Duivels dilemma

Ik verwijderde mijn social-media accounts. Om mezelf te beschermen tegen de mededelingsdrang van mensen in crisistijd.

Ik zag mijn buren de afgelopen weken met corona boodschappen doen. Ik zag anderen ‘gezellige’ dingen ondernemen met hun kinderen in gebieden waar je de 1.50 meter niet kan handhaven. Iemand was trots op haar nieuwe nagels; want de nagelstyliste was ‘gewoon’ open.

Ik zag foto’s van verjaardagen voorbijkomen en nog zoveel meer. Ik irriteerde me kapot en kreeg spontaan een hekel aan bekenden, vrienden en buren cq kennissen. Gisteren sprak ik iemand op mijn tuin, ik houd een meter of 6 aan, die meedeelde ‘gezellig met haar zus te gaan shoppen.’ Moeders ligt net een week onder de grond, gestorven aan corona.

Mijn zoontje, echtgenoot en ik zitten al ruim 5 weken als brave burgers binnen terwijl ik niet eens de straat uit kan lopen zonder over de samenklittende buren te struikelen. Ik begrijp het niet. Het lijkt alsof iedereen de opgelegde maatregelen niet serieus wil nemen. Ik hoor het mensen zelfs hardop zeggen. Daar zakt mijn broek van af.

Social media is dus verleden tijd. Misschien zelfs voltooid verleden tijd. En met het verdwijnen van de social media verdwijnen ook een hoop mensen in real life, want ik ben echt teleurgesteld in de mensheid, en hoe ze omgaan met een crisis als deze.