• De Toestand

    Schematherapie

    Sinds vorig jaar is er echt iets positiefs verandert. Op de eerste plaats heb ik nu therapie die vruchten af begint te werpen. Schematherapie. Het is pittig. Ik heb wekelijks een sessie met mijn nieuwe shrink. Het is intensief, ik moest ook erg wennen aan de aanpak maar nu ik wat maanden verder ben zie ik echt vooruitgang.

    Wat er gebeurt is dat je patronen en schema’s hoe je met zaken omgaat probeert te veranderen. Met name dan de schema’s waar je steeds op stuk loopt.

    In mijn geval is één van de schema’s dat ik niet goed voor mezelf opkom, mijn grenzen niet goed of helemaal niet aan weet te geven. Zo langzamerhand begin ik meer in contact te komen met mijn gevoel en probeer ik betere beslissingen te nemen. Dat lucht op. Vooral als je -zoals ik – veel met mensen te maken hebt die grensoverschrijdend gedrag vertonen.

    Ik ben toch wel een gezegend mens dat ik wederom een goede psychiater heb getroffen. Ik ben hem zo dankbaar voor zijn aanpak en de veranderingen die ik ondertussen heb gemaakt. Helaas stopt ons contact binnenkort weer. Hij vertrekt naar een andere werkgever. Of ik daarna nog aan de slag ga met een nieuwe psychiater weet ik niet. Ik heb er weinig trek in. Het liefst ga ik zonder medicatie en zonder hulp verder.

    En na een lange periode van terugval in het dissociëren is ook dat op dit moment nauwelijks aanwezig. Dat heeft ook te maken met mijn vernieuwde state of mind, beter in mijn hoofd en minder onveilig is ook minder dissociëren.

    Meer weten of schematherapie? Klik hier!
    Nu het dus de goede kant op gaat was het ook de hoogste tijd voor nieuwe uitdagingen.

    Vertel ik snel meer over

    xx

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #53

    De allerlaatste therapiedag van 2018 is een feit. De onrust die is ontstaan na de intake blijft een gewillig gespreksonderwerp. En nodig ook, want het heeft me tot nu toe een boel ellende opgeleverd. Verwarring over diagnoses, wijzigingen in opties voor therapie. En als laatste de onzekerheid over het beginnen van de behandeling en belangrijker nog: met wie.

    De focus die op DIS is komen te liggen voelt ook niet comfy. Eerder was het hele gedoetje iets van mij, wist niemand daar eigenlijk van, en probeerde ik zo goed en kwaad als het ging mezelf staande te houden. Nu is de duivel uit de box en moest ik gaan spitten in mijn hoofd om details op te dissen – leuke woordspeling- over mijn ervaringen. En ik heb ook het gevoel dat er meer op me wordt gelet binnen het gezin. Laat me gewoon, denk ik dan.

    Iets wat heel mijn leven een grote rol heeft gespeeld en veel pret heeft bedorven wordt door iemand die kennis heeft van de theorie met moeite in hokjes geduwd. Zo werkt het gewoon niet met deze shizzle. Ik snap heel erg goed dat niet iedereen precies weet hoe het werkt, en ik wil daar gerust meer duidelijkheid over verschaffen maar laat mij wel in mijn waarde. Probeer niet continu de theorie te toetsen aan mijn werkelijkheid. Want daar kan ik niets mee en mijn behandelaar ook niet. Luister naar mij, luister naar wat ik te vertellen heb, want er is nog zoveel te onderzoeken en te leren over DIS en dat leer je uiteindelijk alleen maar van de mensen die ermee te maken hebben of middenin zitten, zoals ik.

    Ik heb ondertussen een A4-tje volgeschreven met mijn ervaringen. Een beetje te laat want het vragenvuur wat al heeft plaatsgevonden heeft lang niet zoveel opgeleverd. Het is niet realistisch om iemand met DIS zonder waarschuwing vooraf te onderwerpen aan een vragenvuur. Ik heb daar de tijd voor moeten nemen om het allemaal terug te halen. Laten wel vooral niet vergeten dat het een andere staat van bewustzijn betreft, het is wat dat betreft al een wonder dat ik er überhaupt iets van kan terughalen.

    DIe intakes hebben me tot de dag van vandaag alleen maar onrust opgeleverd, wat jammer toch. Dat vond therapeut ook en die gaat hier mee aan de slag. Het is fijn dat ik hier niet alleen in sta, het is niet fair om iemand als een citroen uit te knijpen en vervolgens aan zijn lot over te laten. Dat is mijn mening.

  • De Toestand

    Eruit en diagnose enz

    Vandaag waren we in Amsterdam, echtgenoot wilde ergens wat halen en de kleuter en ik gingen gezellig mee. Wel met een oxazepam in de giechel, want Amsterdam is not my favorite place to be.

    Uiteindelijk was het zo dat echtgenoot en kleuter samen de ene kant op gingen en ik richting het centrum van de Bijlmer liep. Ik houd ervan, al die mensen van verschillende origine, ik keek mijn ogen uit. Vond ook nog een Suri toko waar ik wat dingen in kon slaan en voor dat ik het wist was er een uur voorbij. Al die tijd was ik niet geheel op mijn gemak, maar ik deed mijn best en bezocht zo hier en daar wat winkeltjes.

    Ik had nog niet vermeld wat mijn diagnose is en was hè? Heel verrassend ben ik door de GGZ instelling en wat later bleek ook door het ziekenhuis aangemerkt als iemand met een dissociatieve stoornis met derealisatie/depersonalisatie NAO. Niks geen depressie of PTSS of nog wat anders maar gewoon het beestje bij de naam genoemd. (voor de duidelijkheid: ik heb geen meerdere identiteiten!!)

    En sinds ik dit nu zwart op wit heb gezien ben ik onrustig in het hoofd, Ik kan er niet de vinger op leggen maar het is gewoon zo. En niet eens omdat ik moeite heb met de diagnose of zo, het is gewoon de waarheid, dat weet ik ook wel.

    Naast de Dis zijn er nog wat dingen hoor, het is niet zo dat alles hier nu mee gezegd is. Ik heb ook forse problemen met mijn persoonlijkheid. Ook daar moet aan gewerkt worden. En iedere keer dat ik met mijn neus op de feiten wordt geduwd voel ik me niet ok. Het wordt dan opeens heel echt of zo…ik weet het niet …..het voelt raar.

    Mijn hond is nog steeds van onschatbare waarde voor me. Ik wandel dagelijks met haar buiten en door me op haar te concentreren verlopen de wandelingen prima. En als ik heel erg last heb van Dis dan roep ik haar bij me en houd ik haar vast, voel met mijn hand haar hart en probeer haar geur in mij op te nemen. Dat is lastig. Want dissociëren zorgt ervoor dat mijn zintuigen niet of nauwelijks aanwezig zijn. Ik ruik niets, proef niets, hoor weinig en zie ook niet goed. Mijn hersen leggen ook niet vast wat er allemaal om me heen gebeurt.

    Na een periode van stabiliteit merk ik nu dat ik de laatste tijd meer last heb van het dissociëren. Allemaal heel logisch als je bedenkt wat ik de laatste weken heb moeten doorstaan.
    Maar het leven gaat gewoon door, en niemand weet wat ik mankeer. Toch word ik op 1e kerstdag  verwacht bij de schoonfamilie en moet ik daar weer een energieslurpende toneelspel neerzetten. Maar als ik niet ga dan mis ik misschien ook een hele leuke dag. Ik weet het nooit van te voren en zie alles wat ik doe buitenshuis nog als een risico maar je moet af en toe toch wat ondernemen.

    Ik wens jullie allen een heel fijn en goed kerstfeest.
    XOXO

  • De Toestand

    Het eindgesprek

    Dat ik vandaag in mijn eentje naar het zknhs moest voor het vervolg van de vragen over de vragenlijst – je zou je b*k kunnen breken over die zin, zorgde voor stukken minder stress nadat ik met therapeut had gesproken.

    Want laat ik eerlijk zijn; ik was niet van plan om de gang nogmaals te maken voor een vragenuurtje. Therapeut gaf ook aan dat ik dat gerust een halt mocht toeroepen en dat ze het vervolgens maar moesten doen met alles wat ze tot dusver hadden.

    Er werd vandaag wel wat duidelijk. Dat PTSS eigenlijk niet de lading dekt vwb de diagnose.
    Ook werd voor het eerst èn langdurig gepraat over het dissociëren, want hoe ziet dat er nu uit, wat gebeurt er precies en wat gebeurt er niet. Hoelang is het er al en hoe vaak komt het voor.

    Het luchtte eigenlijk best op om het eens met iemand te bespreken die vanuit haar vakgebied logische vragen stelde.

    Wat nu pas doordringt en waar ik beetje emo van word zijn de woorden waarmee we afscheid van elkaar namen; de psycholoog stelde me gerust dat dit zeker wel behandelbaar is en dat ze hoopte dat ik daarmee meer kwaliteit van leven terug zou krijgen, dàt gunde ze me namelijk zò.

    Ik keek iemand aan die sinds kort bij een heel klein clubje hoort van mensen die alles van mij weten. Ze was niet geschokt door alles wat er duidelijk was geworden, ze was niet boos ze serveerde mij niet af. Nee, niks van dat alles, ze bleef mij vriendelijk aankijken en hoopte dat dingen beter zou worden.

    Dat is gewoon mooi. Zoiets zeggen tegen mij.

  • De Toestand

    Gespannen

    Ik had een afspraak met de psychiater en was ontzettend gespannen. Het water liep me echt van het hoofd en uit mijn handen. Waarom gespannen zou je denken?
    Eigenlijk is het heel simpel, ik – maar ik denk velen onder ons spelen in veel contacten met soortgenoten toneel.

    Als je mij zou ontmoeten of kennen dan heb je echt niet door hoe ik me werkelijke voel. Ik kan op commando lachen en ben regelmatig de gezelligheid zelve. Ook psychiater heeft al vaak opgemerkt dat ik een leuk en gezellig mens ben. Als iemand dom staat te lullen, lul ik net zo dom mee en als er een gesprek is  waar meer van mijn geestelijke vermogens wordt gevergd……dan kan ik dat ook.

    Nee, ik ben geen kameleon maar ik heb me ondanks mijn beperking erg goed aangepast. Zo goed zelfs dat je bijna zou gaan twijfelen of ik wel echt wat mankeer.

    Psychiater kan ik niet om de tuin leiden en ik doe daarom ook geen poging. Als ik wil janken dan jank ik en als ik vrolijk ben dan laat ik dat ook zien. Ook ben ik altijd eerlijk geweest over mijn duistere gedachten. Hij snapt het…hij weet waar het wegkomt en is ook zo eerlijk om te zeggen dat het niet aan te leren valt of te repareren valt wat er aan de hand is.

    Kort samengevat: we hebben een diagnose en er is een behandelplan met gesprekken en pillen maar een oplossing of een genezing ligt niet echt binnen ons bereik. Het enige wat er in de toekomst kan en hopelijk zal veranderen is dat ik besef dat ik ook bestaansrecht heb, het ga voelen, het van heel veel mensen bevestigd krijg en wie weet zo wat meer mezelf kan zijn en de duistere en donkere kant steeds verder van me af raakt.

    Op dit moment is het dissociëren zo ontzettend aanwezig dat ik nauwelijks kan functioneren mijn pillendoos weer in gebruik heb genomen omdat ik steeds mijn pillen vergeet, of ze dubbel slik en ik mijn telefoon gaat regelmatig tekeer omdat ik bij alles wat ik niet moet vergeten een alarm heb ingesteld.

    Dus heb ik weer een recept gekregen voor antipsychiotica. Voor de nieuwe lezers onder jullie: ik heb geen psychoses maar met dit medicijn kan de angst verder de kop worden ingedrukt waardoor hopelijk het dissociëren minder gaat worden.

    De vorige keren ben ik na een paar pillen al gestopt omdat ik er helemaal niet goed van werd maar wat ik al eerder schreef; er is geen pasklare oplossing voor deze shizzle dus doe ik maar wat …want als ik niets doe zie ik het ook niet goed komen.

    Oh. Verder gaat alles prima hoor 🙂

    Met jullie ook lieve lezers? want jullie komen met velen maar laten niet bepaald veel reacties achter en dat vind ik nu zo zonde! Echt! Mailen mag ook natuurlijk…of welke manier het je beter uitkomt?! Ik ben benieuwd wat jullie naar mijn site drijft en heb ook een luisterend oor voor jullie! 🙂

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #32

    Het gaat allemaal nog niet zoals ik zou willen en dat blijft lastig. Het huishouden ligt een beetje op zijn gat nu ik een nieuw stuk land heb. Ik tuinier me te pletter en ik geniet er van. Ook al irriteer ik me regelmatig  aan mezelf als ik over de schop of hark struikel en me vol met de hamer op mijn vinger sla.

    De wasmachine zit ook vol  met schroeven en krammen omdat ik mijn zakken vergeet te legen. Ik droom over Rico Verhoeven en soms over dingen die niet fijn zijn. Het went. Maar ook weer niet. Ik worstel met een dilemma omtrent de tiener. Het herstel gaat gestaag goed en dat is erg fijn. Het voetballen is weer opgepakt en dat gaat ook best goed. Het dilemma gaat over een internationaal  toernooi in Scandinavië over een paar weken. Het lijkt mij goed voor haar om mee te gaan, alleen al de ervaring is priceless. Ook al kan ze niet met alles meedoen, het blijft sowieso een ervaring die haar altijd zal bijblijven.

    Als ouder mag en kan je mee. Je betaald een klein bedrag voor de busreis en het verblijf moet je zelf regelen. In mijn hart zou ik ontzettend graag meewillen. In de buurt zijn als het even tegenzit of iets dergelijks. Hier ligt voor mij de grens, zonder enige twijfel, echtgenoot twijfelde er geen moment aan, dit ga ik gewoon niet doen, omdat ik dat helemaal niet kan. En dat is best frustrerend.

    Sinds het ongeval van de tiener -nu twee maanden geleden – zit ik in een zorgelijke fase van dissociëren.  Ik merk dat het alles bemoeilijkt wat ik overdag doe. Het voordeel hiervan is dat ik meer ben open over mijn dissociëren. Ik vertel mensen dat ik eigenlijk non-stop in een gradatie van dissociëren zit en dat door stress, vermoeidheid of noem maar iets dit zomaar een stuk erger kan worden. Dat ik daarom weinig contact zoek, vrijwel niks onthoud enz enz. Ik hoop dat ze het begrijpen. Niet dat het nog boeit want ik voel acceptatie als het gaat om deze handicap/beperking.

    Nog even wat sfeerplaatjes in dit bericht ploppen en dan ga ik proberen te genieten van het weekend, want dit verhaal typen was een behoorlijke bevalling 🙂

    Fijn weekend 🙂

    Mijn kas staat vol met nieuwe plantjes.

    Deze ongelooflijk mooie jongen is deze week bij ons komen wonen. De kennismaking met de drie Brahma hennen verliep prima en ik hoop dan ook dat hij voor heel veel kuikentjes gaat zorgen.

  • De Toestand

    Herhaal het even als je wilt

    Ik heb de afgelopen week niet geblogd want ik was erg druk. En ik was erg gedissocieerd. En ik was ontzettend moe.

    Na de weken vol met zorg(en) over de tiener werd het eindelijk rustig rondom haar. Ik liep op mijn tandvlees de laatste tijd en nam me voor alle tijd die ik over had ging gebruiken op mijn tuin.
    Ik heb nu dus een stuk land erbij waar een grote kas op staat, die stond op instorten en moest worden opgeknapt. Ook kon ik beginnen met zaaien en planten.

    Ik had het dus ontzettend naar mijn zin op de tuin, zo fijn zelfs dat ik vergat op tijd naar huis te gaan. Als ik dan thuis was stortte ik volledig in en sliep al rond zeven uur. Soms rond acht uur. En soms rond negen uur.

    Helemaal naar de klote.

    Niemand vind dat erg trouwens, want het gepruts op de tuin word me gegund. Ik merk ook dat ik het nodig heb, met de handen in de aarde de zon op hoofd en met mijn kippen op de achtergrond.
    En nu met de kas erbij heb ik het nog meer naar mijn zin.

    Allemaal goed nieuws. Behalve het dissociëren. Het voelt zo vertrouwd, het leven in een roes, niet mee krijgen wat er om me heen gebeurt. Continu alles vergeten wat er tegen me wordt gezegd. Afspraken niet nakomen, boodschappen vergeten, noem maar op.

    Mijn gezinsleden zijn het ondertussen gewend en dat voelt fijn, ze vallen regelmatig in herhalingen en moeten hun verhalen terugbrengen naar zes woorden, veel langer kan ik de aandacht niet vasthouden. Praktisch gezien is het eigenlijk een gigantische chaos waar ik in leef. Op mijn tuin ben ik mijn gereedschap  steeds kwijt en nog meer van dat soort stupide dingen.

    Thuis ben ik mijn kleren (was)  kwijt of de hondenriem, mijn medicijnen vergeet ik. Deuren afsluiten wil er ook nog wel eens bij in schieten, niet zo heel erg want er zit een grote zwarte hond achter de deur. Ook de honden uitlaten bijvoorbeeld, ik vergeet het, of ik weet niet meer hoe laat ik ze heb uitgelaten. Bril kwijt of mijn telefoon, niemand kijkt er raar van op. Maar ik word er knettergek van.

    En als ik het door trek naar de kinderen: die spreken dingen af, geven berichten door en alles verdwijnt in het zwarte gat waar mijn hersenen geen tot weinig activiteit hebben. Nog steeds gaan er alarmen af op mijn telefoon als ik de kleuter moet ophalen van school of als ik andere dingen op tijdstippen moet doen.

    Nu heb ik gelukkig geen volle agenda, anders zou de chaos nog veel groter zijn.

     

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #29

    Alsof ik als een journalist een verhaal aan het opdreunen was. Dat was één van de aantekeningen die therapeut had gemaakt vorige week.

    Zo voelt het nog steeds, dat ik emotioneel niet bij betrokken ben. Al gebeurt wel wat van binnen als ik de wond aan het schoonspoelen ben, dan draait mijn maag zich wel 100 x om en voel ik me misselijk en heb ik knikkende knietjes. Ergens voel ik tranen prikken maar ze zitten en blijven achter de barricades.

    Dit is nu even mijn manier om te dealen met alles wat er speelt. Ik heb geen tijd om te janken of om zielig te zitten zijn, ik heb een kind om voor te zorgen en er loopt ook nog een kleuter rond die ik er niet teveel van mee wil laten krijgen.

    Ik voel me sterk en onoverwinnelijk op het moment, alles draait door en het ziet er op het oog best redelijk uit.

    We weten allemaal wel beter, niet?  Ik lig ’s avonds rond 8 uur in bed en zweet ’s nachts rustig mijn hele kant van het bed nat. Ik kan nog niet verslappen, nog even niet bij mijn gevoel want zolang ik overdag niet alleen ben heb ik geen rust en ook niet de tijd om alles over me heen te laten komen.

    Ik voel de spanning wel, dat ik dit zo niet langer wil, dat ik wil voelen en dat ik wil janken. Ik heb geen zin meer om vriendelijk te zijn tegen sommigen alleen in het belang van mijn kind. Ik wil mijn leven terug, dat saaie leven wat in teken staat van mijn hond en mijn tuin met kippen. Het simpele leven wat ik nauwelijks volhoudt maar waar ik nog wel tijd heb om een filmpje te kijken op netflix. Ik wil niet meer praten over het ongeluk, verzekeringszaken en daarnaast vieze wonden schoonmaken.

    Ik wil mijn mooie meisje weer vrolijk naar school zien fietsen en haar horen praten over voetbalzaken. Ik wil niet langer kijken naar haar dikke blauwe gezicht en gigantische litteken. Ik heb er veel voor over om haar weer te horen klagen over het huiswerk en lastige leraren.

    Zij en ik, we willen morgen wakker worden met het besef dat het een nachtmerrie was en dat er helemaal geen ongeluk is geweest.

  • Kids

    Stresstest fail!

    Als er sprake is van stress moet je niet bij mij in de buurt zijn.  Dat bleek gisterenavond maar weer eens in huize Lilly. De reden van de ophef was de tiener die behoorlijk zenuwachtig begon te doen over haar hoofdwond en na een blik op haar achterhoofd raakte ik meteen in de stress.

    Eerst zag ik nog een nietje zitten, maar hè die waren er woensdag toch uitgehaald? De plek die ze aanwees op haar hoofd zat een paar centimeter lager en was de bron van de ontsteking.

    Het had er alle schijn van dat de ontsteking was uitgebreid. Ik ging bijna van mijn stokje van de stress. WTF doe je met een kind die in de stress schiet met mij in de buurt? het hoofd koel houden komt dan echt niet voor in mijn vocabulaire.

    Ik riep echtgenoot en samen probeerden we de wond wat schoon te maken met doekjes en water. De tiener die voorover gebogen stond begon plots te piepen dat ze ging flauwvallen en onmiddellijk moest gaan zitten. Ze viel vervolgens niet flauw en na nog wat gestres van mij en van haar gingen we toch maar slapen.

    Zij heeft lekker geslapen.

    Ik niet.

    Mijn dromen staan bol weerzinwekkende dingen die onzin zijn, maar toch……..het zijn wel mijn dagelijkse dingen die in heel andere context worden getoond. Angstaanjagend is het en misselijkmakend.

    Ik ben er onderhand wel klaar mee. Het weekend was rustig en morgen begint de ellende weer. Snel een afspraak maken bij de huisarts voor het verwijderen van het nietje en de ontsteking en ik hoop dat ik morgen de dag ook weer goed doorkom. En dat hoop ik ook voor de tiener natuurlijk.

  • De Toestand

    zoektocht

    De tiener was haar pinpas kwijtgeraakt tijdens het ongeval. Heel vreemd want hij zat in haar jaszak vertelde ze me. Het was in het zknhs niet mijn grootste prio dus ging ik pas zoeken toen we al een paar dagen thuis waren. Ik hield de jas op de kop maar er viel geen pasje uit, ook na het bevoelen van alle zakken vond ik het pasje niet.

    Toen ze thuis al wat langer rechtop kon zitten pakte ze haar schooltas erbij en kamde die ook helemaal uit. We vonden haar kapotte horloge die ze omhad terug in de tas maar geen pinpas. Alle boeken en schriften werden minutieus nagekeken of doorgebladerd maar hij werd niet gevonden. De pas was gewoon weg!

    Als mensen bovenop een slachtoffer gaan staan filmen en fotograferen, wat in haar geval ook gebeurt is, kan het ook goed zijn dat iemand de pas uit haar jaszak of van de grond heeft gepakt en heeft meegenomen.. Ik, die naïef genoeg het beste in de mens ziet begon al van allerlei idiote scenario’s in mijn hoofd te ensceneren want laten we eerlijk zijn, er zitten schoften tussen de ramptoeristen.

    Terwijl ik gisteravond rond half negen als een roosje lag te slapen vond echtgenoot in zijn vestzak een pinpas en wel die van de tiener. Ze waren beide superenthousiast maar hadden ook geen idee hoe die pas nu in de zak terecht was gekomen. Godzijdank maakten ze mij er niet voor wakker maar ik werd vanmorgen wel tijdens het wakker worden getrakteerd op het heugelijke feit.

    Echtgenoot had al bedacht dat ik dat vestje aangehad kon hebben tijdens het ongeluk en dat iemand mij dat pasje of iets dergelijks had gegeven.

    Hij was al verder dan ik hiermee ben of kom. Want dat ik dat ventje aanhad klopt helemaal, ik weet alleen niet hoe het in die zak terecht is gekomen.

    Lang leven de dissociatie! Maar niet heus natuurlijk. Echtgenoot vertelde ook nog een verhaal wat ik al eerder gehoord zou moeten hebben maar wat me helemaal niets zegt. Ik denk dat iemand die dement aan het worden is vergelijkbare momenten meemaakt.

    De situatie begint beetje nijpend te worden voor me, want de mensen die zich nu al weken bekommeren om de tiener koppelen dingen met mij terug waar ik geen weet meer van heb.
    Dat vind ik heel erg confronterend, de buitenwereld merkt nu als nooit tevoren hoe het leven van mij eruit ziet, de problemen waar ik tegen aan loop.

    Geeft dat rust, dat het nu duidelijk wordt? euh…nee….ik weet het niet zo goed eigenlijk. Misschien vinden ze maar een rare….dat wil ik niet, dat mensen dat gaan denken 🙁