• Memory Lane

    Heftig

    Als je ons drieën naast elkaar zou zetten dan zie je twee tegenpolen en iemand die ergens in het midden staat.

    Links staat iemand die zich non conformistisch opstelt en precies aan de andere kant staat een persoon die zich in groepen moet bewegen. En ik sta ergens links van het midden. Ik ben zeker geen groepsmens maar ik ben ook niet de persoon die de grenzen opzoekt in contacten met mensen.

    Het is ontzettend interessant overeenkomsten te vinden bij elkaar en die zijn er in ruime mate. Ik zie door jarenlange therapie wel waar het is ontstaan en ook dat op een gegeven moment je eigen beslissingen kan nemen maar dat de schade die is ontstaan onuitwisbaar is.

    Mijn shrink dacht jaren geleden dat ik er als de beste uit was gekomen, dat werd tijdens het etentje ontkent. Maar waar ik nu na jaren weer probeer het leven op te pakken en vriendschappen probeer op te gaan bouwen zie ik aan de andere iemand die huis en haard incl kinderen verlaat om te vertrekken naar het buitenland om nooit meer terug te keren.

    Ik ben er nog steeds wat triest van…….het is nogal niet wat die beslissing en het gaat ook daadwerkelijk gebeuren, en snel ook.

  • De Toestand

    metaforen en andere fabels

    Geef iemand die niet kan lopen een paar krukken en logisch gezien zal die er op weg lopen. Geef een wandelaar een fiets en je zal zien dat die weg zal fietsen. Geef een zwemmer een motorboot en ook die zal zich erin hijssen en ervandoor varen. Hoeveel metaforen moet ik nog noemen zodat duidelijk wordt dat als je iemand een hulpmiddel geeft ze ermee vooruit kunnen?

    Geef mij extra medicatie zodat ik de jas met loodzware shizzles uit kan doen, de voordeur kan openen en al turend op mijn iPhone wat mensen kan inseinen dat ik op visite kom. En dan met “hè, wat heb ik jou lang niet gezien, ken je me nog?” binnenstappen en praten over de afgelopen jaren alsof het een gesloten boek is.

    Wát klopt er niet in dit verhaal? Ik dacht, heel naïef misschien, dat door de goede resultaten met de nieuwe medicatie mijn wereld eindelijk weer groter kon worden. Want zo hoopvol ben ik dan ook, of wil ik misschien te graag; hoe dan ook, beiden zijn positief, dat houd ik maar vast.

    Maar goed, terug naar de anticlimax. Ik had 2e paasdag een leuke dag met de familie, dat staat buiten kijf. Feit wil alleen dat ik na 5 uurtjes in ander gezelschap aan het einde van mijn latijn was. Ik kwam thuis, ging in bed liggen en sliep drie uren achter elkaar.

    Vanmiddag ging ik mee naar kleutergym, ik zat een uur tussen de krijsende kleuters en kreeg letterlijk spierpijn van ellende. En ik was zo ontzettend overprikkeld dat mijn stem een aantal octaven de lucht in ging. En barstende koppijn, dat ook.

    Resume: ik heb geen nachtmerries en voel wat meer rust in het hoofd maar kan daarentegen dus geen extra  prikkels verdragen. Dat is toch wel een bummer, ik hoop altijd dat vooruitgang kan betekenen dat er vooruitzichten zijn op participatie in de maatschappij. Op termijn weer eens een betaalde baan, je kent het wel, gewoon normale verwachtingen.

    Die verwachtingen lopen niet simultaan met de huidige resultaten zal ik maar zeggen.

    Ergens diep verstopt in mijn brein zit nog steeds een dwars mensje die het vertikt zich neer te leggen bij de feiten. Zich afsluit voor de toch duidelijke woorden die er in diagnoses zijn gesproken. Ik kan wel lachen om dat mensje, waarschijnlijk met de vingers in de oren keihard te zingen door alle feiten en fabels heen en hopende op een wonder. Ik laat het maar zo hoor, niemand heeft last van haar en wie weet krijgt ze ooit gelijk.

    Daar blijf ik voor duimen en jullie ook, dat weet ik gewoon.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #27

    Vorige week moest ik mijn afspraak afzeggen, ik was wel in het ziekenhuis maar ik verbleef bij de tiener en het kwam niet goed uit om therapeut te bezoeken. Je zit toch met artsen die af en aan lopen en voor je het weet zou ik daar wat van missen. Therapeut nam wel de moeite contact met mij te zoeken en zodoende kon ik haar bijpraten over het ongeval.

    Vandaag was ik wel op mijn afspraak met therapeut en godzijdank had ik  ook een afspraak bij shrink. Echtgenoot was aanwezig bij beide gesprekken, dat was ook nodig ik zit al ruim een week in een vreselijke dissociatie en krijg erg weinig mee van wat er om mij heen gebeurt.

    Ik ben niet iemand die van de grenzen afbakenen is en daar zit dan ook precies het probleem. Ik heb ondertussen al heel wat mensen over de vloer gehad hier thuis waar ik totaal niet mee uit de voeten kan maar die ik uit goed fatsoen wel als visite ontvang en te woord sta.

    Neem bij voorbeeld de vader van de tiener zijn gezin en de verdere familie die daar bij hoort. De rechtzaak met ex was net voorbij en laten we eerlijk wezen, we waren al tijden niet meer on speaking terms. De rest van zijn familie groette mij niet meer en liep mij zonder aan te kijken voorbij. Ik heb ze afgelopen week allemaal in mijn huis ontvangen, heel erg vreemd is dat.

    Ik ben uit mijn veilige comfort zone gerukt vorige week en waar ik eerder de dagen in stilte doorbracht staan ze nu in het teken van telefoontjes beantwoorden, ontelbare berichten op mijn mobiel lezen en beantwoorden en visite ontvangen. Denk dan ook aan de politie die langskwam voor een verklaring van de tiener.

    Van het één op het andere moment zit je in hele andere wereld dan die ik gewend was. En verzorg ook nog eens een gewond kind en probeer het huishouden te runnen. Het is teveel, veel te veel van het goede en ook het slechte.

    Er zijn over mij grote zorgen, en ik snap dat. Echtgenoot en shrink weten namelijk niet waar dit voor mij gaat eindigen. Dissociëren kan een goede zaak zijn maar in mijn geval is het toch weer tricky. Ik kom namelijk niet zomaar uit het dissociëren terug op aarde. Daar gaat meestal wel een vorm van automutilatie aan vooraf. Ik ben daar zelf totaal niet mee bezig maar de mensen om mij heen wel. Dus nu heb ik strikte rust voorgeschreven gekregen. Ik moet proberen te slapen en ook tot rust komen. Wie weet kom ik daardoor weer uit de vreselijke overlevingsstrategie die me al jaren op de been houdt maar ondertussen ook een gevaarlijke molensteen om mij nek aan het worden is.

  • Fijne dingen

    Hallo 2017

    Gisterenavond was een heerlijk avondje, de radio (top2000) stond aan, we speelden een spelletje en ik dronk een beetje teveel gluhwein. De afgelopen jaren heb ik me rustig gehouden met alcohol maar gisteren sloeg ik een beetje door. Misschien dat ik daarom zo jankerig was. Het gaat vandaag een stuk beter in ieder geval, op een lichte hoofdpijn na.

    Ik kon er vanmiddag weer op uit met h.ope, geen knallen of melkbussen meer die ons het leven zuur maakten. De rust was wedergekeerd rondom de casa. We werden wel achtervolgt door een aantal loslopende honden die mijn loopse teef van dichtbij wilden besnuffelen, het kostte nogal wat kracht om die honden bij haar uit de buurt te houden. En voor het eerst in weken ben ik alleen thuis. Echtgenoot is met de kleuter naar familie en de tiener is aan het werk. Ik heb het huis weer even voor mezelf………….heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerlijk!

    En wat nog leuker is: ik ga vanavond voor het eerst in 7 ?! jaar weer naar de film. Wheeeeeeeeeeeeee zin in! Goed begin van het nieuwe jaar 🙂

  • Kids

    Prikkels, prikkels en prikkels

    En ik bedoel niet de prikkels in frisdrank maar de prikkels die mijn hoofd op hol brengen. Elke dag maar weer. Mijn hoofd duizelt van het lawaai de geluiden en de bewegingen om mij heen. Wordt het ooit rustig daar in die bovenkamer? Ik ben er bang voor.

    Naast de shit die een PTSS met zich meebrengt is het overprikkelt zijn er eentje die met stip bovenaan staat. En het hebben van kinderen maakt het er niet eenvoudiger op. De puber en de tiener, daar heb ik minder last van. Die zijn wel aanwezig en de tiener heeft wel wat trekjes van iemand met ADHD maar toch, die is makkelijker te remmen dan de kleuter.

    Al sinds de grote vakantie merk ik dat ik het overprikkelt zijn niet meer kwijt raak. Het is zo erg aanwezig dat ik regelmatig sta te schreeuwen van frustratie. De kleuter praat, zingt, rent, schreeuwt en heeft continu een vraag paraat.  Op zijn tablet kijkt hij naar treinen, raceauto’s en naar YouTube. Op de één of andere manier denkt hij dat alles ‘hard’ moet. Het praten en zingen en bovenal zijn tablet. Hoe harder het geluid staat hoe beter.

    En ik zweer het je: ik kan er NIET tegen. Het maakt me woest al die herrie…..ik heb zin om met spullen te smijten en te gooien. Om af en toe klappen uit te delen en takkies te vermoorden. Klappen uitdelen en takkies vermoorden doe ik niet, uit mijn slof schieten wel. Dagelijks. Ik houd me tot ik alleen ben, probeer de rest van de familie zoveel mogelijk te ontzien als ik razend ben.

    Ik zou er vast beter mee om kunnen gaan als ik naast mijn leven thuis ook nog een leven buitenshuis zou hebben.

    De spreekwoordelijke moed zonk me net in de schoenen na een vluchtige blik op het maandnieuws van school. In Oktober is er herfstvakantie.

    Jippie!

  • De Toestand

    Goed gesprek

    Volgens shrink zijn psychiatrische patiënten en psychiaters mensen waar met een boogje omheen wordt gelopen. Deze opmerking kwam ter sprake tijdens het gesprek over mijn crowdfundingsactie die weinig bijval krijgt van bekenden en familie. Zeg maar helemaal géén bijval.

    Ik zeg het maar eerlijk, ik snap er geen flikker van. Ik vond het heel naar dat mijn bericht verdween op de tijdlijn zonder dat er maar iemand was die er inhoudelijk op in ging.

    Hij gaf me tips en trucs om er nogmaals de aandacht op te vestigen maar vanuit een andere invalshoek. “Gooi het maar open, laat er maar een discussie ontstaan, geef mensen de mogelijkheid vragen te stellen, opmerkingen te plaatsten en gebruik het woord PTSS niet.”

    En zo geschiedde.

    Risico is wel dat er wederom geen mens op reageert en ik weer teleurgesteld word. En we weten allemaal wat teleurstellingen met me doet.
    Shrink waarschuwde me en gaf aan dat ik hem komende tijd mag bellen als er wat gebeurt op mijn tijdlijn. Of niet.

    Ik plaatste het bericht net en kreeg al 5 likes, tot nu. Niet waar ik op hoopte maar goed, time will tell.

    We evalueerden ook de weg die we hebben afgelegd en hoe lang, voor zover je dat kunt inschatten, de weg nog is.

    Ik ging met een heel goed gevoel de deur uit, niet omdat de zwaarte minder is geworden, maar wel omdat ik ontzettend fijn kan praten met iemand over mijn hersenspinsels, gedachten en gevoelens.

  • Memory Lane

    Memory Lane # vader

    De familie praat al jaren over vader als de man die ook een slachtoffer is, een sneu figuur die ook hels moet lijden in de relatie met zijn wederhelft. Hij wordt per slot van rekening op zijn fietsje weg gestuurd om bij de kinderen te klagen, te vragen en te donderpreken.

    De meesten hebben medelijden met de man, want hij bedoelt het niet verkeerd. Hoe lomp en onbenullig hij dingen ook brengt, ze zien in hem weinig kwaad. Zíj wordt gezien als het intellectuele brein, waar ik overigens mijn bedenkingen over heb, en hij als de uitvoerder, haar marionet zo gezegd.

    Ik daarentegen, heb ondertussen een ander visie op vader. Want hoe sneu hij ook is, hij is er zelf bij, hij maakt iedere keer zelf de keuze om zijn verbale boodschappen over te brengen bij zijn kinderen. Hij probeert alle partijen te vriend te houden maar speelt een gevaarlijk spel. Want door naar de pijpen te dansen van zijn vrouw verliest hij langzamerhand de kinderen en kleinkinderen. En hij lijkt ook niet te snappen wat hij zelf veroorzaakt, dat werd me nogmaals duidelijk hier.

    Ik heb 6 jaar geleden afstand genomen en één van mijn broers doet nu precies hetzelfde, maar misschien nog een tikkeltje erger, want hij reageert niet meer op telefoontjes en berichten.

    Ik snap dat. Want ik heb hun nummer ook geblocked in mijn IPhone. Ik werd soms dagelijks gebeld, te gek voor woorden. Het incident wat de spreekwoordelijke druppel liet overlopen was begin mei, hier dus. Toen is voorgoed het luik gesloten wat mij betreft.

    Wie van de twee nu de kwaadste is en wie het slachtoffer doet helemaal niet (meer) ter zake. Het gaat erom dat door alles maar te laten gebeuren je gedrag in stand houdt. Dat is dus wat ik meegekregen heb van mijn surrogaatouders in het zknhs, dat als je in situaties met mensen verzeilt raakt die je niet prettig vind, je de keuze kan en mag maken om er afstand van te nemen. Neem je geen afstand dan houd je in zekere zin het gedrag van hen in stand.

    Het voelt als een opluchting, keuzes maken. En mensen die met je meedenken daarin.

  • Fijne dingen

    Eruit

    Echtgenoot had een poosje geleden een trip gepland voor vandaag. Stiekem hoop ik dan dat hij het vergeet en dat we gewoon thuis blijven. Het maakt niet uit of een trip een bezoek is aan familie of wat anders; ik zie er sowieso enorm tegenop.

    Er ging een enorm drama voor vertrek aan vooraf. Wat een geluk heb ik met een geduldige echtgenoot, hij weet de kalmte te bewaren en wacht rustig tot ik bedaard ben. Uiteindelijk vertrokken we een paar uur later dan gepland op weg naar Drenthe.
    Ergens goed verstopt op een prachtige plek was een hondenwedstrijd bezig.

    Zo’n hondenwedstrijd is prachtig om te zien, en ik, als echte hondenliefhebber kan ook niets anders doen dan glimlachen als ik de beestjes bezig zie. Echtgenoot heeft het idee dat zoiets doen met één van onze honden écht iets voor mij is.

    Ik denk het ook.

    Maar laat mijn leven nu bepaald worden door mijn beperking……………het ligt niet voor de hand dat ik zoiets ga doen.

    !@#$%^&*(O)

    Maar wie weet……laat ik positief blijven.

  • De Toestand

    Zonnestralen

    Ik zat er serieus overna te denken om mijn tuin aan de kant te doen, ik ging sowieso al wat minder die kant op en ook nog eens met minder plezier. De handdoek bij de hondencursus had ik ook al in de ring gegooid. Want om daar nog langer voor lul te staan was ook mijn eer te na. En echtgenoot was op moederdag met de kleuter vertrokken naar zijn moeder en ik was lekker thuis gebleven. Boodschappen doe ik ook niet meer in mijn uppie en vanmorgen had ik de afspraak met shrink afgezegd.

    Het is niet eerder voorgekomen dat ik onaangekondigd wordt gebeld door shrink, vanmorgen gebeurde dat dus wel. Hij begon met te zeggen dat hij zich zorgen over me maakte. Hij had de samenvatting van therapeut gelezen en zag een patroon ontstaan wat doorbroken moet worden. Ik was – en ben namelijk bezig in een isolement te raken. Hij gebruikte er een mooi Engelse term voor, ik kan het me even niet herinneren.

    Hij herkende ook de brallende mensen met hun perfecte honden op hondencursussen. Maar drukte mij ook op het hart dat er nog veel meer mensen rondlopen waarvan de hond alle kanten op springt en helemaal niet doet wat hij moet doen. Hij spoorde mij aan om toch weer de cursus te gaan volgen.

    De vermoorde kip kwam ook nog aan de orde. Ik trek me de dood van dat beestje enorm aan, voel me ontzettend schuldig. Shrink en therapeut blijven benadrukken dat het de natuur is, dat dingen gebeuren en dat ik niet overal verantwoordelijk voor ben.

    Deze mensen nemen mij en mijn gevoelens serieus, dat doet me ontzettend goed. Shrink had helemaal niet hoeven bellen, dan had ik hem over een maand wel weer gezien, toch neemt hij de moeite om mij op te monteren. In de jaren dat ik hem ken, samen met therapeut, hebben ze me al meer als een vader en moeder behandelt dan mijn eigen ouders. Ze hebben mij nog nooit voor lul gezet, me minachtend behandelt of me het gevoel gegeven dat ik alles fout doe. Ze doen precies het tegenovergestelde.

    Ik weet heus wel dat ze niet goed kunnen maken wat ik allemaal heb gemist, en dat het als je 40+ bent helemaal niet zo simpel is denkpatronen te veranderen. Maar alle beetjes helpen. Ik voel me ontzettend gezegd met deze mensen.

    Vanmiddag stond ik beetje doelloos op mijn tuin rond te kijken en zag daar een bekend persoon aankomen, mijn neefje (kind van mijn broer) dat was een verrassing! Hij hielp me met een paar zware karweitjes en in de tussentijd hadden we goede gesprekken over familie en familiebanden.
    Dat hij een poos bij mij op te tuin mee rommelt vind ik ook zo geweldig, hij heeft per slot van rekening zijn eigen zaak en heeft een druk leven. Met een dikke knuffel nam ik afscheid van hem, de kleuter moest van school worden gehaald.

    Ondanks dat er enorme donkere wolken hangen boven mijn hoofd ben ik opgetogen dat ik bovenstaande dingen als positief beschouw en er oprecht dankbaar voor ben.

  • Kids

    Kanker

    Hij leeft al heel wat jaren in reservetijd sinds er in 2005  een agressieve vorm van bloed/botkanker (Kahler) werd gevonden.

    De afgelopen jaren waren er continu zorgen over zijn gezondheid maar ondanks alle pijnen en kwalen was en is er niemand zo positief ingesteld als hij: mijn schoonvader.

    Begin van dit jaar was de Kahler terug, er volgde een aantal pittige bestralingen en hatsiekadee, het ging de goede kant weer op.

    Gisteren vond er weer en onderzoek plaats en terwijl  hij nog in de verkoever lag werd de familie gebeld en met spoed naar het ziekenhuis geroepen.
    Uit alle hoeken van het land kwamen de broers (4 in totaal) naar het ziekenhuis gesneld om pa en ma bij te staan bij het slechte nieuws.

    Ik zelf had niet veel tijd nodig om het nodige te regelen om ook naar het zknhs te gaan.

    In het zknhs was het een droevige toestand. Iedereen was aangeslagen en verdrietig. Behalve pa zelf, die keek rustig en beheerst  vanuit het zijn bed naar de groep met mensen die om het bed heen stonden.

    Darmkanker. Het zit op een heel ongelukkige plek. En pa is verzwakt door het bloedverlies wat er al een poosje schijnt te zijn.

    Maandag gaat er een groep dokters overleggen wat – en nog erger- óf ze nog iets kunnen doen.

    Bestralen is bijna niet mogelijk met zijn voorgeschiedenis, een operatie zal hij hoogstwaarschijnlijk niet overleven.
    Ohja, en stel dat er uitzaaiingen zijn: dan is er sowieso niets meer te doen.

    Iedereen is bang voor wat er komen gaat. En pa is zelf ook heel verdrietig, maar dat zien de kinderen natuurlijk niet. Dat is hij stiekem als iedereen weg is. Dan huilt hij dikke tranen omdat hij mijn kleuter niet meer zal zien opgroeien, er geen herinneringen meer bij zullen komen voor beiden.

    Ik ben ook ongelooflijk verdrietig. Ik hou van pa en ik hou van ma. Het zijn mijn ouders niet maar ik voel diepe liefde voor ze. Ik heb nooit van dichtbij zulke mooie liefde gezien tussen twee mensen, en niet te vergeten hun kinderen.
    Ook gisteren was ik weer geroerd om te zien hoeveel liefde er is in het gezin, ik ken dat niet, maar geniet er des te meer van om het te zien en er een klein deel van uit te maken.

    Voor nu is iedereen voorzichtig opgelucht, dat we nog niet weten hoe hij ervoor staat. Dat zal komende week wel duidelijk worden.

    En hoe dan verder ………………..