• De Toestand

    Dus……

    Waarschuwing! Dit verhaal bevat ernstige somberheid.

    Het gaat eigenlijk helemaal niet zo lekker op het moment. Het lijkt erop dat de onttrekkingsverschijnselen toch hebben toegeslagen.

    Of………..

    Ik ben gewoon terug geflikkerd naar mijn humeurige zelf die om het minst of geringste in huilen uitbarst (daarnaast is er nog meer aan het handje)

    Stik onzeker word ik ervan. Omdat ik gewoon niet weet of dit erbij hoort of dat ik terug ben bij af.

    Vanavond stuurde ik een WhatsApp bericht naar mijn voormalige psychiater (die als het goed is met zijn gezin aan het andere eind van de wereld zit) maar ik mocht hem appen als er wat was. En er is nu gewoon wel wat aan de hand. Naast de echtgenoot is er niemand bij wie ik terecht kan voor een knuffel of een praatje. Dat besef sloeg net ook wel even in, dat het gevoel van eenzaam zijn, me zo overvalt.

    Vorige week stond ik voor een groep mensen te koken, ik bracht een middag door met een kennis, ik spreek wat dat betreft best wel wat mensen en ondanks dat ben ik eenzamer dan ooit.

    Ik voel me een last voor de wereld. Ik ben een last voor mijn echtgenoot, ik heb slecht tot geen contact met mijn 2 oudste kinderen. Mijn zoontje vertelde me gisteren dat ik vaak een donker wolkje boven mijn hoofd heb.

    Oh.My.God.

    Begin ik nu echt weer te denken dat de wereld zoveel beter af is zonder mij? Ja. Dat denk ik momenteel weer en ik haat dat! Ik wil niet dat echtgenoot zich zorgen maakt, ik wil gewoon door met mijn leven. Het ging een poosje terug best goed toch? Waarom herinner ik me dat toch niet meer zo goed? Waarom dissocieer ik de laatste dagen weer zo erg. Niets op de wereld is erger dan het gevoel van dissociëren. Het is er weer, en ik kan er niet mee omgaan.

    Ik hoop dat ik morgen op sta met een betere mindset.

    xx




  • Fijne dingen

    Gaten vullen

    Weinig herinneringen aan vroeger, dat is wel duidelijk en nooit de behoefte gehad de gaten op te vullen. Maar zoals het leven onderhevig is aan veranderingen heb ik dat ook met mijn geheugen. Er mag wat mij betreft best wat input mijn kant op komen. Via de geijkte kanalen vond ik een hoop mensen van ‘vroeger’ terug alleen niet alle periodes waar ik wat over weten wil zijn relevant.

    Ik heb een kleuterjuf terug gevonden en naar haar verhalen ben ik wel benieuwd. Ik kan me haar nog goed herinneren en ook nog de ‘nonnen’ bij wie ik op school zat. Ik zat dus op een Katholieke kleuterschool en we waren zelf behoorlijk gereformeerd. Vreemde combinatie maar het zal wel gemakzucht zijn geweest, de kleuterschool stond naast de flat waar ik toentertijd woonde. Tot in lengte van dagen hebben mijn ouders geprobeerd om het ‘Onze Vader” wat ik op de katholieke wijze geïndoctrineerd had gekregen proberen om te vormen tot het Gereformeerde Onze Vader. Is ze niet gelukt. Het zit er te dik ingebakken.

    Ondertussen houd ik me al jaren bezig met het boeddhisme het spirituele spreekt me meer aan dan de wijze lessen die ik als kind mee kreeg vanuit de bijbel. Ik moet eerlijk zeggen dat de manier hoe ik nu leef en denk ontzettend ver weg staat van een boeddhist. Ik zie de fase waarin ik nu zit maar als een leerweg, een hobbel op mijn pad die ik wel zal overwinnen. Uiteindelijk is de weg over het pad belangrijker dan het bereiken van het eindpunt.

    Het voelt onwerkelijk om een gevangene te zijn van mijn geest en mijn huis en me daarnaast ook niet kan bezighouden met het boeddhisme wat ontzettend belangrijk voor me is. Ik vroeg me af hoe er in het boeddhisme wordt aangekeken tegen een depressie, ik vond op het internet een -soort van- antwoord van een Cybermonnik klik hier en als je het interessant vind is er nog meer te lezen over neurowetenschap en het boeddhisme, klik hier.

    Terug naar mijn kleuterjuf, binnenkort gaan we bijkletsen, wie weet heeft ze nog wel foto’s uit die tijd, het is een positief vooruitzicht waar ik erg naar uitzie.

  • De Toestand

    Al die vragen…..zucht

    Nog een paar dagen en dan sta ik aan het begin van hopelijk een nieuw leven. Waar ik op dit moment minder mee bezig ben is het effect wat er snel zal komen als ik mij met ‘****’ over straat ga begeven.

    Iedereen die mij kent weet dat wij takkies hebben, niet iedereen weet wat ik mankeer. De meesten denken dat ik last van heb van depressie en angsten, wat voor een groot gedeelte ook zo is, maar het is veel complexer dan dat.
    Er zullen vragen komen van mensen/bekenden/onbekenden over de rol van  ‘****’, het ligt namelijk niet voor de hand dat wij plots een hond erbij krijgen. De takkies worden ook niet meegenomen naar evenementen of wat dan ook, als ik overal plots opduik met een hond zal dat zeker vragen oproepen.

    Mijn psychiater heeft het al een paar keer aangehaald: het zal zichtbaar worden dat ik wat mankeer, dat ik een hond nodig heb voor bepaalde zaken. Ben ik er klaar voor? dat er vragen komen van bekenden en onbekenden, weet ik wat ik wil zeggen, of wat ik er niet over wil zeggen?

    Omdat ik niet kies voor een officiële hulphond zal het dekje ontbreken waardoor er sowieso minder aandacht zal zijn.
    Denk alleen niet dat ik me daarbij neerleg, als ze door de fase van ‘puppy’ zijn heen is zal ik haar misschien een zelf gefabriceerd dekje om doen. Per slot van rekening moet ik haar trainen en wil ik niet dat ze daarbij wordt afgeleidt.

    Ik ga ook in gesprek met mensen over het meenemen van de hond, ik hoop op begrip want het feit dat ze geen dekje heeft wil niet zeggen dat ik haar niet mee probeer te nemen. Mijn schoonfamilie zal bijvoorbeeld ook raar opkijken. Ook omdat niemand echt de moeite heeft genomen zich eens te verdiepen in mij, als persoon, en mijn beperkingen.

    Mijn nieuwe hond en ik worden een eenheid, we zullen zoveel mogelijk samen gaan doen. En daar zie ik enorm naar uit, maar ik zie niet uit naar de vragen van mensen daarover. En nee, ik weet ook nog niet hoe ik daarmee om zal gaan, ligt ook aan de persoon die me erover aanspreekt.

    Natuurlijk besef ik dat er een hoop nieuwsgierige mensen zijn die het naadje van de kous willen weten en dat ik helemaal niet verplicht ben om antwoord te geven. Maar of het in de praktijk zo simpel voor mij gaat werken weet ik niet.