Er op uit

Ruim op tijd kwamen we in de hoofdstad aan met de trein. Op het station kocht ik een dagkaart voor de tram/metro/bus. En nadat ik echtgenoot met een dikke kus had uitgezwaaid en hij naar de o.k. werd gebracht stapte ik met het lood in de schoenen in de -verkeerde- tram.

Voor mijn gevoel kon iedereen aan mij zien dat ik uit de provincie kwam, alleen al door mijn onhandigheid. Voor velen zo normaal dat reizen met de tram, voor mij was het de eerste keer. Dat in- en uitchecken was sowieso al een aandachtspuntje.

Eerst maar eens rondkijken bij de Dr. Martens store, helaas verkopen ze er geen kleding meer, en daar kwam ik voor dus ik vertrok met lege handen. Ik liep wat rond over de Dam maar echt rustig werd ik er niet van. Al die toeristen die voorbij lopen met hun trolley’s….ongelooflijk wat een drukte.

Ik stapte maar weer in de tram richting het ziekenhuis, ik zou daar dan wel wachten tot echtgenoot uit de verkoever kwam en me daarna gaan melden in het het hotel.

Grenzen verleggen heb ik gedaan die 24 uur in Amsterdam. Ik ga namelijk never nooit met een lift, dont ask me why. In het ziekenhuis kon ik geen trap vinden dus moest ik wel met de lift. Al met al ben ik vaker met lift geweest dan in de afgelopen 8 jaar. Weer op de afdeling aangekomen zeeg ik samen met een verschrikkelijke koppijn neer op een comfortabele bank en wachtte daar een paar uren voordat ik bij echtgenoot mocht.

Uiteindelijk was ik blij dat ik -weer met de lift- in mijn hotelkamer was aangekomen. ik was heel erg ontspannen daar op de hotelkamer. Ik zou er zo weer naartoe willen, ik sliep er fijn, at er nog beter  en was uiteindelijk uitermate tevreden dat ik het gefixt had.

Godzijdank waren daar lieve vrienden die mij die lastige dagen door loodsden. Ik ben tevreden over hoe het mij is vergaan. De weken die daarop volgden waren echt afzien, ik ben moe, geïrriteerd en voel me lamlendig. Maar ben ook wel lekker bezig, ik heb bijvoorbeeld die broedse kippen en ben nu al razend benieuwd of er überhaupt kuikentjes komen.

Donderdag therapiedag #38

Het was me toch een chaos laatst bij therapeut, echt niet normaal. Hoe kwam dat nou zo? Echtgenoot was mee; en nee, het lag niet aan hem, het lag ook niet aan therapeut.

Je hoeft geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om uit te komen bij de aard van de chaos. Moi. Het gesprek werd volgens mij tot twee keer toe samengevat door peut maar de chaos bleef bestaan.

Het is heel raar om naar twee mensen te kijken die in gesprek zijn, druk naar elkaar knikkend en één en al begrip tonen voor de gesproken woorden. Het is ook heel raar als therapeut je blik vangt en vraagt wat je -ik in dit geval- ervan vindt. Ik? waarvan? euh…..?

“Ben je erg gedissocieerd?” vroeg peut na de zoveelste zinloze poging mij bij het gesprek te betrekken.
“Ja!” helaas wel.

De nachtmerries zijn weg, dat is echt heel erg fijn en dat vind peut ook. Maar de rest is nog steeds donders lastig. Maar goed, een drukke agenda heb ik niet, geen enkele hond heeft het door als ik de verkeerde naam roep, ze komen sowieso altijd met z’n allen aanrennen.

H.ope reageert zelfs op mijn vingergebaren. Dus als ik wat van haar wil en ik roep een (verkeerde) hond bij naam maar heb godzijdank oogcontact met haar en wijs met mijn vinger naar mijn voet dan weet ze dat ze daar moet komen zitten.

Wat zij ook kan en de teckels niet, is vragen om eten. Twee keer per dag komt ze met haar voerbak in de bek naar me toe en laat de bak net zolang en irritant hard op de grond vallen dat ik geen andere uitweg meer zie om de bak te vullen om van het gezeik en gedram af  te zijn.

Ik ben er al zo aan gewend dat ik uit mezelf geen eten maar pak maar wacht tot ze bij me komt met haar bak.

De chaos zal morgen wel weer minder zijn….de komende dagen voorbereiden op het concert, zin in!

Welcome to my world*

Als ik in de spiegel kijk dan zie ik geen monster hoor, voor de mensen die zich zorgen maken over mijn uiterlijk 🙂 Ik had vroeger rossig haar maar dat is in de loop van de jaren naar blond gegaan en nu heb ik drie kleuren donkerblond/lichtblond/wit. De kappers zijn enthousiast over de kleur want het schijnt lastig te zijn zo te verven. En met een beetje make-up op vind ik mezelf er best leuk uitzien. Ik sleep wel een aantal kilo’s teveel mee sinds het slikken van allerlei soorten stress gerelateerde pillen.

Het monster in de spiegel is spreekwoordelijk de dissociatie..en dat is met recht een vette bitch. Op dit moment heb ik het redelijk onder controle en zijn er momenten dat het zowaar weg lijkt te zijn. Maar als er een moment van stress aanbreekt is het er in volle hevigheid, past heel goed bij PTSS maar maakt het daarom niet minder ruk natuurlijk.

Echtgenoot doet al een dikke week zijn best mijn leven een stuk leuker te maken, en dat lukt bijzonder goed! We gingen gisteren heerlijk uit eten bij ons favoriete restaurant en bij thuiskomt bleek er nog een dikke verrassing te zijn: we gaan 7 mei (weer) naar het concert van Depeche Mode, en dat is niet alles….we zitten in de members lounge..die tickets kosten normaal gesproken tegen de 200 euro maar dankzij een dikke vinger van de werkgever in de pap gaan wij voor een schijntje.

De positieve dingen helpen mij wel om het monster terug te dringen, daarom ben ik ook opgelucht dat er afgelopen week meer positieve dingen waren, daar zal ik binnenkort meer over vertellen.

Je kan veel zeggen over mijn leventje maar saai is het niet 🙂

* Dit is de titel van een nummer van Depeche mode en word door mij veelvuldig gebruikt als ik praat over mijn leven en de dingen waar ik tegen aan loop.

kuikentjes

Daar zijn ze dan……de kuikens! Vanmorgen drie kwartier heen en drie kwartier terug in de auto en het resultaat mag er zijn. We hebben er 11 nieuwe kipjes bij.Het zijn vier verschillende rassen:

Op dit moment kan ik alleen de kuifhoen herkennen aan zijn kapsel maar de rest lijkt op elkaar. De kleuren worden ook nog heel anders.
Kleuter is er blij mee, ik vertelde hem dat hij ze allemaal mag hebben en dat ik er voor ga zorgen als hij geen tijd heeft 🙂

We weten nog niet of het hennen zijn of haantjes, dat wordt in  de loop van de tijd past zichtbaar. Ik hoop voor de kleuter dat het voornamelijk hennen zijn, want als het aantal hanen groter is dan de hennen hebben we echt een probleem (kunnen ze niet bij elkaar ivm vechtpartijen).

We hebben een leuke maar ook drukke dag gehad, het lijkt erop dat echtgenoot ook besmet is geraakt met het kippenvirus 🙂

Wordt vervolgt

Hilarisch

Het was zo ontzettend grappig dat het een stuk uit een film had kunnen zijn. En ik hoop dat ik het na een uur na dato ook nog grappig op papier kan zetten.

Het begon met een advertentie op M.arktplaats voor een stel kuikens. Echtgenoot en ik wilden kuikens kopen bij een lokale hobbyboer. De advertentie was veelbelovend, er werden een aantal rassen genoemd waar we wel belangstelling voor hadden.

We gingen op tijd van huis, haalden op de tuin wat materiaal op om de kuikens in te vervoeren en vervolgden onze weg naar een dierenzaak om een warmtelamp te kopen.

Bepakt en bezakt kwamen we vol verwachting aan bij het kuikenparadijs. De hobbyboer kwam nonchalant en met zijn lange bruin geverfde haren wapperend in de wind aangelopen. Hij stak zijn hand uit, een meter bij echtgenoot vandaan en melde dat hij slechtziend was, dat hadden we door.

Hobbyboer had tijdens het telefoongesprek met echtgenoot zijn vraag voor uitleg over kuikens en rassen serieus genomen. Hij stak meteen van wal, terwijl wij vol verbazing stonden te kijken naar drie mannetjeseenden die onder grof geweld een vrouwtjeseend probeerden te bevruchten. De eend kreeg geen kans tot ontsnappen de mannetjes paalden haar letterlijk tegen de grond, het arme beest rende voor ons langs en om ons heen terwijl ze aan haren en veren werd gegijzeld. Ik vond het maar een gruwelijk gezicht.

Onze kleuter werd een paar meter verderop gegijzeld door een herdershond(je) die hem continu het lopen onmogelijk maakte door ballen voor hem neer te leggen en als kleuter toch langs de hond wilde schieten werd het been van kleuter geklemd en begon de hond tegen hem op te ‘dansen’  zoals we het netjes benoemen.

Kleuter gooide, misschien geheel toevallig maar misschien ook niet tennisballen rakelings langs ons hoofd. Wij hadden zijn nood wel door maar hobbyboer had niets in de gaten. Echtgenoot begon druk te gebaren naar kleuter die daar niks van begreep.

En dan waren we er nog niet. Het hok waar ik naast stond werd ook bevolkt door een groepje kippen die continu achterna werden gezeten door een haan en ook onder luid gegil bevrucht werden. Op ooghoogte vlogen in sneltreinvaart musjes van links en rechts de schutting in.

Hobbyboer bleef ongestoord door vertellen en had totaal niet door wat er om ons heen gebeurde. Hij streek bij iedere zin met zijn linker zowel de rechterhand door zijn lange haren. En ik kreeg opeens enorme jeuk op mijn hoofd, en ik meen dit, vreselijke uitslag van aardbeien die we gisteren bij een andere hobbyboer hadden gekocht.

Terwijl de boer stond te kletsen en door zijn haar zat te wrijven, de eend in een gangbang werd gemarteld, de kleuter door de herdershond werd gegijzeld, echtgenoot kleuter stond te gebaren, zat ik als een gek met èèn – soms twee- hand(en) over mijn hoofdhuid te krabben. Ik was nog even bang dat hobbyboer zou denken dat ik hem stond na te apen maar ook dat had hij niet door.

O…en om het verhaal af te maken: hobbyboer bleek helemaal geen kuikens meer te hebben voor de verkoop dus verlieten we verbaasd (echtgenoot) getraumatiseerd (kleuter) en ik met het kapsel van Limahl van Kajagoogoo – band uit de jaren ’80 waar ik fan van was – ondraaglijke jeuk en lachkriebels het erf en gingen we zonder kuikens maar met een hilarische ervaring naar huis.

…zie je het voor je? 🙂

De zesde dag

Het is de zesde dag met de nieuwe medicatie en ik denk dat het goed gaat uitpakken. Ik slaap veel beter, zelfs geen nachtmerries meer! Oh wacht…….(!!!!!!!) Dat staat beter, want ik wil dit extra benadrukken.

Veranderingen zijn merkbaar, ook overdag. Zo ging ik vandaag naar een brunch bij de schoonfamilie. Het was gezellig, we hebben lekker gegeten en ik heb me best goed vermaakt. Vorige week was ik behoorlijk stellig dat ik niet mee zou gaan maar dat idee begon aan het einde van de week al te veranderen.

Echtgenoot was trots op me vertelde hij op de terugweg, vond dat ik me er goed doorheen had geslagen.

Veranderingen zijn voor mij niet altijd direct duidelijk; of ik wil ze niet altijd onder ogen zien, of ik durf het niet…ik weet het niet. Maar deze is wel duidelijk…en ik ben er blij mee!

Ik wil voor de volledigheid ook melden dat er voor mij ook een paar nadelen kleven aan de pillen. Ik weet niet precies hoe ik ze moet benoemen omdat ik eigenlijk niet precies weet wat het is maar ik voel me minder gefocust, minder alert. Het voelt alsof ik minder controle krijg over mijn doen en laten, ik ben me minder bewust van handelingen, afwezig of zoiets, zal echtgenoot eens vragen of hij wat heeft gemerkt. Een voorbeeld van vandaag was dat ik niet op de namen kon komen van mensen in het gezelschap, dat vond ik vreemd. Mijn oog/hand coördinatie is ook verandert. Ik laat weer dingen vallen en loop regelmatig tegen deurposten aan. Ik heb daar eerder ook last van gehad volgens mij, dat was ook na ophoging van medicatie. Afijn, misschien is het niet belangrijk. Ik benoem het toch anders vergeet ik het weer.

Trouwens: alle medicijnen die ik gebruik komen voor in artikelen waar oorzaken voor Alzheimer worden genoemd 😳 Dat deze pillen effect hebben op de hersens is wel duidelijk maar dat ze op langere termijn ook voor andere hersenziektes kunnen veroorzaken wist ik niet, ik schrik daar wel van. Ik heb op de site van Alzheimer Nederland niets terug gevonden van dit artikel, maar toch, gerustgesteld ben ik niet. Binnenkort maar even vragen aan shrink.

Donderdag therapiedag #35

Dat was een beste kluif deze week, even twee keer op en neer naar het zknhs. Maar het was de moeite zeker waard. Vooral als therapeut moestuintjes meegeeft 🙂

En ik heb jullie hulp nodig, want wat kan ik beste antwoorden op vragen of vriendjes met ons mee naar huis kunnen om te spelen? Normaliter neem ik niemand mee naar huis, alleen op de dag dat echtgenoot vrij is komen er kindjes spelen.

Omdat bijna niemand weet wat er speelt, en ik ook liever niet de waarheid vertel, moet ik iets anders verzinnen waardoor mensen het logisch vinden dat ik niemand meeneem.

Jullie ideeën? ik hoor het graag.

Fantaseren

Een beetje duf door slaapgebrek en met mijn eerste antipsychiotica achter de kiezen reed ik vanmorgen naar mijn tuin. Naast foto’s maken heb ik weinig gedaan, komt komende dagen wel weer.

Die tuinbroek van mij zorgt voor enorm veel commotie. Ik kocht het ding voor amper een tientje bij de Lidl en hij zit als gegoten..
De oudjes op de tuin moeten er om lachen, en al helemaal mijn aan COPD-lijdende buurman. Ik stond er geamuseerd bij te kijken terwijl hij al kuchend en lachend en daarbij nog pratend allemaal fantastische fantasieën stond uit te kramen van mij in de tuinbroek.

Geen erotische fantasieën bytheway. Nee, meer dat ik mezelf met gecamoufleerde wangen en met zakmes in mijn mond al tijgerend onder mijn netten door worstelde. Dat ik als een commando de wacht hield in mijn tuinkas en iedereen genadeloos commandeerde.  An passant fantaseerde hij er hardop op los dat ik regelmatig als een idioot aan kom rijden en alle pogingen onderneem zijn hond (moeder van h.ope) dood probeer te jakkeren op het smalle tuinpad. Hij had alle lachers op zijn hand.

Tijdens het fantaseren kon ik mijn lachen bijna niet inhouden, en hij ook niet. Hij liep er bijna blauw van aan en ik voelde me eigenlijk wel gevleid dat hij zo’n stoere hoofdrol voor mij had bedacht. Dat we er allen zo om konden lachen zorgde voor een vriendschappelijke sfeer en ik voelde me daar prettig bij.

Dat het vriendschappelijk is blijkt wel uit het feit dat we elkaar proberen te helpen waar we maar kunnen. Hij met zijn expertise vwb mijn hond en ik bij lichamelijk zware activiteiten. Hij is er qua COPD echt slecht aan toe en ik doe uit mezelf het zware werk op zijn tuin als ik in de buurt ben en als ik weet wat hij van plan is. Ik vertik het om toe te kijken terwijl hij met zijn dwarse doorzettingsvermogen bijna ten aarde stort tijdens het slepen van tuintegels.

Zo sleepte ik laatst een aantal metalen broedkasten voor eenden zijn land over. Zwaar dat die krengen waren! maar ik liet me niet kennen. Zo helpen we elkaar…en sinds een poosje lachen we ook heel wat af. Vorig jaar nodigde zijn vrouw mij en echtgenoot uit om eens een biertje te komen happen bij hen thuis. Ik zag dat toen niet zitten maar ondertussen begin ik daar naar uit te kijken. Scheelt dat ik me beetje bij beetje meer op mijn gemak begin te voelen en dat werkt echt drempelverlagend.

Genoeg gekletst, ik ga slapen, morgen weer een therapiedag 🙂

Mijn tuinschoenen.
Mijn tuinwerkboek
Courgetteplantjes..ze gaan hard!
Kas rechts
Kas links

SMI (sociaal medische indicatie)

Een tijd geleden schreef ik een aantal blogs dat ik vakanties met de kids om mij heen nogal pittig vind. En dat ik op zoek was naar een oplossing voor de kleuter. Ik had contact met instanties over de mogelijkheden die er in mijn opinie wel zouden zijn maar werd daarin behoorlijk teleurgesteld.

Mijn laatste troef was aanspraak maken op kinderopvang middels een SMI (Sociaal Medische Indicatie) na een kort contact met een medewerker bij de Gemeente bleek ik in de doelgroep te passen en kon ik de aanvraag op papier gaan uitwerken.

Ik vulde formulieren in liet mijn shrink een brief opstellen en de echtgenoot kopieerde en verzamelde het nodige wat erbij gevoegd moest worden. De dik gevulde envelop ging de deur uit en toen brak de tijd van wachten op antwoord aan.

Het antwoord kwam en was teleurstellend: de kleuter was te oud voor deze regeling. Maar ook mensen zoals ik hebben wel eens geluk. De gemeente wilde namelijk uit coulance toch een deel van mijn voorstel bekostigen.

Hier zit dus een blij ei, want dit is toch een heel erg mooi kado wat ik toegeworpen krijg. Ook voel ik me wel  beetje schuldig dat ik hem straks in de vakanties naar de kinderopvang breng. Echtgenoot moest ook een paar keer slikken bij het idee.

Tot nu toe is 2017 het jaar van de openheid, ik ben open over mijn dissociatie ik neem stappen om beter voor mezelf te zorgen zoals de kinderopvang voor de kleuter. Ik breng meer in praktijk wat ik heb geleerd de afgelopen jaren in de sessies met therapeut. En het voelt goed!

Op dit moment voel ik me goed en zitten dingen mee, daar ben ik blij mee en dankbaar voor want dit soort positieve gevoelens zijn voor mij niet gebruikelijk.

 

 

Donderdag therapiedag #32

Het gaat allemaal nog niet zoals ik zou willen en dat blijft lastig. Het huishouden ligt een beetje op zijn gat nu ik een nieuw stuk land heb. Ik tuinier me te pletter en ik geniet er van. Ook al irriteer ik me regelmatig  aan mezelf als ik over de schop of hark struikel en me vol met de hamer op mijn vinger sla.

De wasmachine zit ook vol  met schroeven en krammen omdat ik mijn zakken vergeet te legen. Ik droom over Rico Verhoeven en soms over dingen die niet fijn zijn. Het went. Maar ook weer niet. Ik worstel met een dilemma omtrent de tiener. Het herstel gaat gestaag goed en dat is erg fijn. Het voetballen is weer opgepakt en dat gaat ook best goed. Het dilemma gaat over een internationaal  toernooi in Scandinavië over een paar weken. Het lijkt mij goed voor haar om mee te gaan, alleen al de ervaring is priceless. Ook al kan ze niet met alles meedoen, het blijft sowieso een ervaring die haar altijd zal bijblijven.

Als ouder mag en kan je mee. Je betaald een klein bedrag voor de busreis en het verblijf moet je zelf regelen. In mijn hart zou ik ontzettend graag meewillen. In de buurt zijn als het even tegenzit of iets dergelijks. Hier ligt voor mij de grens, zonder enige twijfel, echtgenoot twijfelde er geen moment aan, dit ga ik gewoon niet doen, omdat ik dat helemaal niet kan. En dat is best frustrerend.

Sinds het ongeval van de tiener -nu twee maanden geleden – zit ik in een zorgelijke fase van dissociëren.  Ik merk dat het alles bemoeilijkt wat ik overdag doe. Het voordeel hiervan is dat ik meer ben open over mijn dissociëren. Ik vertel mensen dat ik eigenlijk non-stop in een gradatie van dissociëren zit en dat door stress, vermoeidheid of noem maar iets dit zomaar een stuk erger kan worden. Dat ik daarom weinig contact zoek, vrijwel niks onthoud enz enz. Ik hoop dat ze het begrijpen. Niet dat het nog boeit want ik voel acceptatie als het gaat om deze handicap/beperking.

Nog even wat sfeerplaatjes in dit bericht ploppen en dan ga ik proberen te genieten van het weekend, want dit verhaal typen was een behoorlijke bevalling 🙂

Fijn weekend 🙂

Mijn kas staat vol met nieuwe plantjes.
Deze ongelooflijk mooie jongen is deze week bij ons komen wonen. De kennismaking met de drie Brahma hennen verliep prima en ik hoop dan ook dat hij voor heel veel kuikentjes gaat zorgen.