• Kids

    De intake bij CJG

    Ik had laatst de intake bij het Centrum Jeugd en Gezin. Het verliep buitengewoon goed want om eerlijk te zijn had ik er wat tegenop gezien. Het is soms lastig uit te leggen aan anderen wat nu precies de hulpvraag is of begrip te krijgen voor mijn knelpunten.

    Scheelt natuurlijk dat mensen die werken met kwetsbare doelgroepen vaak wel over de juiste kennis bezitten. Zo ook deze dame, het klikte gewoon heel erg goed tussen ons. Zelfs zo goed dat ik durfde te zeggen dat ik hoop dat ze bij ons in het gezin terecht komt. Ze zou haar best doen.

    Het gesprek duurde best lang waarbij ik voornamelijk aan het woord was maar door de manier hoe haar interactie was ging het best snel voorbij. Ik, die altijd bang is om voor zichzelf op te komen kon het niet nalaten om te vragen of zij ook vond dat hulp wenselijk was.

    Noodzakelijk zelfs, was haar antwoord.

    Het gesprek wordt op papier samengevat en vervolgens voorgelegd aan het team die zal meedenken over het traject wat zal worden uitgezet. Hoogstwaarschijnlijk ook bij een GGZ instelling in de buurt, al is de kleuter daar nog wel wat jong voor.

    Er zal nog wel wat water door de Donau gaan voor het duidelijk wordt hoe het vorm gegeven gaat worden. Maar het is van start gegaan…kan alleen maar beter worden hoop ik.

  • Kids

    Jeugdarts

    Het traject rondom de kleuter loopt want de jeugdarts belde terug en gaf aan een aantal opties te hebben.

    Het plan wat nu wordt uitgewerkt is dat er een maatschappelijk werker op ons wordt gezet. Die zal in kaart brengen waar de problemen zitten en waar we de kleuter het beste mee kunnen helpen.

    Als voorbeeld: ze willen met eigen ogen zien hoe het hier in huis gaat als ik gedissocieerd ben. Niet dat ik dat op commando kan oproepen maar ik weet wel wet het triggerd. Het gaat met name om de interactie op dat moment tussen mij en de kids m.n. de kleuter.

    Uiteindelijk zal er naar meer situaties worden gekeken die voor problemen zorgen en waar eventueel hulp bij geboden kan worden.

    Het voelt alsof ik niet meer alleen ben met mijn zorgen, de jeugdarts had namelijk erg goed naar mij geluisterd en mijn hulpvraag ook zeer serieus genomen. Ik heb dan ook vertrouwen in het traject wat wordt opgestart ook al is het voor mij ook zwaar.

    Want  kwetsbaar opstellen naar peut en shrink was geen sinecure en iemand in mijn veilige huis binnenlaten die mij nauwgezet gaat observeren is ook wel wat hoor. Maar goed, ik heb dit zelf opgestart en uiteindelijk wil ik er geen al te groot punt van maken want het gaat niet om mij maar om mijn kleutertje.

    Helaas zijn er wachtlijsten en ook in mijn geval moeten we even geduld hebben voor het allemaal gaat lopen.

    Volgens mij zijn we op de goede weg…….

  • De Toestand

    Klein klein kleutertje

    De kleuter en ik waren vanmorgen op het consternatiebureau bij de jeugdarts. Vroeger had je de schoolarts maar dat bestaat niet meer.

    We hadden het over de kleuter, zijn kwajongensstreken en ook over de juf die eraan twijfelde of hij wel over zou gaan naar groep 3. De juf heeft lange tijd niet doorgehad – en later ook geen rekening mee gehouden – dat hij nogal dovig was. Volgens de arts die hem geopereerd heeft had hij het gehoor van een bejaarde die daar langskwam voor een gehoorapparaat.

    Ik twijfel een beetje aan de competentie van de juf, vooral omdat ze later, bijgepraat door ons, geen duidelijke actie heeft ondernomen hem dingen bij te brengen.

    Maar dit gepraat was de inleiding naar het grotere vraagstuk wat mij bezig houdt: raakt de kleuter beschadigt door mijn diagnose? en zo ja, hoe kunnen we dat voorkomen en is het mogelijk dat Centrum Jeugd en Gezin daarin meedenkt.

    De kleuter ging braaf een kleurplaat kleuren in de naastgelegen ruimte terwijl ik de arts in een nutshell bijpraatte over het hoe-en-wat-leven-met-ptss.

    Ze schrok (on)zichtbaar maar gaf later in het gesprek wel aan dit zéér serieus te nemen, want ze vroeg me hoe ik me voelde, ik gaf aan dat ik in een hele slechte mode zit maar dat was niet niet aan mij aflezen. Ik weet niet meer welk woord ze ervoor gebruikte…alarmerend ofzo…Ja! dat was het, ze vond dat alarmerend.

    Ik wil de bemoeienis helemaal niet over mijn kleutertje maar ik moet mezelf serieus nemen en dat doe ik nu ook, want dat ik beschadigt ben is tot daar aan toe, maar mijn kleine ventje moet ik wel beschermen. Ik ben nu eenmaal niet de moeder die jij daar aan de overkant misschien bent of bent geweest. Want ik ben sneller geïrriteerd dan een ‘normaal’ mens en als ik gedissocieerd ben en zo’n ventje staat mij wat te vertellen en ik heb geen idee wat hij probeert te zeggen zorgt voor frustratie, ik zie ook de frustratie bij hem. Over wel meer dingen, vriendjes meenemen naar huis is ook alleen maar mogelijk op de donderdag als echtgenoot thuis is, ik begin er op andere dagen niet aan.

    Ik houd van hem en ook van mijn meiden en het doet me oprecht verdriet te zien hoe moeilijk ze het hebben met hun moeder. Ik wil ook gewoon ‘normaal’ zijn, maar dat lukt me gewoon niet en op sommige gebieden heb ik hulp nodig. En ik wil nu uitzoeken of ik de kleuter niet te kort doe, en of er nog mogelijkheden zijn voor hem waar hij èn ik bij gebaat zijn.

    Volgende week belt ze terug met hopelijk een aantal opties. Ik vind het een beetje spannend.

  • Fijne dingen

    Erop uit

    Echtgenoot ging voor het werk naar de fotofair en ik besloot met kleuter naar het nabij gelegen Beekse Bergen te gaan. In een ver verleden bracht ik daar eens een weekje door met de meiden dus kende het park al een beetje.

    De kleuter had géén idee wat hij verwachten kon, ik had ook zo min mogelijk verteld, ik heb liever dat hij met open vizier ergens naar binnen gaat dan met de info die ik erin stop. Bij binnenkomst wilde hij direct met de boot mee, hij had per slot van rekening nog nooit op een boot gezeten 🙂

    De boot bracht ons helemaal boven in Safaripark en we gingen met de Safaribus weer terug naar beneden. De kleuter had het hoogste woord in de bus, ik was stiekem best wel trots op hem. Hij maakt zo makkelijk contact en doet zoveel dingen met zoveel gemak dat ik daar best wat van mee zou willen krijgen.

     

     

     

     

     

     

     

     

    Ondanks dat we op het park met de boot en de bus zijn vervoerd hebben we toch een behoorlijke afstand gelopen, genoeg kilometers geoefend voor de avonddriedaagse vertelde ik de kleuter. Hij vond het toch wel heel erg ver wandelen en zag de avonddriedaagse niet meer zitten 🙂

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Weinig foto’s heb ik gemaakt, ik probeer altijd te genieten van wat ik zie en wat dan dat ik op mijn schermpje dingen probeer vast te leggen waar je nooit meer naar kijkt.

  • De Toestand

    Hilarisch

    Het was zo ontzettend grappig dat het een stuk uit een film had kunnen zijn. En ik hoop dat ik het na een uur na dato ook nog grappig op papier kan zetten.

    Het begon met een advertentie op M.arktplaats voor een stel kuikens. Echtgenoot en ik wilden kuikens kopen bij een lokale hobbyboer. De advertentie was veelbelovend, er werden een aantal rassen genoemd waar we wel belangstelling voor hadden.

    We gingen op tijd van huis, haalden op de tuin wat materiaal op om de kuikens in te vervoeren en vervolgden onze weg naar een dierenzaak om een warmtelamp te kopen.

    Bepakt en bezakt kwamen we vol verwachting aan bij het kuikenparadijs. De hobbyboer kwam nonchalant en met zijn lange bruin geverfde haren wapperend in de wind aangelopen. Hij stak zijn hand uit, een meter bij echtgenoot vandaan en melde dat hij slechtziend was, dat hadden we door.

    Hobbyboer had tijdens het telefoongesprek met echtgenoot zijn vraag voor uitleg over kuikens en rassen serieus genomen. Hij stak meteen van wal, terwijl wij vol verbazing stonden te kijken naar drie mannetjeseenden die onder grof geweld een vrouwtjeseend probeerden te bevruchten. De eend kreeg geen kans tot ontsnappen de mannetjes paalden haar letterlijk tegen de grond, het arme beest rende voor ons langs en om ons heen terwijl ze aan haren en veren werd gegijzeld. Ik vond het maar een gruwelijk gezicht.

    Onze kleuter werd een paar meter verderop gegijzeld door een herdershond(je) die hem continu het lopen onmogelijk maakte door ballen voor hem neer te leggen en als kleuter toch langs de hond wilde schieten werd het been van kleuter geklemd en begon de hond tegen hem op te ‘dansen’  zoals we het netjes benoemen.

    Kleuter gooide, misschien geheel toevallig maar misschien ook niet tennisballen rakelings langs ons hoofd. Wij hadden zijn nood wel door maar hobbyboer had niets in de gaten. Echtgenoot begon druk te gebaren naar kleuter die daar niks van begreep.

    En dan waren we er nog niet. Het hok waar ik naast stond werd ook bevolkt door een groepje kippen die continu achterna werden gezeten door een haan en ook onder luid gegil bevrucht werden. Op ooghoogte vlogen in sneltreinvaart musjes van links en rechts de schutting in.

    Hobbyboer bleef ongestoord door vertellen en had totaal niet door wat er om ons heen gebeurde. Hij streek bij iedere zin met zijn linker zowel de rechterhand door zijn lange haren. En ik kreeg opeens enorme jeuk op mijn hoofd, en ik meen dit, vreselijke uitslag van aardbeien die we gisteren bij een andere hobbyboer hadden gekocht.

    Terwijl de boer stond te kletsen en door zijn haar zat te wrijven, de eend in een gangbang werd gemarteld, de kleuter door de herdershond werd gegijzeld, echtgenoot kleuter stond te gebaren, zat ik als een gek met èèn – soms twee- hand(en) over mijn hoofdhuid te krabben. Ik was nog even bang dat hobbyboer zou denken dat ik hem stond na te apen maar ook dat had hij niet door.

    O…en om het verhaal af te maken: hobbyboer bleek helemaal geen kuikens meer te hebben voor de verkoop dus verlieten we verbaasd (echtgenoot) getraumatiseerd (kleuter) en ik met het kapsel van Limahl van Kajagoogoo – band uit de jaren ’80 waar ik fan van was – ondraaglijke jeuk en lachkriebels het erf en gingen we zonder kuikens maar met een hilarische ervaring naar huis.

    …zie je het voor je? 🙂

  • Kids

    Uit de kast

    Er zijn verschillende namen voor en de meest gebruikte zijn: borst, borsten, borstpartij, bos hout voor de deur, buste, voorgevel.

    De kleuter noemt ze tiet of tietie(s).

    Hij mocht er drieënhalf jaar aan lurken en hij is er nog steeds gek op. Ik schreef al eens eerder dat hij wel eens verlangend de bh aan de kant trok en met zijn vinger zat te prikken om te zien of er nog lekker drinken uit kwam. Een jaar na het stoppen met de borstvoeding wilde hij persé nog eens proeven of er echt niets meer uit kwam.

    Hij heeft het er nog regelmatig over.

    Tegenwoordig heeft hij iets nieuws waar we ons een beetje ongemakkelijk bij voelen; hij stopt zijn hand in mijn kleding en legt zijn hand om de tietie heen, dat vind hij fijn zegt ‘ie. Hij houdt van de tietie’s en hij wil er liefst tegenaan hangen aan snuffelen veel kusjes op geven of aan friemelen.

    Op nieuwsjaarsdag riep hij heel hard in de woonkamer van oom B. dat mama dikke tieties had, mensen konden er wel om lachen.  Echtgenoot had het schaamrood op de kaken staan.

    Ik vind het allemaal niet zo heel erg dat die fascinatie er nog steeds is, per slot van rekening heeft hij het heel lang mogen gebruiken. Met een half oog houd ik de berichten in de gaten over borstvoeding in het openbaar, en alle narigheid die wordt uitgestort over mensen zoals ik: de langvoeders.

    De borstvoedingsmaf.ia schreef er een artikel over KLIK

    Mijn schoonmoeder wijst met regelmaat een beschuldigende vinger naar mij als er iets is rondom de kleuter (ziekte, dwars gedrag, grote mond).  Altijd wordt het lange voeden erbij gehaald en wordt dat – of ik- als abnormaal bestempeld of als oorzaak van veel dingen gezien. Erg jammer.

    De combinatie van mijn medicijnen en de borstvoeding heeft sowieso al heel veel (nare) reacties opgeleverd.

    Hoe dan ook, er moeten altijd mensen op de barricades staan die de shit over zich uitgestort krijgen. Achteraf gezien ben ik blij dat ik hem zolang heb kunnen voeden en dat mijn shrink ook gelijk heeft gehad dat mijn antidepressiva best samen kan gaan met borstvoeding. Er is ondertussen een onderzoek geweest met bemoedigende uitkomsten.

    En dat de kleuter gek is op de tieties is misschien een beetje ongemakkelijk maar kom op! hij is zes! Dat is over een poosje vast wel over 🙂

     

  • Kids

    raar of niet?

    Bij het betreden van de operatiekamer zag ik alleen een groep mensen staan in blauwe pakken, verder had ik alleen oog voor mijn kleuter.
    Toch is er een beeld wat er vaak in mijn hoofd blijft spoken. Het beeld van het hoofdje van mijn kleuter op de tafel liggend op een soort mat die ik ook wel herken van het kraampakket; alleen lag er een spoor(tje) bloed op dat matje.
    Ik wilde er nog wat over zeggen maar het kapje werd al op de neus geduwd van de kleuter en binnen no-time sliep hij. Toch bleef ik nog even twijfelen over het wel-of niet zeggen.

    Uiteindelijk liep ik daar zonder wat te zeggen weg en vertelde het wel aan echtgenoot die aan de andere kant van de deur stond te wachten.
    Heb hem er verder niet meer over gehoord.

    Hoe dan ook, het is toch niet helemaal pluis dat ik dat waargenomen heb, toch? dat hoort toch niet lijkt me?
    Nu de dagen verstrijken begin ik me steeds meer in mijn hoofd te halen. Dat bijvoorbeeld mijn kleuter met gebruikt materiaal is geopereerd.

    Mijn hoge dunk van dit ziekenhuis is wel wat bijgesteld want ik vind het slordig en niet fris.

    In januari is de nacontrole, denk dat ik er toch wat over ga zeggen.

    Wat vinden jullie??

  • Kids

    Ze zijn eruit!

    Om direct maar met de deur in huis te vallen, alles ging vandaag van een leien dakje. We waren op tijd op de goede locatie, de kleuter liet alles gelaten over zich heen gaan. Hij werkte met iedereen mee en klom uiteindelijk zelf op de operatietafel. Hij viel binnen 2 seconden in diepe slaap en daar hebben we de rest van de dag geen kind aan gehad.

    De momenten dat je hem goed kwaad wilde zien waren de momenten dat hij wat moest drinken (ijsschilfers) niet te geloven wat een pain in the ass kan hij zijn in tijden van diepe misère. De zetpillen in het zknhs deden geen pijn vertelde hij me en dat kwam omdat de dokter er  glijzalf op had gesmeerd (vaseline) dat hebben we de rest van de dag thuis ook gedaan en af en toe bleef hij gewoon doorslapen bij het inbrengen. De held.

    Waterijsjes naar binnen slurpen die ik moeizaam had opgezogen uit een bekertje

    Ik kreeg echtgenoot – die serieus kijkend aan het bed van de kleuter zat- aan het lachen door met een rood hoofd en ferme tred terug de zaal op te lopen nadat ik de receptie had bezocht met formulieren waarbij ik me moest legitimeren. Ik gaf de dame mijn rijbewijs (uitgifte datum 2007) Ze keek naar de foto en vroeg me vervolgens; “bent u dit……………..? bent u dit…… echt?” Echtgenoot begon te lachen en vroeg ik of ik een zakdoek nodig had om mijn tranen te drogen. “Nee, ik heb geen zakdoek nodig maar de dame aan de receptie wel; voor die bloedneus die ik haar hiervoor mepte 🙂

    Echtgenoot en ik hebben de tegenwoordig een liefde voor zwarte humor. Wat mij betreft mogen we 2016 rustig Gallisch uitgaan, 2017 wil ik graag positiever beginnen. Nobel streven toch? een nieuw jaar weer fris en fruitig beginnen? Ik schreef het al eens eerder over mezelf: probeer een positieve realist te zijn, daar is geen woord van gelogen 🙂

  • Kids

    Nog één nachtje slapen

    Ik nachtmerrie de nachten door op het moment, wat een ellende. Zal vast te maken hebben met de spanning van de naderende operatie. Morgen is het zover, de tas is gepakt de spullen liggen klaar het enige wat ons nog rest is een een doosje zetpillen halen. Die moet er morgenochtend al vroeg in heb ik begrepen.

    De kleuter is er best rustig onder. Hij heeft het filmpje één keer gezien en kan het woordelijk navertellen wat hij ook veelvuldig doet tegen een ieder die wil luisteren. Hij pakte vanmiddag na de lunch zijn jas en handschoenen en deelde mee dat hij zijn vrienden in de straat ook nog moest vertellen van het naderende onheil.

    Niemand zal het zo te binnen schieten maar dit kleutertje is volgende week ook nog eens jarig. Zijn feestje voorbereiden was al in volle gang maar konden we in de koelkast zetten nu de operatie roet in het eten gooit. Dat vind ik echt heel erg jammer, op Pinterest had ik zoveel leuke traktaties gevonden en kon niet wachten om ze te maken en ermee naar school te gaan.

    Volgens de dokter zal hij er twee weken mee zoet zijn, ik had al uitgerekend dat hij dan dit jaar niet meer naar school gaat; het is over twee weken al bijna kerstvakantie. De juf trok me vanmorgen nog aan de jas en sprak op luide toon de verwachting uit hem dit jaar gewoon op school te zien. Waarschijnlijk goed bedoelt maar ik heb geen idee of dat ook gebeuren gaat. Wat ik las en hoorde was dat een bloeding na het verwijderen van de keelamandelen nog voor kan komen na 10 dagen! Ik ben het liefst in de buurt zolang dit soort gekkigheid gebeuren kan.

    We zullen het zien.

  • Kids

    Eruit met die kwelgeesten

    De neus én de keelamandelen worden verwijderd bij de kleuter. Tot die conclusie kwam de KNO-arts. We zijn ontzettend opgelucht dat de beste man hier mee kwam. Het kan er alleen maar beter op worden lijkt me.

    De operatie staat gepland voor volgende week. Wat snel?! Ja! Inderdaad, heel snel, hoe fijn is dat. Het is maar goed dat ik naar een ander zknhs ben gegaan want anders hadden we zo nog weken moeten doormodderen.

    En hoe vertel je een kind van bijna zes jaar dat hij geopereerd gaat worden? gelukkig heeft het ziekenhuis een speciale site voor kinderen gemaakt waar alles uitgebreid wordt verteld en zelfs met YouTube filmpjes wordt uitgelegd.

    Ik ben positief verbaasd als ik zie hoeveel werk er is gemaakt om ingrepen bespreekbaar te maken met kinderen. Daar is over na gedacht en dat is iets wat te prijzen valt. En wat een verschil met een aantal jaren terug, in die tijd vonden gesprekken voornamelijk met de ouders plaats en tegenwoordig wordt het kind – hoe jong ook betrokken in het gesprek met de arts.

    Leuker kunnen ze het niet maken, wel een stuk minder angstig.

    img_4600

    img_4601