• De Toestand

    Memorabele dag

    Vandaag is een memorabele dag. Ik ben namelijk gestopt met mijn medicijnen. In bijna twee maanden afgebouwd naar 0. Hoe mooi is dat. Vooral als je bedenkt wat er zoal mijn pad heeft gekruist en waar ik me kranig doorheen heb geslagen.

    Alle keren dat ik de dosis van de medicatie wijzigde had ik een aantal dagen -hooguit twee weken- onttrekkingsverschijnselen. Dat was iedere keer weer een pittige periode en dat zal nu niet anders zijn.

    De afgelopen jaren waren een vreselijk. Ik slikte antidepressiva, soms oxazepam (kalmeringspil en dagelijks temazepam (slaappil). Er werd geëxperimenteerd met antipsychotica. Hoeveel pijn en ellende is er niet naar boven gehaald, besproken, verwerkt en uiteindelijk in het juiste hok geplaatst en opgesloten. Na 9 jaren vette shizzle met uitzichtloze momenten sta ik met rechte rug en heldere geest in de wereld en slik ik geen medicijnen meer.

    Deze dag is mede mogelijk gemaakt door J.an Pi.eter, A.nn.eke, L.yd.a, B.as en O.nn.o, mijn psychiaters en behandelaars.

    Deze mensen hebben een hele speciale plek in mijn hart. Ik hou van ze en ze zullen voor altijd een belangrijke plek in mijn leven houden. Zonder hen zat ik dit niet te schrijven, zonder hen had ik niet bereikt wat ik nu kan en zonder hen was mijn leven ergens in de jaren hiervoor geëindigd.. Ze betekenen meer voor me dan wie dan ook, dat zal nooit anders zijn.

    Ik ben zo dankbaar dat zij mijn pad hebben gekruist en dat ik met sommigen nog een warme band onderhoudt.

    Ik gun niemand wat ik heb mee moeten maken in mijn jeugd en in alle jaren die achter me liggen. Wat ik iedereen wel gun zijn mensen zoals die hierboven die je in tijden van nood en zware misere bij de hand pakken en je niet loslaten maar je begeleiden en helpen waar nodig.

    Mocht je zelf worstelen met psychische problemen, het is nooit te laat om hulp in te schakelen. Psychiaters, psychologen en andere behandelaars die mensen helpen met psychische problemen zijn niet eng. ze hebben geen vooroordeel ze zijn niet belerend of vinden dingen raar. Het zijn mensen met een groot hart, hebben inlevingsvermogen en niets is te raar om over te praten. Het zijn hele bijzondere mensen die alles proberen om jou verder te helpen.

    Kijk naar mij. lees eens terug wat ik in de begin jaren blogde…..deze mensen hebben het verschil bij mij gemaakt.

    Mooi he?

    xx






  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #40

    Ondanks het zwaar beladen gesprek van een week geleden kwam ik nu goed gemutst bij peut aan. Uiteraard was ze benieuwd hoe ik de afgelopen week door was gekomen.

    Ik nam aan dat ze in haar handen zou klappen van blijdschap bij de mededeling dat ik er maar een dagje last van had gehad maar werd daarin teleurgesteld. Haar interpretatie van het verhaal was dat ik het verdrongen heb omdat het te zwaar is om mee om te gaan. Gezien mijn geschiedenis klinkt het allemaal erg logisch, ik had er zelf niet bij stil gestaan maar vermoed dat het waar is. Anyway: het komt mij wel goed uit.

    Wie van zwarte humor houdt kan dit wellicht waarderen: peut en ik waren het ergens niet over eens, zij was behoorlijk stellig in haar overtuiging en om dat kracht bij te zetten riep ze dat ze haar hand ervoor in het vuur wilde steken, waarna ik meteen opmerkte dat ik mee deed! En dat zei ik alleen omdat ik òòk overtuigd was van mijn gelijk.

    Ze haakte weer in met de mededeling dat dat wel de domste opmerking is die je kan maken tegen iemand die automutileert 🙂

    De nieuwe medicatie is ook een uitdaging. De sterkte die was schrik had voorgeschreven werd niet vergoed door zorgverzekering. Apotheek bedacht een oplossing, ik kreeg een hogere dosering en moest die dan door midden doen, deze werd wel vergoed. Ik nam het mee naar huis en zag thuis pas dat de pillen erg klein waren, te klein om te breken wat vervolgens ook uitliep op een boel geknoei.

    Vandaag belde shrink en kwamen we tot de oplossing dat ik qua dosis de lucht in ga, dan hoef ik ook niet te martelen met die pilletjes. Ben benieuwd hoe dit gaat uitpakken, ik heb een hele nare hoofdpijn, de eerste weken voel je wel degelijk een verandering in je hersenen. Hopelijk gaat het snel over.

  • WTF?!

    Geen gezichtsbedrog

    Ik liep gisteravond voor de zoveelste keer tegen een groepje ridders aan. Je zou bijna gaan denken dat mijn medicatie òf niet werkt of misschien tè goed werkt.

    Ze waren druk met een zwaardgevecht en als er iemand langs kwam op fiets of brommer werd die staande gehouden.

    Maar ze zijn er echt, ik zie ze bijna dagelijks want ze wonen in ons dorp en nemen iedere avond de beveiliging van de nacht door. 

    We kunnen klagen wat we willen over ons dorp, maar saai is het niet 😁

  • De Toestand

    metaforen en andere fabels

    Geef iemand die niet kan lopen een paar krukken en logisch gezien zal die er op weg lopen. Geef een wandelaar een fiets en je zal zien dat die weg zal fietsen. Geef een zwemmer een motorboot en ook die zal zich erin hijssen en ervandoor varen. Hoeveel metaforen moet ik nog noemen zodat duidelijk wordt dat als je iemand een hulpmiddel geeft ze ermee vooruit kunnen?

    Geef mij extra medicatie zodat ik de jas met loodzware shizzles uit kan doen, de voordeur kan openen en al turend op mijn iPhone wat mensen kan inseinen dat ik op visite kom. En dan met “hè, wat heb ik jou lang niet gezien, ken je me nog?” binnenstappen en praten over de afgelopen jaren alsof het een gesloten boek is.

    Wát klopt er niet in dit verhaal? Ik dacht, heel naïef misschien, dat door de goede resultaten met de nieuwe medicatie mijn wereld eindelijk weer groter kon worden. Want zo hoopvol ben ik dan ook, of wil ik misschien te graag; hoe dan ook, beiden zijn positief, dat houd ik maar vast.

    Maar goed, terug naar de anticlimax. Ik had 2e paasdag een leuke dag met de familie, dat staat buiten kijf. Feit wil alleen dat ik na 5 uurtjes in ander gezelschap aan het einde van mijn latijn was. Ik kwam thuis, ging in bed liggen en sliep drie uren achter elkaar.

    Vanmiddag ging ik mee naar kleutergym, ik zat een uur tussen de krijsende kleuters en kreeg letterlijk spierpijn van ellende. En ik was zo ontzettend overprikkeld dat mijn stem een aantal octaven de lucht in ging. En barstende koppijn, dat ook.

    Resume: ik heb geen nachtmerries en voel wat meer rust in het hoofd maar kan daarentegen dus geen extra  prikkels verdragen. Dat is toch wel een bummer, ik hoop altijd dat vooruitgang kan betekenen dat er vooruitzichten zijn op participatie in de maatschappij. Op termijn weer eens een betaalde baan, je kent het wel, gewoon normale verwachtingen.

    Die verwachtingen lopen niet simultaan met de huidige resultaten zal ik maar zeggen.

    Ergens diep verstopt in mijn brein zit nog steeds een dwars mensje die het vertikt zich neer te leggen bij de feiten. Zich afsluit voor de toch duidelijke woorden die er in diagnoses zijn gesproken. Ik kan wel lachen om dat mensje, waarschijnlijk met de vingers in de oren keihard te zingen door alle feiten en fabels heen en hopende op een wonder. Ik laat het maar zo hoor, niemand heeft last van haar en wie weet krijgt ze ooit gelijk.

    Daar blijf ik voor duimen en jullie ook, dat weet ik gewoon.

  • Fijne dingen

    De zesde dag

    Het is de zesde dag met de nieuwe medicatie en ik denk dat het goed gaat uitpakken. Ik slaap veel beter, zelfs geen nachtmerries meer! Oh wacht…….(!!!!!!!) Dat staat beter, want ik wil dit extra benadrukken.

    Veranderingen zijn merkbaar, ook overdag. Zo ging ik vandaag naar een brunch bij de schoonfamilie. Het was gezellig, we hebben lekker gegeten en ik heb me best goed vermaakt. Vorige week was ik behoorlijk stellig dat ik niet mee zou gaan maar dat idee begon aan het einde van de week al te veranderen.

    Echtgenoot was trots op me vertelde hij op de terugweg, vond dat ik me er goed doorheen had geslagen.

    Veranderingen zijn voor mij niet altijd direct duidelijk; of ik wil ze niet altijd onder ogen zien, of ik durf het niet…ik weet het niet. Maar deze is wel duidelijk…en ik ben er blij mee!

    Ik wil voor de volledigheid ook melden dat er voor mij ook een paar nadelen kleven aan de pillen. Ik weet niet precies hoe ik ze moet benoemen omdat ik eigenlijk niet precies weet wat het is maar ik voel me minder gefocust, minder alert. Het voelt alsof ik minder controle krijg over mijn doen en laten, ik ben me minder bewust van handelingen, afwezig of zoiets, zal echtgenoot eens vragen of hij wat heeft gemerkt. Een voorbeeld van vandaag was dat ik niet op de namen kon komen van mensen in het gezelschap, dat vond ik vreemd. Mijn oog/hand coördinatie is ook verandert. Ik laat weer dingen vallen en loop regelmatig tegen deurposten aan. Ik heb daar eerder ook last van gehad volgens mij, dat was ook na ophoging van medicatie. Afijn, misschien is het niet belangrijk. Ik benoem het toch anders vergeet ik het weer.

    Trouwens: alle medicijnen die ik gebruik komen voor in artikelen waar oorzaken voor Alzheimer worden genoemd 😳 Dat deze pillen effect hebben op de hersens is wel duidelijk maar dat ze op langere termijn ook voor andere hersenziektes kunnen veroorzaken wist ik niet, ik schrik daar wel van. Ik heb op de site van Alzheimer Nederland niets terug gevonden van dit artikel, maar toch, gerustgesteld ben ik niet. Binnenkort maar even vragen aan shrink.