Wie goed doet….

….goed ontmoet.
Het waren de woorden van echtgenoot gisteren.

En de aanleiding daarvoor was een aantal nieuwe kippen die mijn ‘toom’ kwamen versterken. Ik ging op pad om één haantje op te halen en kwam thuis met vijf nieuwe knapperds.

Het haantje zat namelijk tussen vier prachtige zijdehoenders die ik na het slaken van een paar kreten van vreugde ook mee mocht nemen. De beste mensen wilden van de kippen af en zagen blijkbaar in mij een goede pleegmoeder.

Zijdehoenders stonden vanaf al heel hoog op mijn verlanglijstje, ze zijn lekker fluffy, makkelijk in de omgang en broeden ook graag eieren uit.

De teller staat nu op 19 kippen. En ik hoop dat er alleen maar kippen bijkomen en er verder niet verdwijnen. Er staat nu een val klaar om de predator(s) gevangen te nemen.

Dat is wel het enige nadeel van het houden van kippen, het ongedierte die het met zich meebrengt. Van alle kanten loert gevaar daar op mijn volkstuin. Er zijn in het verleden vossen geweest die een veldslag bij mijn buurman hebben gehouden en als ik me niet vergis hebben we nu te maken met een (beschermde) steenmarter. Ook roofvogels pakken graag een kipje mee op hun vlucht.

Dat getrut met die kippen zorgt er trouwens wel voor dat ik niet zo heel vaak denk aan de uitslag van het onderzoek die ik deze week ook krijg 🙂

Zucht

De reacties op mijn blogjes zijn hartverwarmend, zo ervaar ik het iedere keer opnieuw. Sommigen weten mij via andere kanalen te vinden en ook dat waardeer ik. En daar wil ik jullie alvast voor bedanken. Af en toe is het lastig om een blog te schrijven omdat ik het liefst een ander onderwerp in de hoofdrol wil. De meeste blogjes zijn verre van positief….maar het is helaas wel de realiteit, althans, mijn realiteit.

De situatie op dit moment is verre van ok. Ik ben vanaf vorige week al aan het kwakkelen met mijn gezondheid: talloze wc bezoeken en enorme kramp in mijn buik, het lijken wel weeën. Zijn het mijn prikkelbare darmen of is het de galblaas…ik weet het niet, ik heb veel pijn en slaap slecht. Ik maak me zorgen, waar eindigt dit, zijn dit de symptomen van stress of is er weer wat anders aan de hand?

Ik ben moe en zwaarmoedig, het lukt me niet om te glimlachen of om vrolijk te zijn. Wat een uitzichtloze en waardeloze toestand is dit toch…

Het lijkt alsof alles aan het instorten is, ik voel me steeds meer van de mensen om mij heen vervreemden.
Dat is een gevoel wat hopelijk weinig mensen zullen herkennen.

Naast de al geschreven toestanden spelen ook nogal wat andere dingen: aan het einde van deze week gaan 5 kippen weg 😔. Twee mooie hanen, 3 dames. De reden hiervan is dat ze met z’n allen hebben ontdekt dat ze eieren heel erg lekker vinden. Ik tref dus geen ei meer aan in het hok, ze vreten alles op. Dat houdt ook in dat ik geen kuikens meer hoef te verwachten, en dat is wel mijn uitgangspunt geweest. Ze gaan voorlopig naar mijn tuinbuurman, wie weet verkoopt hij ze door.

De zestien kuikens waar ik mee begon een aantal weken terug zijn gereduceerd tot 7. Vandaag trof ik weer vier dode kuikens aan. Het begint te wennen om een kuikentje te begraven maar geloof me, het sucks. Ik ben mijn favoriete kuikens (zijdehoenders) kwijt 🙁

Morgen naar de huisarts, ben benieuwd wat daar uit komt.

Maar goed, ik word blij van jullie mails, berichten, reacties op mijn blog dus ga daar vooral mee door 🙂

Leuk leuk leuk!

Ik was een beetje in de bonen met de begin datum van het van het broeden dus liep ik achter de feiten aan met het prikken van een datum van uitkomen. Normaal gesproken is het 21 dagen maar ik had eigenlijk geen idee wanneer het was begonnen.

De moed was me afgelopen week al in de schoenen gezakt totdat ik gisteren een kapot eitje zag en een luid gepiep hoorde wat er uit het eitje kwam.

Vanmorgen was het kuiken er nog niet, vreemd…want ze doen er normaal gesproken tussen de drie en 24 uur over om uit te komen en die uren waren al lang voorbij. Maar na een lange middag wachten troffen we dit vanavond aan:

Mijn eerste kuiken van mijn eigen kippen. Ik ben zo trots…en ook zo blij…want hoe mooi is het nieuwe leven wat ontstaat door de natuur zijn gang te laten gaan. Ik ben ook blij met de kuikens die ik op zolder aan het groot brengen ben, maar een kuiken uit natuurbroed is mijn allergrootste wens geweest. En dat is nu uitgekomen…ik blijf nog even glimlachen hoor, vind het zo lief.

kuikentjes

Daar zijn ze dan……de kuikens! Vanmorgen drie kwartier heen en drie kwartier terug in de auto en het resultaat mag er zijn. We hebben er 11 nieuwe kipjes bij.Het zijn vier verschillende rassen:

Op dit moment kan ik alleen de kuifhoen herkennen aan zijn kapsel maar de rest lijkt op elkaar. De kleuren worden ook nog heel anders.
Kleuter is er blij mee, ik vertelde hem dat hij ze allemaal mag hebben en dat ik er voor ga zorgen als hij geen tijd heeft 🙂

We weten nog niet of het hennen zijn of haantjes, dat wordt in  de loop van de tijd past zichtbaar. Ik hoop voor de kleuter dat het voornamelijk hennen zijn, want als het aantal hanen groter is dan de hennen hebben we echt een probleem (kunnen ze niet bij elkaar ivm vechtpartijen).

We hebben een leuke maar ook drukke dag gehad, het lijkt erop dat echtgenoot ook besmet is geraakt met het kippenvirus 🙂

Wordt vervolgt

Hilarisch

Het was zo ontzettend grappig dat het een stuk uit een film had kunnen zijn. En ik hoop dat ik het na een uur na dato ook nog grappig op papier kan zetten.

Het begon met een advertentie op M.arktplaats voor een stel kuikens. Echtgenoot en ik wilden kuikens kopen bij een lokale hobbyboer. De advertentie was veelbelovend, er werden een aantal rassen genoemd waar we wel belangstelling voor hadden.

We gingen op tijd van huis, haalden op de tuin wat materiaal op om de kuikens in te vervoeren en vervolgden onze weg naar een dierenzaak om een warmtelamp te kopen.

Bepakt en bezakt kwamen we vol verwachting aan bij het kuikenparadijs. De hobbyboer kwam nonchalant en met zijn lange bruin geverfde haren wapperend in de wind aangelopen. Hij stak zijn hand uit, een meter bij echtgenoot vandaan en melde dat hij slechtziend was, dat hadden we door.

Hobbyboer had tijdens het telefoongesprek met echtgenoot zijn vraag voor uitleg over kuikens en rassen serieus genomen. Hij stak meteen van wal, terwijl wij vol verbazing stonden te kijken naar drie mannetjeseenden die onder grof geweld een vrouwtjeseend probeerden te bevruchten. De eend kreeg geen kans tot ontsnappen de mannetjes paalden haar letterlijk tegen de grond, het arme beest rende voor ons langs en om ons heen terwijl ze aan haren en veren werd gegijzeld. Ik vond het maar een gruwelijk gezicht.

Onze kleuter werd een paar meter verderop gegijzeld door een herdershond(je) die hem continu het lopen onmogelijk maakte door ballen voor hem neer te leggen en als kleuter toch langs de hond wilde schieten werd het been van kleuter geklemd en begon de hond tegen hem op te ‘dansen’  zoals we het netjes benoemen.

Kleuter gooide, misschien geheel toevallig maar misschien ook niet tennisballen rakelings langs ons hoofd. Wij hadden zijn nood wel door maar hobbyboer had niets in de gaten. Echtgenoot begon druk te gebaren naar kleuter die daar niks van begreep.

En dan waren we er nog niet. Het hok waar ik naast stond werd ook bevolkt door een groepje kippen die continu achterna werden gezeten door een haan en ook onder luid gegil bevrucht werden. Op ooghoogte vlogen in sneltreinvaart musjes van links en rechts de schutting in.

Hobbyboer bleef ongestoord door vertellen en had totaal niet door wat er om ons heen gebeurde. Hij streek bij iedere zin met zijn linker zowel de rechterhand door zijn lange haren. En ik kreeg opeens enorme jeuk op mijn hoofd, en ik meen dit, vreselijke uitslag van aardbeien die we gisteren bij een andere hobbyboer hadden gekocht.

Terwijl de boer stond te kletsen en door zijn haar zat te wrijven, de eend in een gangbang werd gemarteld, de kleuter door de herdershond werd gegijzeld, echtgenoot kleuter stond te gebaren, zat ik als een gek met èèn – soms twee- hand(en) over mijn hoofdhuid te krabben. Ik was nog even bang dat hobbyboer zou denken dat ik hem stond na te apen maar ook dat had hij niet door.

O…en om het verhaal af te maken: hobbyboer bleek helemaal geen kuikens meer te hebben voor de verkoop dus verlieten we verbaasd (echtgenoot) getraumatiseerd (kleuter) en ik met het kapsel van Limahl van Kajagoogoo – band uit de jaren ’80 waar ik fan van was – ondraaglijke jeuk en lachkriebels het erf en gingen we zonder kuikens maar met een hilarische ervaring naar huis.

…zie je het voor je? 🙂

Donderdag therapiedag #32

Het gaat allemaal nog niet zoals ik zou willen en dat blijft lastig. Het huishouden ligt een beetje op zijn gat nu ik een nieuw stuk land heb. Ik tuinier me te pletter en ik geniet er van. Ook al irriteer ik me regelmatig  aan mezelf als ik over de schop of hark struikel en me vol met de hamer op mijn vinger sla.

De wasmachine zit ook vol  met schroeven en krammen omdat ik mijn zakken vergeet te legen. Ik droom over Rico Verhoeven en soms over dingen die niet fijn zijn. Het went. Maar ook weer niet. Ik worstel met een dilemma omtrent de tiener. Het herstel gaat gestaag goed en dat is erg fijn. Het voetballen is weer opgepakt en dat gaat ook best goed. Het dilemma gaat over een internationaal  toernooi in Scandinavië over een paar weken. Het lijkt mij goed voor haar om mee te gaan, alleen al de ervaring is priceless. Ook al kan ze niet met alles meedoen, het blijft sowieso een ervaring die haar altijd zal bijblijven.

Als ouder mag en kan je mee. Je betaald een klein bedrag voor de busreis en het verblijf moet je zelf regelen. In mijn hart zou ik ontzettend graag meewillen. In de buurt zijn als het even tegenzit of iets dergelijks. Hier ligt voor mij de grens, zonder enige twijfel, echtgenoot twijfelde er geen moment aan, dit ga ik gewoon niet doen, omdat ik dat helemaal niet kan. En dat is best frustrerend.

Sinds het ongeval van de tiener -nu twee maanden geleden – zit ik in een zorgelijke fase van dissociëren.  Ik merk dat het alles bemoeilijkt wat ik overdag doe. Het voordeel hiervan is dat ik meer ben open over mijn dissociëren. Ik vertel mensen dat ik eigenlijk non-stop in een gradatie van dissociëren zit en dat door stress, vermoeidheid of noem maar iets dit zomaar een stuk erger kan worden. Dat ik daarom weinig contact zoek, vrijwel niks onthoud enz enz. Ik hoop dat ze het begrijpen. Niet dat het nog boeit want ik voel acceptatie als het gaat om deze handicap/beperking.

Nog even wat sfeerplaatjes in dit bericht ploppen en dan ga ik proberen te genieten van het weekend, want dit verhaal typen was een behoorlijke bevalling 🙂

Fijn weekend 🙂

Mijn kas staat vol met nieuwe plantjes.
Deze ongelooflijk mooie jongen is deze week bij ons komen wonen. De kennismaking met de drie Brahma hennen verliep prima en ik hoop dan ook dat hij voor heel veel kuikentjes gaat zorgen.

En doorrrrrr

Dan kunnen zaken wel zo zijn zoals ik ze gisteren schetste, feit blijft dat ik vanmorgen gewoon weer in de zorgmodus schoot voor kinderen en dieren. En zo hoort het ook vind ik.

Ik ga ondanks de heaviness niet in een hoekje zielig zitten zijn of tranen uit mijn ogen proberen te plengen gevoed door zelfmedelijden.

Nope.

Alles gaat gewoon door en zo stond ik vanmorgen op mijn tuin te kijken naar de bevroren watertonnen waar ik water uit moest zien te halen voor mijn kippen, die geheel terzijde nog steeds in goede gezondheid lijken te zijn. De laatste tijd komen er regelmatig mensen even kletsen over mijn kippen. Eigenlijk vind iedereen kippen leuk en handig. Vanmorgen kwam er ook een jongen aangelopen die wat wilde weten over mijn kippen. Zo leuk gewoon!!
Vooral als je erachter komt dat mensen, net zoals ik vorig jaar, weinig weten over de kip het ei en hoe het zit met kuikentjes enz enz.  Ik krijg er een positief gevoel van als ik mijn kennis op zo’n moment kan delen.

Het werkt blijkbaar ook aanstekelijk omdat ik vanuit meerdere hoeken al heb gehoord dat  medetuinders kippen gaan aanschaffen komend voorjaar. Dat is prachtig, kunnen we misschien wat rassen onderling kruisen of whatever.

De foto heb ik van het internet gehaald maar zo gaan de kuikens eruit zien als ik geluk heb. Té schattig gewoon ♥

bron:klik

 

Shit

Gisteren werd duidelijk dat de vogelgriep in ons dorp is gearriveerd. Een aantal bedrijven die  500 (!!) meter bij mijn kippen vandaan zitten zijn al ontruimd.

Ik heb geen idee of mijn kippen het gaan overleven. De kans neemt wel af nu het zo dichtbij is. Voorkomen dat er wat met ze gebeurt is onmogelijk. Daar is deze vorm té agressief voor. Het schijnt dat één vogelkakje al 1.000.000 vogels kan doden.

Ik hoop het wel natuurlijk, per slot van rekening heb ik ze van kleins af groot gebracht en ik kan niet wachten tot er kuikentjes komen in het voorjaar:-(