• De Toestand

    SMI (sociaal medische indicatie)

    Een tijd geleden schreef ik een aantal blogs dat ik vakanties met de kids om mij heen nogal pittig vind. En dat ik op zoek was naar een oplossing voor de kleuter. Ik had contact met instanties over de mogelijkheden die er in mijn opinie wel zouden zijn maar werd daarin behoorlijk teleurgesteld.

    Mijn laatste troef was aanspraak maken op kinderopvang middels een SMI (Sociaal Medische Indicatie) na een kort contact met een medewerker bij de Gemeente bleek ik in de doelgroep te passen en kon ik de aanvraag op papier gaan uitwerken.

    Ik vulde formulieren in liet mijn shrink een brief opstellen en de echtgenoot kopieerde en verzamelde het nodige wat erbij gevoegd moest worden. De dik gevulde envelop ging de deur uit en toen brak de tijd van wachten op antwoord aan.

    Het antwoord kwam en was teleurstellend: de kleuter was te oud voor deze regeling. Maar ook mensen zoals ik hebben wel eens geluk. De gemeente wilde namelijk uit coulance toch een deel van mijn voorstel bekostigen.

    Hier zit dus een blij ei, want dit is toch een heel erg mooi kado wat ik toegeworpen krijg. Ook voel ik me wel  beetje schuldig dat ik hem straks in de vakanties naar de kinderopvang breng. Echtgenoot moest ook een paar keer slikken bij het idee.

    Tot nu toe is 2017 het jaar van de openheid, ik ben open over mijn dissociatie ik neem stappen om beter voor mezelf te zorgen zoals de kinderopvang voor de kleuter. Ik breng meer in praktijk wat ik heb geleerd de afgelopen jaren in de sessies met therapeut. En het voelt goed!

    Op dit moment voel ik me goed en zitten dingen mee, daar ben ik blij mee en dankbaar voor want dit soort positieve gevoelens zijn voor mij niet gebruikelijk.

     

     

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #32

    Het gaat allemaal nog niet zoals ik zou willen en dat blijft lastig. Het huishouden ligt een beetje op zijn gat nu ik een nieuw stuk land heb. Ik tuinier me te pletter en ik geniet er van. Ook al irriteer ik me regelmatig  aan mezelf als ik over de schop of hark struikel en me vol met de hamer op mijn vinger sla.

    De wasmachine zit ook vol  met schroeven en krammen omdat ik mijn zakken vergeet te legen. Ik droom over Rico Verhoeven en soms over dingen die niet fijn zijn. Het went. Maar ook weer niet. Ik worstel met een dilemma omtrent de tiener. Het herstel gaat gestaag goed en dat is erg fijn. Het voetballen is weer opgepakt en dat gaat ook best goed. Het dilemma gaat over een internationaal  toernooi in Scandinavië over een paar weken. Het lijkt mij goed voor haar om mee te gaan, alleen al de ervaring is priceless. Ook al kan ze niet met alles meedoen, het blijft sowieso een ervaring die haar altijd zal bijblijven.

    Als ouder mag en kan je mee. Je betaald een klein bedrag voor de busreis en het verblijf moet je zelf regelen. In mijn hart zou ik ontzettend graag meewillen. In de buurt zijn als het even tegenzit of iets dergelijks. Hier ligt voor mij de grens, zonder enige twijfel, echtgenoot twijfelde er geen moment aan, dit ga ik gewoon niet doen, omdat ik dat helemaal niet kan. En dat is best frustrerend.

    Sinds het ongeval van de tiener -nu twee maanden geleden – zit ik in een zorgelijke fase van dissociëren.  Ik merk dat het alles bemoeilijkt wat ik overdag doe. Het voordeel hiervan is dat ik meer ben open over mijn dissociëren. Ik vertel mensen dat ik eigenlijk non-stop in een gradatie van dissociëren zit en dat door stress, vermoeidheid of noem maar iets dit zomaar een stuk erger kan worden. Dat ik daarom weinig contact zoek, vrijwel niks onthoud enz enz. Ik hoop dat ze het begrijpen. Niet dat het nog boeit want ik voel acceptatie als het gaat om deze handicap/beperking.

    Nog even wat sfeerplaatjes in dit bericht ploppen en dan ga ik proberen te genieten van het weekend, want dit verhaal typen was een behoorlijke bevalling 🙂

    Fijn weekend 🙂

    Mijn kas staat vol met nieuwe plantjes.
    Deze ongelooflijk mooie jongen is deze week bij ons komen wonen. De kennismaking met de drie Brahma hennen verliep prima en ik hoop dan ook dat hij voor heel veel kuikentjes gaat zorgen.
  • De Toestand

    Herhaal het even als je wilt

    Ik heb de afgelopen week niet geblogd want ik was erg druk. En ik was erg gedissocieerd. En ik was ontzettend moe.

    Na de weken vol met zorg(en) over de tiener werd het eindelijk rustig rondom haar. Ik liep op mijn tandvlees de laatste tijd en nam me voor alle tijd die ik over had ging gebruiken op mijn tuin.
    Ik heb nu dus een stuk land erbij waar een grote kas op staat, die stond op instorten en moest worden opgeknapt. Ook kon ik beginnen met zaaien en planten.

    Ik had het dus ontzettend naar mijn zin op de tuin, zo fijn zelfs dat ik vergat op tijd naar huis te gaan. Als ik dan thuis was stortte ik volledig in en sliep al rond zeven uur. Soms rond acht uur. En soms rond negen uur.

    Helemaal naar de klote.

    Niemand vind dat erg trouwens, want het gepruts op de tuin word me gegund. Ik merk ook dat ik het nodig heb, met de handen in de aarde de zon op hoofd en met mijn kippen op de achtergrond.
    En nu met de kas erbij heb ik het nog meer naar mijn zin.

    Allemaal goed nieuws. Behalve het dissociëren. Het voelt zo vertrouwd, het leven in een roes, niet mee krijgen wat er om me heen gebeurt. Continu alles vergeten wat er tegen me wordt gezegd. Afspraken niet nakomen, boodschappen vergeten, noem maar op.

    Mijn gezinsleden zijn het ondertussen gewend en dat voelt fijn, ze vallen regelmatig in herhalingen en moeten hun verhalen terugbrengen naar zes woorden, veel langer kan ik de aandacht niet vasthouden. Praktisch gezien is het eigenlijk een gigantische chaos waar ik in leef. Op mijn tuin ben ik mijn gereedschap  steeds kwijt en nog meer van dat soort stupide dingen.

    Thuis ben ik mijn kleren (was)  kwijt of de hondenriem, mijn medicijnen vergeet ik. Deuren afsluiten wil er ook nog wel eens bij in schieten, niet zo heel erg want er zit een grote zwarte hond achter de deur. Ook de honden uitlaten bijvoorbeeld, ik vergeet het, of ik weet niet meer hoe laat ik ze heb uitgelaten. Bril kwijt of mijn telefoon, niemand kijkt er raar van op. Maar ik word er knettergek van.

    En als ik het door trek naar de kinderen: die spreken dingen af, geven berichten door en alles verdwijnt in het zwarte gat waar mijn hersenen geen tot weinig activiteit hebben. Nog steeds gaan er alarmen af op mijn telefoon als ik de kleuter moet ophalen van school of als ik andere dingen op tijdstippen moet doen.

    Nu heb ik gelukkig geen volle agenda, anders zou de chaos nog veel groter zijn.

     

  • De Toestand

    Kindervoorstelling vs Marilyn Manson

    Vorige week was er feest van de basisschool van kleuter. Alle leerlingen deden mee aan een voorstelling die in het dorpshuis werd opgevoerd. Ouders mochten komen kijken en daar werd flink gehoor aan gegeven. Ik zat met echtgenoot op de allerlaatste rij in de tjokvolle ruimte.

    De mensen in mijn space roken naar zweet en sigaretten. Ik kreeg er klotsende oksels van. De voorstelling begon met groep 1 en nadat ik mijn kleuter in groep 2 zijn ding had zien doen klom ik met gierende hartkleppen en vlagen van duizeligheid over echtgenoot heen en stiefelde de zaal uit. Ik snelde naar huis en pakte mijn hond om een stukje te wandelen, daar werd ik direct weer rustig van.

    Ik moest echtgenoot net dan ook van de grond oprapen na mijn mededeling dat Marilyn Manson in augustus naar Nederland komt. Hij weet best dat ik daar graag naartoe wil maar zolang ik nog niet naar een kindervoorstelling kan is dat echt een bridge to far.

    Ik kan er nog steeds niet aan wennen, dat kleine wereldje waar zo weinig kan en mogelijk is.

     

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #29

    Alsof ik als een journalist een verhaal aan het opdreunen was. Dat was één van de aantekeningen die therapeut had gemaakt vorige week.

    Zo voelt het nog steeds, dat ik emotioneel niet bij betrokken ben. Al gebeurt wel wat van binnen als ik de wond aan het schoonspoelen ben, dan draait mijn maag zich wel 100 x om en voel ik me misselijk en heb ik knikkende knietjes. Ergens voel ik tranen prikken maar ze zitten en blijven achter de barricades.

    Dit is nu even mijn manier om te dealen met alles wat er speelt. Ik heb geen tijd om te janken of om zielig te zitten zijn, ik heb een kind om voor te zorgen en er loopt ook nog een kleuter rond die ik er niet teveel van mee wil laten krijgen.

    Ik voel me sterk en onoverwinnelijk op het moment, alles draait door en het ziet er op het oog best redelijk uit.

    We weten allemaal wel beter, niet?  Ik lig ’s avonds rond 8 uur in bed en zweet ’s nachts rustig mijn hele kant van het bed nat. Ik kan nog niet verslappen, nog even niet bij mijn gevoel want zolang ik overdag niet alleen ben heb ik geen rust en ook niet de tijd om alles over me heen te laten komen.

    Ik voel de spanning wel, dat ik dit zo niet langer wil, dat ik wil voelen en dat ik wil janken. Ik heb geen zin meer om vriendelijk te zijn tegen sommigen alleen in het belang van mijn kind. Ik wil mijn leven terug, dat saaie leven wat in teken staat van mijn hond en mijn tuin met kippen. Het simpele leven wat ik nauwelijks volhoudt maar waar ik nog wel tijd heb om een filmpje te kijken op netflix. Ik wil niet meer praten over het ongeluk, verzekeringszaken en daarnaast vieze wonden schoonmaken.

    Ik wil mijn mooie meisje weer vrolijk naar school zien fietsen en haar horen praten over voetbalzaken. Ik wil niet langer kijken naar haar dikke blauwe gezicht en gigantische litteken. Ik heb er veel voor over om haar weer te horen klagen over het huiswerk en lastige leraren.

    Zij en ik, we willen morgen wakker worden met het besef dat het een nachtmerrie was en dat er helemaal geen ongeluk is geweest.

  • De Toestand

    zoektocht

    De tiener was haar pinpas kwijtgeraakt tijdens het ongeval. Heel vreemd want hij zat in haar jaszak vertelde ze me. Het was in het zknhs niet mijn grootste prio dus ging ik pas zoeken toen we al een paar dagen thuis waren. Ik hield de jas op de kop maar er viel geen pasje uit, ook na het bevoelen van alle zakken vond ik het pasje niet.

    Toen ze thuis al wat langer rechtop kon zitten pakte ze haar schooltas erbij en kamde die ook helemaal uit. We vonden haar kapotte horloge die ze omhad terug in de tas maar geen pinpas. Alle boeken en schriften werden minutieus nagekeken of doorgebladerd maar hij werd niet gevonden. De pas was gewoon weg!

    Als mensen bovenop een slachtoffer gaan staan filmen en fotograferen, wat in haar geval ook gebeurt is, kan het ook goed zijn dat iemand de pas uit haar jaszak of van de grond heeft gepakt en heeft meegenomen.. Ik, die naïef genoeg het beste in de mens ziet begon al van allerlei idiote scenario’s in mijn hoofd te ensceneren want laten we eerlijk zijn, er zitten schoften tussen de ramptoeristen.

    Terwijl ik gisteravond rond half negen als een roosje lag te slapen vond echtgenoot in zijn vestzak een pinpas en wel die van de tiener. Ze waren beide superenthousiast maar hadden ook geen idee hoe die pas nu in de zak terecht was gekomen. Godzijdank maakten ze mij er niet voor wakker maar ik werd vanmorgen wel tijdens het wakker worden getrakteerd op het heugelijke feit.

    Echtgenoot had al bedacht dat ik dat vestje aangehad kon hebben tijdens het ongeluk en dat iemand mij dat pasje of iets dergelijks had gegeven.

    Hij was al verder dan ik hiermee ben of kom. Want dat ik dat ventje aanhad klopt helemaal, ik weet alleen niet hoe het in die zak terecht is gekomen.

    Lang leven de dissociatie! Maar niet heus natuurlijk. Echtgenoot vertelde ook nog een verhaal wat ik al eerder gehoord zou moeten hebben maar wat me helemaal niets zegt. Ik denk dat iemand die dement aan het worden is vergelijkbare momenten meemaakt.

    De situatie begint beetje nijpend te worden voor me, want de mensen die zich nu al weken bekommeren om de tiener koppelen dingen met mij terug waar ik geen weet meer van heb.
    Dat vind ik heel erg confronterend, de buitenwereld merkt nu als nooit tevoren hoe het leven van mij eruit ziet, de problemen waar ik tegen aan loop.

    Geeft dat rust, dat het nu duidelijk wordt? euh…nee….ik weet het niet zo goed eigenlijk. Misschien vinden ze maar een rare….dat wil ik niet, dat mensen dat gaan denken 🙁

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #27

    Vorige week moest ik mijn afspraak afzeggen, ik was wel in het ziekenhuis maar ik verbleef bij de tiener en het kwam niet goed uit om therapeut te bezoeken. Je zit toch met artsen die af en aan lopen en voor je het weet zou ik daar wat van missen. Therapeut nam wel de moeite contact met mij te zoeken en zodoende kon ik haar bijpraten over het ongeval.

    Vandaag was ik wel op mijn afspraak met therapeut en godzijdank had ik  ook een afspraak bij shrink. Echtgenoot was aanwezig bij beide gesprekken, dat was ook nodig ik zit al ruim een week in een vreselijke dissociatie en krijg erg weinig mee van wat er om mij heen gebeurt.

    Ik ben niet iemand die van de grenzen afbakenen is en daar zit dan ook precies het probleem. Ik heb ondertussen al heel wat mensen over de vloer gehad hier thuis waar ik totaal niet mee uit de voeten kan maar die ik uit goed fatsoen wel als visite ontvang en te woord sta.

    Neem bij voorbeeld de vader van de tiener zijn gezin en de verdere familie die daar bij hoort. De rechtzaak met ex was net voorbij en laten we eerlijk wezen, we waren al tijden niet meer on speaking terms. De rest van zijn familie groette mij niet meer en liep mij zonder aan te kijken voorbij. Ik heb ze afgelopen week allemaal in mijn huis ontvangen, heel erg vreemd is dat.

    Ik ben uit mijn veilige comfort zone gerukt vorige week en waar ik eerder de dagen in stilte doorbracht staan ze nu in het teken van telefoontjes beantwoorden, ontelbare berichten op mijn mobiel lezen en beantwoorden en visite ontvangen. Denk dan ook aan de politie die langskwam voor een verklaring van de tiener.

    Van het één op het andere moment zit je in hele andere wereld dan die ik gewend was. En verzorg ook nog eens een gewond kind en probeer het huishouden te runnen. Het is teveel, veel te veel van het goede en ook het slechte.

    Er zijn over mij grote zorgen, en ik snap dat. Echtgenoot en shrink weten namelijk niet waar dit voor mij gaat eindigen. Dissociëren kan een goede zaak zijn maar in mijn geval is het toch weer tricky. Ik kom namelijk niet zomaar uit het dissociëren terug op aarde. Daar gaat meestal wel een vorm van automutilatie aan vooraf. Ik ben daar zelf totaal niet mee bezig maar de mensen om mij heen wel. Dus nu heb ik strikte rust voorgeschreven gekregen. Ik moet proberen te slapen en ook tot rust komen. Wie weet kom ik daardoor weer uit de vreselijke overlevingsstrategie die me al jaren op de been houdt maar ondertussen ook een gevaarlijke molensteen om mij nek aan het worden is.

  • De Toestand

    Engeltje(s)

    Mijn tweede nacht in het ziekenhuis, hoe wrang dit alles. Meer nog voor de tiener, die is afgelopen woensdag aangereden door een busje. De schade is groot, maar godzijdank niet aan organen.

    Wordt vervolgt, maar niet nu, het is 03:30 en ik heb barstende koppijn.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #25

    Als je wat wilt dan moet je ervoor gaan. Dat was een beetje de strekking van het gesprek.

    Afgelopen november ben ik bezig geweest om via de gemeente iets geregeld te krijgen voor de kleuter. Op een ontvangstbevestiging na, heb ik nog niets gehoord.

    Enige actie mijnerzijds is gewenst en dat is nu precies de crux. Iets vragen voor mezelf vind ik lastig. En al helemaal als er mensen zijn die aan mijn buitenkant niet zien dat de problemen groot zijn. Voor mijn gevoel moet ik dan praten als een brugman anderen van het tegendeel te overtuigen.

    Nu ga ik trouwens helemaal niemand ergens van overtuigen, dat kan mijn shrink veel beter, dus die energie ga ik niet verspelen.

    Contact opnemen met de gemeente moet ik wel even doen want de trein moet gaan rollen. Voordat de shrink in beeld komt moet ik zelf de trein op gang brengen. En zoals eerder gezegd, dat vind ik lastig. Maar ik heb gisteren wel direct doorgepakt en gebeld. Helaas was de afdeling niet bereikbaar.

    Therapeut bevestigde de noodzaak dat ik dit moet gaan regelen. Blijkt maar weer eens hoe zinvol deze gesprekken voor mij zijn, zonder dat zou ik er hoogstwaarschijnlijk niets meer mee doen.

    Spannend is het wel, hopelijk werkt de gemeente mee. Hierover later meer.
    Fijn weekend!

  • De Toestand

    Natte vingerwerk

    Een nattevinger rekensom kwam uit op 7 weken. Het begon ergens in november ’16 en eindigde gisteren. Zeven hele lange weken dat ik de hele dag thuis zat met een – in eerste instantie een zieke kleuter, daarna eentje die herstelde van de operatie en de laatste weken een kleuter die helemaal opgeknapt was en zich kapot verveelde.

    Stiekem had ik enorm uitgekeken naar gisteren, mijn eerste dag alleen thuis. Een kleine domper was de cvketel die er de brui aangaf en pas rond kwart voor vijf gerepareerd werd. Daarentegen was het geen straf om onder mijn dekbed het derde seizoen van de Blacklist te kijken.

    Voor zover ik nu kan inschatten staat er niet veel op het programma voor deze week. De kleuter gaat voor controle terug naar de KNO-arts en wellicht volgt er nog een operatie aan zijn oren (buisjes) zijn gehoor is nog steeds niet optimaal.

    Ik hoop dat de rust die is terug gekeerd overdag ook helend is voor mijn verwrongen geest. Het stuk vrijheid wat mij in staat stelt overdag weer dingen in mijn eentje te ondernemen is ook heel erg welkom.

    Positieve vooruitzichten, blij mee!