• Dagelijkse beslommeringen

    nieuwe week

    Ik belde naar de huisartsenpraktijk maar strandde bij de assisente. Ze zou in overleg gaan met de huisarts of er een afspraak gemaakt kon worden, of ik daar voor wilde terugbellen. Na het ophangen bedacht ik me dat de huisarts vast betere dingen te doen had dus ik heb niet terug gebeld.

    Een tuinbuurman kocht een aantal weken een aantal kippen maar verzaakt ze op te halen. Iedere keer als ik hem spreek zegt hij dat het nog even gaat duren. Volgens mij zit ik nu al 7 weken met zijn beesten opgescheept en daar baal ik van. Vanmiddag keek hij weer eens in het hok en besloot dat de kippen die hij had uitgezocht niet meer voldeden aan zijn verwachting en dat hij er anderen voor uit wilde kiezen. Ik voel me lichtelijk in het pak genaaid.

    Ik woon al een aantal jaren in een beklemmende cul-de-sac. Zolang iedereen zich houdt aan de regels-die niet-op-papier-staan is het best te doen. De afgelopen weken bracht ik wat teveel tijd met de buurtjes door, een ernstige ziekte, verbouwingen en irritaties verbinden en nodigen uit tot gesprek. Een gezellige BBQ in de straat maakte het alleen maar gemoedelijker. Maar het heeft ook veel, en dan overdrijf ik niet, onderlinge irritaties en bemoeienissen en ruzies bloot gelegd. Met terugwerkende kracht heb ik spijt dat ik iedereen heb aangehoord. Want man-o-man wat speelt er een hoop, en ja, ik had het liever allemaal niet geweten. Hoogstwaarschijnlijk ben ik nu onderwerp van gesprek omdat ik mijn voordeur vuurrood heb geverfd. Je weet wel, dat rood wat je ook wel ziet op Japanse bruggetjes in Zen tuinen. Zie de foto hieronder.


    Tussen alle monumentaal grijs/groen en blauw geschilderde voordeuren springt de mijne er uit. En ik houd ervan. Een stuk tekst die ik vond over rode voordeuren……..

    Het is algemeen bekend dat de kleur rood, in China, de kleur van geluk is. Ieder jaar met het Chinese nieuwjaar, worden duizenden deuren in een rood jasje gestoken. Dit zou de inwoners, volgens een oud geloof, geluk en nieuwe energie geven voor het komende jaar. Volgens de principes van Feng Shui, trekt een aantrekkelijke ingang tot je huis of tot elk ander gebouw, goede en positieve “Chi” (levensenergie) aan. Als de voordeur aantrekkelijk is zal deze de “Chi” aanmoedigen om naar binnen te komen.

    Diep in mijn hart weet ik dat ik door het rood verven van mijn voordeur onrust heb veroorzaakt in de cul-de-sac, en het heeft me er ook wel even van weerhouden om het door te zetten. Ik ben alleen ook van mening dat het goed is om je eigen gang te gaan. Je kan het toch nooit iedereen naar de zin maken.

    Maar bovenal kan ik wat “chi’ ontzettend goed gebruiken, dus mocht het in China werken dan hoop ik dat het ook mijn voordeur binnen gaat. Oh….en als het mijn voordeur niet kan vinden dan is er ook nog mijn rode achterdeur, schuurdeur en poortdeur 🙂 Ik heb het zekere voor het onzekere genomen.


  • De Toestand

    sorry

    Ik zeg sorry tegen alle mensen tegen wie ik vanmorgen een beetje heb staan liegen. Met name de medewerker van de apotheek waar ik al jaren kom en die altijd zo vriendelijk en aardig is. Ook vanmorgen, terwijl ik gewoon niet de waarheid vertelde.

    Maar wat had ik dan moeten doen? Ik kwam een tube zalf halen die ik net van de dokter voorgeschreven had gekregen en ik had ook een kous en grote wondpleister nodig. De kous moest worden opgemeten en daar ging het dus mis. Want ze zag mijn wond waarvoor alles nodig was en vroeg zich af wat er toch met me gebeurt was.

    Ik vertelde wel naar eer en geweten dat ik een ongeval had gehad met de scooter maar dat was natuurlijk maar de halve waarheid. En ondanks de steunende woorden van de huisarts lukte het me niet amper een kwartier later ook eerlijk te zijn.

    Ik vind het vreselijk om te praten over mijn wonden vooral omdat ze komen door automutilatie, ik krab mezelf nog een keer naar de eerst hulp toe. En ik kan me goed voorstellen dat medici weinig begrip hebben voor mensen die zich zelf moedwillig verminken. Ik vind het namelijk zelf ook idioot.

    De huisarts- in opleiding- was enorm vriendelijk en stelde me gerust met de woorden dat het al erg genoeg is dat de situatie zo is dat ik mezelf op deze manier martel. Ook mijn eigen huisarts die erbij geroepen werd om de wond te bekijken keek niet verbaasd of afkeurend naar me. Toch kon ik wel door de grond zakken van ellende en schaamte.

    Anyway: ik heb de zalf, de pleister en de kous op en aan gedaan en nu hopen dat de brandende pijn van de ontstoken wond snel weg trekt.

     

  • De Toestand

    Onverwacht bezoek

    Afgelopen donderdag was het een drukte van belang in mijn huis. De enige persoon die ik verwachtte was een man die de fiets kwam ophalen de rest van de mensen was een complete verrassing.

    Ik begon dus spontaan te zweten na het zoveelste klopje op het raam en de tiener die de keuken in kwam vluchten met de mededeling dat er iemand van de huisartsenpraktijk aan de deur stond. Er sprongen van allerlei scenario’s door mijn hoofd, wat ik al eens eerder had toen de politie aan de deur stond. Het zijn mensen die je niet verwacht en wat meestal slecht nieuws kan betekenen.

    Bij de voordeur stond een vrouw die ik nog nooit had gezien maar ze wist een boel van mij dus liet ik haar binnen. Een nieuwe praktijkondersteuner bleek na een korte introductie. Ze kwam eens pols hoogte nemen omdat ik niet niet reageerde op de brieven die me waren toegestuurd en de gedateerde telefoonnummers die in hun systeem bleken te staan. Ze had ook nog een e-mailadres waarvan ze zich afvroeg of dat nog de mijne was.

    Het schaamrood bleef het gehele bezoek op mijn kaken staan.

    Het was waar wat ze vertelde. Ik heb de brieven op een mooi stapeltje liggen met dingen die ik ‘nog’ moet oppakken. De jaarlijkse diabetescontrole waar ik geen gehoord aan had gegeven lag al maanden achter me en ik negeerde de oproepen die ik van ze kreeg per post om toch naar het lab te gaan en daar bloed en urine te laten testen.

    Ik informeerde haar over mijn angst voor de uitslag van de testen. Ik heb genoeg aan mijn hoofd en om er nu ook nog de medische molen van diabetes bij te krijgen. En ja, ik weet heus wel dat ik als een struisvogel mijn kop in het zand steek en enorm veel risico’s neem om door te gaan met leven zonder te weten hoe het nu is gesteld mijn té hoge cholesterol en aan diabetes grenzende bloedsuiker.

    Tijdens het bezoek werd het al duidelijk dat ik geen ruimte kreeg om er nogmaals tussenuit te knijpen. Er staat een afspraak gepland dat er een laborant aan huis komt bloedprikken…….en ze toverde ook een potje met een sticker met mijn info erop uit haar tas voor de urine die samen met het bloed mee terug gaat naar het lab.

    Aan de ene kant een opluchting dat het nu op korte termijn geregeld is en ik er niet langer tegenaan hoef te hikken. Aan de andere kant is en blijft het een gedoe waar ik NIET op zit te wachten.