Donderdag therapiedag #38

Het was me toch een chaos laatst bij therapeut, echt niet normaal. Hoe kwam dat nou zo? Echtgenoot was mee; en nee, het lag niet aan hem, het lag ook niet aan therapeut.

Je hoeft geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om uit te komen bij de aard van de chaos. Moi. Het gesprek werd volgens mij tot twee keer toe samengevat door peut maar de chaos bleef bestaan.

Het is heel raar om naar twee mensen te kijken die in gesprek zijn, druk naar elkaar knikkend en één en al begrip tonen voor de gesproken woorden. Het is ook heel raar als therapeut je blik vangt en vraagt wat je -ik in dit geval- ervan vindt. Ik? waarvan? euh…..?

“Ben je erg gedissocieerd?” vroeg peut na de zoveelste zinloze poging mij bij het gesprek te betrekken.
“Ja!” helaas wel.

De nachtmerries zijn weg, dat is echt heel erg fijn en dat vind peut ook. Maar de rest is nog steeds donders lastig. Maar goed, een drukke agenda heb ik niet, geen enkele hond heeft het door als ik de verkeerde naam roep, ze komen sowieso altijd met z’n allen aanrennen.

H.ope reageert zelfs op mijn vingergebaren. Dus als ik wat van haar wil en ik roep een (verkeerde) hond bij naam maar heb godzijdank oogcontact met haar en wijs met mijn vinger naar mijn voet dan weet ze dat ze daar moet komen zitten.

Wat zij ook kan en de teckels niet, is vragen om eten. Twee keer per dag komt ze met haar voerbak in de bek naar me toe en laat de bak net zolang en irritant hard op de grond vallen dat ik geen andere uitweg meer zie om de bak te vullen om van het gezeik en gedram af  te zijn.

Ik ben er al zo aan gewend dat ik uit mezelf geen eten maar pak maar wacht tot ze bij me komt met haar bak.

De chaos zal morgen wel weer minder zijn….de komende dagen voorbereiden op het concert, zin in!

Welcome to my world*

Als ik in de spiegel kijk dan zie ik geen monster hoor, voor de mensen die zich zorgen maken over mijn uiterlijk 🙂 Ik had vroeger rossig haar maar dat is in de loop van de jaren naar blond gegaan en nu heb ik drie kleuren donkerblond/lichtblond/wit. De kappers zijn enthousiast over de kleur want het schijnt lastig te zijn zo te verven. En met een beetje make-up op vind ik mezelf er best leuk uitzien. Ik sleep wel een aantal kilo’s teveel mee sinds het slikken van allerlei soorten stress gerelateerde pillen.

Het monster in de spiegel is spreekwoordelijk de dissociatie..en dat is met recht een vette bitch. Op dit moment heb ik het redelijk onder controle en zijn er momenten dat het zowaar weg lijkt te zijn. Maar als er een moment van stress aanbreekt is het er in volle hevigheid, past heel goed bij PTSS maar maakt het daarom niet minder ruk natuurlijk.

Echtgenoot doet al een dikke week zijn best mijn leven een stuk leuker te maken, en dat lukt bijzonder goed! We gingen gisteren heerlijk uit eten bij ons favoriete restaurant en bij thuiskomt bleek er nog een dikke verrassing te zijn: we gaan 7 mei (weer) naar het concert van Depeche Mode, en dat is niet alles….we zitten in de members lounge..die tickets kosten normaal gesproken tegen de 200 euro maar dankzij een dikke vinger van de werkgever in de pap gaan wij voor een schijntje.

De positieve dingen helpen mij wel om het monster terug te dringen, daarom ben ik ook opgelucht dat er afgelopen week meer positieve dingen waren, daar zal ik binnenkort meer over vertellen.

Je kan veel zeggen over mijn leventje maar saai is het niet 🙂

* Dit is de titel van een nummer van Depeche mode en word door mij veelvuldig gebruikt als ik praat over mijn leven en de dingen waar ik tegen aan loop.