar bed ga. Misschien is dat iets wat meer tijd nodig heeft om te normaliseren. Het is niet prettig om snel in de stress te schieten of angstig te zijn voor dingen buitenshuis. Mensen om mij heen lijken het leven weer meer te omarmen dan ik doe. Er worden plannen gemaakt voor feestjes en vakanties, bijeenkomsten en werk en ik durf niet eens een supermarkt in. Laat staan te gaan sporten. Gegijzeld zijn door angst werkt verlammend.

De tuin is een goede afleiding al heb ik de afgelopen week mijn tuin langzamerhand naar de vernieling zien gaan. De zware kleigrond heeft enorm te lijden gehad onder de droogte. Een deel van mijn uien en knoflook is verloren gegaan. De scheuren in grond waren breed genoeg om een schroevendraaier in te laten verdwijnen. Ik kid you not.

Er staat nog genoeg waar ik wel wat mee kan, want het regent momenteel en dat is prima. Wat ook prima gaat is de vermeerdering van de kippen. Er worden wekelijks nieuwe schattige kuikens geboren. Het zal nog lastig worden om ze uiteindelijk te verkopen. Een deel mag blijven, ruimte genoeg maar ze kunnen niet allemaal blijven.

Kijk dat mooie beestje eens, ik vraag me af welke kleur straks de overhand heeft.

Fijn weekend

XoXo

Categorieën
Dagelijkse beslommeringen

Geen nieuws is goed nieuws, toch?

Ik ben reuze benieuwd hoe het met jullie is, want er speelt nogal wat in de wereld en in ons land.

Ik kan je meteen al vertellen dat ik het helemaal niet goed doe op in deze situatie. De echtgenoot is al twee weken thuis aan het werk, ik mag overdag jufje spelen over een 9-jarige die naar ik nu pas zie, een behoorlijk temperament lijkt te hebben. Ik mis ondertussen de stilte in huis 🙂

Echtgenoot vatte het treffend samen: bijna iedereen zit nu in de situatie waar jij 10 jaar in heb gezeten, “hele dag thuis, amper naar buiten, en als je -hyperventilerend -naar buiten gaat met een boog om de mensen heen lopen en geen sociaal contact.”

Ja!!! inderdaad. Dit voelt weer heel vertrouwd voor mij maar voor jullie uiteraard niet.

En manmanman wat gebeuren er schrijnende dingen……ik hoop dat na deze Apocalypse er een hele grote pot vrij wordt gemaakt om het zorgpersoneel voor jaren aan loon te spekken. Dat er nooit meer vanuit de zorg actie hoeft worden gevoerd maar dat er alleen maar even naar het woordje ‘corvid-19’ gewezen hoeft te worden om alle kornuiten van de regering voor 150 jaar de mond te snoeren. Dat er nooit meer iemand een negatief woord durft te spreken over de mensen in de zorg en zo ja; dat dan de consequentie is dat het schaamrood op je kaken verschijnt en je met een kap over je kop naar het schavot wordt afgevoerd.

Ondanks dat er heel veel, en dan bedoel ik ècht heel veel, ellende gebeurt zijn er ook mooie dingen die ontstaan. Maar daar kom ik op een later moment nog wel en keer op terug. Voor nu zitten we nog in de overlevingsfase met z’n allen en is er nog teveel irritatie over de mensen die zich wars houden van nieuwe regels.

Ik weet niet hoe het voor jullie is maar het lijkt beetje op Russische roulette; krijg ik het wèl of niet. En als ik het krijg, valt het dan mee of niet. En zo gaan de gedachte hierover de hele dag door het hoofd. Ik stel voor dat er een televisiezender in het leven wordt geroepen waar het verboden is over corvid-19 te praten. Ik zit ondertussen standaard met de afstandsbediening in de hand om direct te kunnen wegzappen als er weer wat moet worden meegedeeld. Het is teveel, het gaat maar door. En het is overweldigend. De negativiteit die het met zich meebrengt nestelt zich in mijn poriën en ik krijg het niet weg geboend.

Wanneer houdt het op, wanneer wordt alles weer ‘normaal’. Dit is afzien. En ik werk niet eens in de zorg. Ik ben maar gewoon en van de vele mensen die hier niet goed mee kunnen omgaan. Ik heb dan ook ontiegelijk veel respect voor een ieder die aan het werk zijn en de economie draaiende proberen te houden. En de mensen in de zorg, uiteraard.

Hoe gaan jullie hier mee om?

Categorieën
De Toestand

Donderdag #36 + maandag #37 therapiedag