• Moestuin

    Fantaseren

    Een beetje duf door slaapgebrek en met mijn eerste antipsychiotica achter de kiezen reed ik vanmorgen naar mijn tuin. Naast foto’s maken heb ik weinig gedaan, komt komende dagen wel weer.

    Die tuinbroek van mij zorgt voor enorm veel commotie. Ik kocht het ding voor amper een tientje bij de Lidl en hij zit als gegoten..
    De oudjes op de tuin moeten er om lachen, en al helemaal mijn aan COPD-lijdende buurman. Ik stond er geamuseerd bij te kijken terwijl hij al kuchend en lachend en daarbij nog pratend allemaal fantastische fantasieën stond uit te kramen van mij in de tuinbroek.

    Geen erotische fantasieën bytheway. Nee, meer dat ik mezelf met gecamoufleerde wangen en met zakmes in mijn mond al tijgerend onder mijn netten door worstelde. Dat ik als een commando de wacht hield in mijn tuinkas en iedereen genadeloos commandeerde.  An passant fantaseerde hij er hardop op los dat ik regelmatig als een idioot aan kom rijden en alle pogingen onderneem zijn hond (moeder van h.ope) dood probeer te jakkeren op het smalle tuinpad. Hij had alle lachers op zijn hand.

    Tijdens het fantaseren kon ik mijn lachen bijna niet inhouden, en hij ook niet. Hij liep er bijna blauw van aan en ik voelde me eigenlijk wel gevleid dat hij zo’n stoere hoofdrol voor mij had bedacht. Dat we er allen zo om konden lachen zorgde voor een vriendschappelijke sfeer en ik voelde me daar prettig bij.

    Dat het vriendschappelijk is blijkt wel uit het feit dat we elkaar proberen te helpen waar we maar kunnen. Hij met zijn expertise vwb mijn hond en ik bij lichamelijk zware activiteiten. Hij is er qua COPD echt slecht aan toe en ik doe uit mezelf het zware werk op zijn tuin als ik in de buurt ben en als ik weet wat hij van plan is. Ik vertik het om toe te kijken terwijl hij met zijn dwarse doorzettingsvermogen bijna ten aarde stort tijdens het slepen van tuintegels.

    Zo sleepte ik laatst een aantal metalen broedkasten voor eenden zijn land over. Zwaar dat die krengen waren! maar ik liet me niet kennen. Zo helpen we elkaar…en sinds een poosje lachen we ook heel wat af. Vorig jaar nodigde zijn vrouw mij en echtgenoot uit om eens een biertje te komen happen bij hen thuis. Ik zag dat toen niet zitten maar ondertussen begin ik daar naar uit te kijken. Scheelt dat ik me beetje bij beetje meer op mijn gemak begin te voelen en dat werkt echt drempelverlagend.

    Genoeg gekletst, ik ga slapen, morgen weer een therapiedag 🙂

    Mijn tuinschoenen.
    Mijn tuinwerkboek
    Courgetteplantjes..ze gaan hard!
    Kas rechts
    Kas links
  • Kids

    Confrontatie

    Vanmorgen zat ik aan de koffie met de veroorzaker en zijn moeder. Het was heel gemoedelijk en ik kijk er met een goed gevoel op terug. En ik hoop dat het hem ook helpt, want laten we eerlijk zijn; er zijn hier alleen maar slachtoffers.

    Voor zover ik weet is er geen sprake geweest van opzet, drank of drugs maar gewoon een noodlottig ongeval. Hij kan het zich niet meer herinneren en voelt zich ontzettend schuldig. Wie zijn wij om hem het leven moeilijker te maken?

    Zijn ouders zijn mensen die oprecht meeleven, betrokken zijn en proberen het beste van de situatie te maken. Dat waardeer ik en dat heb ik de afgelopen weken ook duidelijk gemaakt aan de tiener. Ze mag best boos zijn dat ze hier bij betrokken is geraakt maar de woede mag niet op een persoon worden gericht die er al ontzettend onder lijdt en er ook nog eens niets aan kan doen.

    Ook bracht de p.oli.tie vanmiddag de fiets terug. Hij kan rechtstreeks naar de schroot, er valt geen bouillon meer van te trekken. Maakt niet uit want ze rijdt al een paar dagen op een nieuw exemplaar rond.

    We zijn op de helft van de week maar er staat voor deze week nog genoeg op het programma.

    Blegh!

  • Kids

    Drukke week

    Gisteren had ik contact met het zknhs, ik moest bellen voor een terugkoppeling alleen was niemand daar op de hoogte, vreemd en vervelend. Ook kwam de moeder van de veroorzaker op bezoek, ze had een lief kadootje voor mij meegenomen en ook eentje voor de tiener.

    Vanmiddag bezochten tiener en ik Slachtofferhulp, een prima instantie die handige tips voor ons had maar echt verder kwamen we daar niet. De tiener wil niet praten over het ongeluk en mocht dat wel een keer zo zijn dan is de huisarts de aangewezen persoon daarvoor. De beste man wilde met mij ook wel een boompje opzetten maar dat heb ik in de kiem gesmoord. Ik heb weinig zin om uit te wijden tegen een wildvreemde terwijl ik zelf een goede backup heb in het zknhs.

    Morgen komt de huisarts de krammen/nietjes verwijderen. De tiener en ik zien er beide tegenop. Hopelijk zit de boel goed dicht en kan het verder goed helen. Het is ontzettend fijn dat het litteken niet te zien is omdat er haar overheen hangt. Mocht ze ooit haar haren kwijtraken of afscheren dan zal er een vreselijk ontsierend litteken zijn. Ik heb zelf in het verleden ook operaties ondergaan en ik weet uit ervaring dat littekens kunnen reageren op weersinvloeden, ik hoop van harte dat het de tiener bespaard zal blijven.

    Donderdag ga ik zelf weer naar het zknhs, ik weet niet of het gaat werken trouwens. Ik heb namelijk vanmorgen zonder een traan te laten een kip begraven. Iets waar ik normaal gesproken heel erg veel last van zou hebben en nu doet het me niets. Mijn gevoel zit ergens goed opgesloten.

    Vrijdag gaat de tiener een uurtje naar school, eens zien hoe dat gaat en of ze het volhoudt. Langzamerhand begint het normale leven weer voor haar. De rolstoel en het bedrekje staan al klaar om terug gebracht te worden en ook de douchestoel is niet langer nodig. We hebben een nieuwe fiets voor haar gekocht en dat is dan ook iets waar ze enorm naar uitkijkt. De fiets komt deze week maar of ze er al op kan fietsen is een tweede, de gekneusde knie zorgt nu nog voor veel overlast.

    Er komt een hoop kijken bij een ongeval, we moeten nog een nieuwe winterjas hebben bijvoorbeeld. Met haar het dorp ingaan is nog niet gelukt en online kan ze ook niet slagen. Best lastig als je bedenkt dat het komende dagen erg koud gaat worden.

    Ik ben zelf erg moe, lig iedere avond rond half negen in bed. Overdag lukt het me ook niet om de ogen open te houden. Het zal nog wel een tijdje duren voor de rust op alle vlakken is hersteld.

  • De Toestand

    Pokerface

    De praktijkondersteuner vond dat ik niet in het beeld paste wat ze had van mensen in een situatie als de mijne. Blijkbaar straal ik niet uit hoe ik me voel en mis ik daardoor ook de juiste benadering.

    Dat heb ik vaker gehoord en het stoort me een beetje.
    Ik weet niet wat de standaarden of verwachtingen zijn van mensen zoals ik? Wat denk je aan te treffen denk ik dan, iemand die zonder kleren, ongewassen, onvriendelijk mensen te woord staat? De weinige momenten dat ik sociaal bezig ben doe ik gewoon mijn stinkende best om normaal over te komen. Ik heb drie kinderen waarvan ik wil dat ze een redelijk normale jeugd hebben met een moeder die buitenshuis niet op haar best is, maar binnenshuis wel een moeder probeert te zijn.

    Wat ik vervolgens antwoordde was dat mensen zoals ik de mensen zijn die uit het leven piepen en dat de omgeving het totáál niet aan zag komen. Lees de krant er maar op na, hoeveel mensen verdwijnen wel niet en worden later dood terug gevonden wat niemand had verwacht??

    Ondanks dat ik positief met mijn hond bezig ben en me op andere vlakken blijf ontwikkelen, ben ik wel de dame waarvan shrink en therapeut het niet zeker weten of ik de behandeling vol houdt, of ik het leven nog lang volhoudt.

    Dat vertelden ze me een poos terug, dat het spannend is met mij….dat ze niet uitsluiten dat ik er de brui aan geef.

    Wat ik ervan vond dat ze dat zo tegen me zeiden was hun wedervraag. Nou, ik werd in eerste instantie emotioneel omdat ik dankbaar was dat ze me serieus nemen. En ik kan ze geen ongelijk geven. Want ondanks dat ik plannen maak, dingen doe en keihard met mezelf aan het werk ben weet ik gewoon niet of ik het nog jaren volhoudt.

    Dáárom vind ik die uitslag van die diabetestest zo spannend, zou zoiets de druppel voor mij zijn vraag ik me ’s nachts af als ik wakker in bed lig.

    En vriendschappen waar je waarde aan hecht maar stuklopen door wat voor reden dan ook, die teleurstellingen kunnen ook de druppel zijn, ben ik bang.

    Het geduvel in de buurt en de stress die dat allemaal met zich meebrengt……dat is ook verre van positief en duwt me ook met de kop onder water af en toe.

    Als ik de deur achter me dicht trek in de kamers van shrink en therapeut dan ben ik mezelf, daar speel ik geen toneel. Zij zien mijn ware gezicht en zien de wanhoop en ellende waar ik mee struggel. Ik zie er zelf geen voordeel in om anderen verbaal of non-verbaal te confronteren met hoe en wat.

    Tja, dus misschien ziet niemand wat ik mankeer, en dat is prima toch? de mensen die het moeten weten zijn op de hoogte, dat zijn er al meer dan ik zou willen.

  • De Toestand

    Wat zeg je me nou???

    Tijdens het wachten op medicijnen bij de apotheek viel mijn oog op een regionale krant. Altijd leuk om een papieren versie van een krant vast te houden, we hebben twee abonnementen op digitale kranten en dat is ook fijn, maar een echte krant is stiekem fijner lezen.

    Ver kwam ik niet met de krant want ik las een artikel over ‘Pieter’ hij is gehandicapt, nogal flink want hij zit in een rolstoel. De beste man ergert zich kapot aan mensen die hem overdag proberen te helpen met van allerlei zaken. Hij noemde als voorbeeld het binnengaan van een trein (!!) daarnaast gaat hij ook rustig met rolstoel en al de roltrap op waarbij mensen uit alle hoeken en gaten aan komen snellen om hem veilig op zijn plek te krijgen. Hij haat het dat mensen dat doen.

    Had ik al gezegd dat hij zich kapot ergert aan de mensen die hem willen helpen?  Mijn rechteroog las nog net iets van: dat we in een samenleving leven die té behulpzaam is’ terwijl mijn linkeroog zag dat het recept klaar was.
    Lang leven het internet want een stuk van het artikel vond ik hier.

    Nu wil ik niet zeggen dat ik een reddende engel ben maar ik bied regelmatig hulp aan aan mensen. Dat kunnen ouderen zijn die staan te hannesen met boodschappen of willen oversteken terwijl niemand stopt. Ook kom ik wel eens oudere mensen tegen die in de war zijn en dan spreek ik ze aan, probeer ik ze verder te helpen. Ik woon bijna naast een verzorgingshuis 🙂

    Ook bij portemonnees die bijna uit tassen vallen, knuffels die achterloos op de grond worden gemikt door een opstandige peuter terwijl moeder met strakgetrokken lippen van de stress de winkel uit galoppeert, een vergeten paraplu bij een kassa ….negen van de tien keer probeer ik mensen daarop te attenderen. Toch maakt het verhaal van Pieter wel indruk op mij, niet zozeer positief hoor, want ik denk dat het gros van de mensen het geheel niet vervelend vindt om uit de brand te worden geholpen. Wat dat betreft verandert mijn manier van behulpzaam zijn niet door dit verhaal.  Typisch vind ik het wel, dat er landelijk zoveel aandacht is voor dit op zich zelf staande verhaal.

    Er is juist zoveel te doen over het verharden van de maatschappij, dat een ieder alleen nog met zichzelf bezig is en geen tot weinig oog heeft voor de medemens. Hoe is het dan mogelijk dat dit verhaal in een krant verteld moet worden vraag ik me af.

  • De Toestand

    scenarios

    Was ik nu boos op de buren of was ik teleurgesteld of was het nog iets anders. Van alles wat, denk ik nu. Woede is kracht vertelde therapeut dus richtte ik me op de kwaadheid. Nu brengt kwaadheid je eigenlijk ook nergens. Ik stond dan woedend naar het voorbij lopend gajes te kijken en het liefst zette ik de voordeur open en liet ik mijn hond los. Ik heb ook nog momenten gehad dat ik wilde aanbellen en ze eens goed de waarheid te vertellen. Maar ik deed helemaal niets.

    Wat me het meest stak van alles was hoe mijn kleuter werd behandeld. Hij klopte bij zijn vriendinnetje op de ramen maar werd boos weggestuurd door haar moeder. Er werd gemakshalve ook bij gezegd dat hij niet meer op het raam mocht kloppen of op de deur. Aanbellen kan hij nog niet de bel zit te hoog.
    Bij de zoveelste zinloze poging tot kloppen werd hem medegedeeld dat onze hond weg zou worden gehaald door de politie. Mijn kind kwam helemaal overstuur thuis en huilde tranen met tuiten bij dit bericht. Ook nu kreeg ik visoenen om die achterbakse trut (buurvrouw) eens goed op haar bek te slaan.

    De autistische buurman met een zenuwtrekje, die ongelooflijke lafbek die de politie in heeft geschakeld heeft sowieso al een slecht geweten. Hij was het die mijn kind weg stuurde bij het door hem georganiseerde pannenkoeken eten waar alle  buurkinderen bij aanwezig waren. Als ik ’s avonds de hond uitlaat is hij degene die altijd vaag in de kliko’s staat te gluren. Zodra ik de poort open zet rent hij naar binnen en hoor ik hem zenuwachtig de sleutel omdraaien van zijn eigen poort. Een zielig en zwak figuur.

    Zoals Darling Doormat al treffend opmerkte, het zijn ‘onverdraagzame laffe buren’ en helaas hebben we het er maar mee te doen. Het is gewoon jammer dat de kleuter nog zo  jong is en nog niet op eigen fiets naar vrienden kan rijden. Zijn vrienden zijn de kinderen van die ‘onverdraagzame buren.’

    We hebben een boel scenario’s doorgenomen, echtgenoot en ik. Uiteindelijk besloten we om niet te reageren. We gaan niet in gesprek met mensen en ze kunnen ook fluiten naar mijn verse eitjes en andere moestuin producten. Mijn hond gaat niet weg, ze zullen dus maar een manier moeten vinden om met hun angst om te gaan.
    En de kleuter? Die vermaakt zich prima met de Sinterklaasboeken die ik samen met hem bij de bieb heb weg gehaald. Een klein pleistertje op de grote wond. Arm kind.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #10

    Met mijn kinderen gepraat over automutilatie in de volksmond zelfbeschadiging.
    Wat een moeilijk onderwerp om over te praten.
    Hoe kan ik van mijn kind verwachten dat ze dit snappen, ik begrijp het zelf ook niet zo goed.

    Als ze er naar vragen mag ik er eerlijk over praten werd me verteld door therapeut. En zo geschiedde.

    Bah…….ik zou willen dat ik ze deze shit kon besparen. Ik voel me er een slechte moeder bij.

  • Kids

    Medailles

    De laatste vakantieweek is vandaag officieel tot zijn einde gekomen.
    Het was ………………..absofuckinglutely ……………de hoogste tijd voor mij.

    Ik ben aan het einde van mijn latijn. Dat was ook wel duidelijk tijdens mijn therapiesessie. Het viel mee dat het behang niet van de muren kwam want ik heb steen en been zitten klagen. Ik ben zelden zo negatief, boos en gefrustreerd geweest als tijdens deze vakantieperiode.

    Lichamelijk heeft het ook wel zijn weerslag want ik zie er ondertussen uit alsof ik ben aangevallen door een rol prikkeldraad.
    De tiener was het ook opgevallen en die snapt er helemaal niets van. En ik begrijp dat helemaal.
    Toch deed ik weer eens een poging om uit te leggen wat mij drijft.

    Als ik het uitleg snappen ze meestal wel wat ik bedoel maar ze vinden het niet passen bij hun moeder. Ik wil mijn kids niet te zwaar belasten met alle informatie maar ik heb wel een beeld kunnen schetsen.

    De tiener vind het vreselijk dat mijn zelfbeeld zo slecht is en vond dat ik een medaille verdiende 🙂 En ze voegde de daad bij het woord, midden in de nacht plakte ze zelfgemaakte medailles op de koelkast.

    Ze drijven me regelmatig tot waanzin, maar wat zijn ze ook een verrijking van mijn leven.

    IMG_3895 IMG_3896 IMG_3898

  • De Toestand

    Zonnestralen

    Ik zat er serieus overna te denken om mijn tuin aan de kant te doen, ik ging sowieso al wat minder die kant op en ook nog eens met minder plezier. De handdoek bij de hondencursus had ik ook al in de ring gegooid. Want om daar nog langer voor lul te staan was ook mijn eer te na. En echtgenoot was op moederdag met de kleuter vertrokken naar zijn moeder en ik was lekker thuis gebleven. Boodschappen doe ik ook niet meer in mijn uppie en vanmorgen had ik de afspraak met shrink afgezegd.

    Het is niet eerder voorgekomen dat ik onaangekondigd wordt gebeld door shrink, vanmorgen gebeurde dat dus wel. Hij begon met te zeggen dat hij zich zorgen over me maakte. Hij had de samenvatting van therapeut gelezen en zag een patroon ontstaan wat doorbroken moet worden. Ik was – en ben namelijk bezig in een isolement te raken. Hij gebruikte er een mooi Engelse term voor, ik kan het me even niet herinneren.

    Hij herkende ook de brallende mensen met hun perfecte honden op hondencursussen. Maar drukte mij ook op het hart dat er nog veel meer mensen rondlopen waarvan de hond alle kanten op springt en helemaal niet doet wat hij moet doen. Hij spoorde mij aan om toch weer de cursus te gaan volgen.

    De vermoorde kip kwam ook nog aan de orde. Ik trek me de dood van dat beestje enorm aan, voel me ontzettend schuldig. Shrink en therapeut blijven benadrukken dat het de natuur is, dat dingen gebeuren en dat ik niet overal verantwoordelijk voor ben.

    Deze mensen nemen mij en mijn gevoelens serieus, dat doet me ontzettend goed. Shrink had helemaal niet hoeven bellen, dan had ik hem over een maand wel weer gezien, toch neemt hij de moeite om mij op te monteren. In de jaren dat ik hem ken, samen met therapeut, hebben ze me al meer als een vader en moeder behandelt dan mijn eigen ouders. Ze hebben mij nog nooit voor lul gezet, me minachtend behandelt of me het gevoel gegeven dat ik alles fout doe. Ze doen precies het tegenovergestelde.

    Ik weet heus wel dat ze niet goed kunnen maken wat ik allemaal heb gemist, en dat het als je 40+ bent helemaal niet zo simpel is denkpatronen te veranderen. Maar alle beetjes helpen. Ik voel me ontzettend gezegd met deze mensen.

    Vanmiddag stond ik beetje doelloos op mijn tuin rond te kijken en zag daar een bekend persoon aankomen, mijn neefje (kind van mijn broer) dat was een verrassing! Hij hielp me met een paar zware karweitjes en in de tussentijd hadden we goede gesprekken over familie en familiebanden.
    Dat hij een poos bij mij op te tuin mee rommelt vind ik ook zo geweldig, hij heeft per slot van rekening zijn eigen zaak en heeft een druk leven. Met een dikke knuffel nam ik afscheid van hem, de kleuter moest van school worden gehaald.

    Ondanks dat er enorme donkere wolken hangen boven mijn hoofd ben ik opgetogen dat ik bovenstaande dingen als positief beschouw en er oprecht dankbaar voor ben.

  • De Toestand

    huh? wat bedoel je?

    Het vakantiegevoel zoals ik het ‘vroeger’ ervoer, dat heb ik niet meer. Ik heb een heel andere kijk gekregen op vakantie. Want als er een vakantieperiode aanbreekt houdt dat kort gezegd in dat ik de hele dag omringt ben door de kids. De tiener – heeft een baantje dus die is best veel weg – maar de kleuter is gewoon thuis. Nu is thuis ook een ruim begrip, hij houdt huis in de neighbourhood. De hele dag is hij buiten met kinderen aan het spelen. Hij heeft geen tijd voor een broodje of wat te drinken. Hij is ontzettend druk met kleuter zijn, gosh….wat een lekker leven heeft dat ventje.

    In de tussentijd zit ik geïrriteerd op de bank honden te corrigeren, het zijn sowieso al druktemakers, maar nu er de hele dag door kinderen in- en uit wordt gelopen is het helemaal chaotisch. Dagelijkse ritjes naar de moestuin kunnen alleen plaatsvinden als er iemand – de tiener- op de kleuter let.
    Overdag een slaapje kan ik wel vergeten, ik kan niet zeggen dat ík vakantie heb.

    Deze blogs blijven iedere vakantie terug komen, helaas. Ik ben nog niet zover dat ik genieten kan als ik iedereen thuis is. Daar voel ik me schuldig over. Ik wil net als de moeders in de straat ‘gewoon’ leuke dingen doen. Ik sta wel eens op afstand naar ze te kijken en dan snijdt het schuldgevoel dwars door mijn ziel. Ik gun mijn kinderen al het beste van de wereld, zeker geen moeder waar ze zich met regelmaat zorgen over maken of eentje die leuke dingen uit de weg gaat.

    Die gevoelens van schuld zijn een perfecte bodem om depressieve gevoelens te voeden of aan te wakkeren. Vanavond zag ik een uitzending van Radar klik over antidepressiva, ik keek er met dubbele gevoelens naar. Ik heb namelijk meegewerkt aan dat onderzoek maar vond de vragen vaak zwart-wit.
    Als je de uitzending hebt gezien is het vast wel duidelijk geworden dat het succes van AD wordt overschat.

    Ik slik ze nu ook al heel wat jaren en het is best confronterend om dan die uitzending te zien. Ik ben ervan overtuigd dat ze toentertijd mijn leven hebben gered, ik was er heel erg slecht aan toe, een alternatief was – en is er niet. Ik zou heel graag willen stoppen met die rotzooi en weer mezelf worden zonder het afgevlakte gevoel wat er nu is. Maar stel……………….stel…..stel nu dat ik dan weer terugval naar die periode van toen……mijn grootste angst is natuurlijk dat dat gebeurt en dat trek ik niet en mijn omgeving ook niet.

    Daarbij kun je wel zeggen dat ik een serieus probleem heb, het is geen burn-out of overspannen zijn. PTSS is van veel stoornissen de overtreffende trap. Als je praat over angst dan kan dat bij PTSS hele extreme vormen aannemen, ik vind alles binnen de diagnose van PTSS extreem trouwens.
    De schrikreactie bijvoorbeeld, die valt niet te onderschatten. Hier in huis weten ze precies hoe ze me moeten benaderen, als ze me laten schrikken gebeuren er rare dingen.

    Zo liep ik laatst eens in een zwarte periode van behoorlijke dissociatie in het donker buiten met mijn hond. Geheel vanuit het niets, en zonder enige waarschuwing liep er een hardloper op ons af. Hij kwam uit het donker en ik had hem niet gezien of horen aankomen. Ik heb gegild zeg, daar had je niet bij willen zijn. In het donker staan schreeuwen alsof je in doodsnood zit is niet handig, vooral niet voor andere mensen die slaapdronken hun hondje aan het uitlaten zijn.

    Afijn, lang verhaal….er zal de komende tijd weer een hele discussie op gang komen over de AD, ik volg het interesse, maar of het wat veranderen kan aan de dosis die ik gebruik weet ik niet.