Het roer gaat om

Moestuinen is niet helemaal mijn ding kwam ik dit jaar achter. Wat meespeelt zijn gezondheidsklachten die ik sinds mei heb en wat het werken in de tuin er niet leuker op maakt. Op de mais en de kalebassen na, is het moestuin seizoen geheel mislukt.

Wat wel booming business is zijn mijn eieren. Helemaal met dat fipronil verhaal. Toen dat net speelde durfde geen mens meer een ei te eten uit de winkel en wisten plots buren en anderen de weg naar mij weer te vinden. Ik kan de vraag om eieren niet aan. Ook omdat ik al een paar weken een restaurantje voorzie van eieren.

Ik heb dan ook geen gewone scharrelkip maar ik heb vrije-uitloop kippen. Mijn dames hebben allemaal een flinke ren waar ze buiten kunnen scharrelen en een hok waar ze  ’s nachts droog kunnen slapen. Ik gebruik geen chemische middelen maar gewoon Oud Hollandse wijsheid om ze van wormen en ander gespuis te ontdoen. Karnemelk vinden ze bijvoorbeeld erg lekker en dat is ook heel goed voor de gezondheid.

Dat spreekt mensen aan. Dat ik op van allerlei gezonde manieren bezig ben mijn beestjes van het beste te voorzien uit de natuur. Mijn kippen zijn net als mijn hond altijd blij om me te zien. Als  ze mijn stem horen staan ze met z’n allen te dringen voor het hek. Dat vind ik echt ontzettend schattig.

Komende week komen er 10 nieuwe dames bij. Alle voorbereidingen zijn gedaan. Voordat het winter wordt krijgen ze van mij nog eens 100 vierkante meter scharrelruimte erbij. Voor alle duidelijkheid: mijn voormalige moestuin ga ik ombouwen en komt geheel ter beschikking voor de kippen.

Bij de kippen ligt mij hart, het verzorgen, de eieren en vanaf volgend jaar weer nieuwe kuikens proberen te fokken is iets waar ik veel meer plezier aan beleef. Ik ben ook sinds deze maand lid van de plaatselijke kippenvereniging. Zo kan ik ook meedoen aan keuringen enz enz.

Hobby’s waar dieren bij betrokken zijn vind ik sowieso erg leuk. Of het nu mijn hond is die bezig is met haar opleiding of het fokken van een prachtige kip, werken met dieren geeft heel veel voldoening. Vroeger was ik een paardenmeisje. Ontspannen raken van de de geur van een paard  of het werken naar wedstrijd toe, wat een geluksgevoel gaf dat.

De tiener zit al volop in de procedure van het revalidatiecentrum. Bergen vragenlijsten heb ik al voorbij zien komen en de agenda staat al vol gepland. Iedere week heeft ze minstens 2 afspraken, waar ik bij aanwezig moet zijn bytheway. Eind oktober zitten alle onderzoeken erop en zullen we met alle disciplines die erbij betrokken zijn horen wat de uitkomsten zijn. Of het traject verder gaat of dat ze misschien ook zonder verdere aandacht verder kan.

Intensief. Dat woord dekt wel de lading van alles wat er speelt en hoe ik het ervaar. Per slot van rekening krijg ik zelf begin oktober de uitslag van mijn eigen onderzoek. Genoeg dingen om ’s avonds uitgeput in slaap te vallen 🙂

 

Donderdag therapiedag #45

Het duurt nog even voor ik de degens kan kruisen met shrink. Want hoe langer ik erover na denk hoe bozer ik begin te worden.

Ik begrijp niet waarom ik niet eerder ben gewezen op de behandelvorm die er naast therapeut bestaat en waar ik hoogstwaarschijnlijk een heel stuk verder mee ga komen. Hij moet met een goed verhaal komen om dit uit te leggen, sprak ik stoer tegen therapeut afgelopen week.

Ook zal de vraag voorbij komen waarom ik niet eerder die testen heb gedaan, per slot van rekening was er dan eerder duidelijkheid geweest en een betere diagnose.

Begin oktober heb ik pas een afspraak dus de vragen blijven nog even onbeantwoord.

De tiener daarentegen mag zich komende week al melden bij de revalidatie voor het protocol NAH (niet aangeboren hersenletsel). Ik kreeg via de mail een vragenlijst toegestuurd waar ik goed voor moest gaan zitten, ook al zo’n lading vragen.

En ik belde met de politieagent(e) die bij haar ongeluk aanwezig was. Het kan heel goed zijn dat we haar nog nodig hebben. Want de tiener kan zich niet zo heel veel meer herinneren en deze agente heeft alles in een dossier. Uiteraard wilde de politie meewerken als het nodig is voor de tiener, geen probleem zelfs. Fijn is dat!

Ik heb het idee dat ik goed bezig ben met de tiener, al vindt ze zelf dat ik me druk maak om niets. Dat is misschien logisch als je pubert en met heel andere dingen bezig bent. Ook wil ze beslist niet meer praten over het ongeluk, om daar nu deze week wèl aan te beginnen ìs ook spannend. Ik heb me voorgenomen om de eerste keer met haar mee te gaan, en de andere afspraken niet. Via de verzekering heb ik vervoer voor haar geregeld dus ze wordt gebracht en gehaald, heel makkelijk.

Kinderrevalidatie

De tekst hierboven zegt het al; dit gaat over de tiener en het traject waar ze binnenkort aan begint.

We zagen afgelopen week de revalidatie-arts weer, het ongeluk ligt nu 7 maanden achter haar en als moeder zie ik dingen die er eerder niet waren. Ik wilde daar graag eens met de arts over praten.

De tiener was mee, het had wat voeten in de aarde maar toch, ze deed haar stinkende best en dat nog wel onder de priemende ogen van de jonge dokter. Hij was een poos druk aan typen, er werd per slot van rekening genoeg door ons verteld en na een poosje denken kwam hij tot de volgende conclusie.

Hij gaat haar -het is ondertussen al gebeurt- doorsturen naar een kinderrevalidatie in de buurt van het ziekenhuis. Ze zal daar door verschillende disciplines worden getest en ook zal er aandacht worden besteedt aan het verwerken van het ongeluk. Want ook hij vond een aantal zaken niet geheel meer passen bij dit moment. Ook zag hij dat ze nog worstelt met de verwerking van het trauma. Nu kan het zijn dat haar klachten te maken hebben met het onverwerkte ongeluk of het kan zijn dat ze er toch iets aan heeft overgehouden. Nu ze in het laatste jaar zit van het voortgezet onderwijs en er nogal wat van haar wordt verwacht komend jaar wil hij snel duidelijkheid en ondersteuning.

Ze heeft alles gelaten over zich heen laten komen, wil gerust meewerken zolang ik maar geen foto’s van haar of het ongeluk laat zien.

Ik ben tevreden over mezelf, ik heb naar mijn onderbuik gevoel geluisterd en ik zat er niet naast. Ook al houdt het nu in dat er voor haar ook een spannende tijd aan breekt.