De week in foto’s #3

Er liggen plannen om het huis te verbouwen (huis is gebouwd in 1902) en de vloer moet worden vervangen. Een flinke klus waar erg veel bij komt kijken. De hele benedenverdieping moet eruit inclusief de huidige keuken. We krijgen er straks wel vloerverwarming in. Maar de verbouwing an sich is nogal een een ‘dingetje’ qua logistiek. Deze week stond in het teken van het maken van een stappenplan, het bedenken wat voor soort keuken we erin willen enz enz…

Mijn zoontje ging weer naar school afgelopen maandag. Hij had er enorm veel zin in. Het was uiterlijk voor hem ook een fijne dag om zijn vrienden – en het meisje waar hij heimelijk verlief op is – weer terug te zien.
Ik vertrok meteen richting tuin. De aanhoudende droogte zorgt al voor wat problemen op de zware kleigrond en ik leende van mijn tuinvriend een aggregaat en dompelpomp om mijn land te besproeien.
Uren later, waarbij ik stijf stond van de spier- en rugpijn was het tijd voor koffie.
Koffie met het laatste stukje chocolade wat ik voor moederdag kreeg.
Een pasgeboren kuikentje. Bij uitkomst zijn ze nat. En ze gelig met grijs. Dat komt omdat de huid van een zijdehoen grijs is. Dan lijken ze vies maar dat is natuurlijk niet zo. Het kuiken wordt net zo mooi als de moeder op de achtergrond. En dat is een plaatje hoor….De moeder heeft trouwens wat geel in haar vacht rondom haar bek. Dat is omdat ik haar tijdens het broeden vloeibare (gele) vitamines geef. Een kip komt die weken nauwelijks van het nest af. Ze eten vrijwel niks en drinken ook nauwelijks. Ze verzwakken daarom nogal behoorlijk. Daarom probeer ik haar via het water gezond te houden.
Dit kuikentje is een paar uur oud en ondertussen mooi opgedroogd.
ik maakte Surinaamse kip. Een heerlijk en simpel gerecht wat gretig aftrek vindt hier in huis. De borden worden nog nĆØt niet afgelikt šŸ™‚

Fijn weekend! jullie nog plannen?

XoXo

De eerste week van juni

Er zijn 7 nieuwe zijdehoenkuikens geboren. Ze zijn prachtig. Ondanks dat ze een zwarte moeder en witte vader hebben, zijn ze allemaal anders van kleur. Ik maak me (nog) geen zorgen over hun welzijn. De sectie en verder onderzoek op het dode kuiken heeft geen problemen aan het licht gebracht. Blijft het natuurlijk wel vreemd dat er 13 kuikens zijn overleden. Met de overige vier gaat het overigens goed.

Maandag heb ik afscheid genomen van mijn psychiater. Het was goed. We dronken koffie en thee op een mooie locatie aan het water. Ondanks dat het niet gebruikelijk is heb ik zijn mailadres en mobiele nummer gekregen. En zal hij me gratis en voor niets een poosje blijven volgen. Een jaar geleden zat ik er nog lang niet zo fris bij als tegenwoordig en daarom wil hij het lijntje nog niet helemaal verbreken.

Iets waar ik van geschrokken ben en ook een heel vervelend teken vind is, dat ik vanmorgen een giga paniekaanval kreeg in de supermarkt. Dat heb ik in het verleden wel vaker gehad maar toen het me overviel besefte ik dat het al erg lang geleden was. Ik voelde het zweet in mijn bilnaad sijpelen en het had me niet verbaasd als ik tussen het brood en de groente flauw was gevallen. Nu zijn er dingen in mijn privƩ-leven waar ik hier niet over uit kan wijden maar die wel heel veel narigheid en spanning met zich mee brengen. Dit zijn dan blijkbaar de momenten dat ik het merk dat de medicatie is terug geschroefd. Maar voor mij geen reden om weer te gaan plussen. Ik doe de dingen die ik weken geleden ook deed en zie wel in hoeverre me het op gaat breken. Antidepressiva vlakt af en ik merk dat alles nu weer behoorlijk aanwezig is, denk dan aan geluiden en emoties.

Ik heb genoeg te doen op de tuin de komende dagen, het onkruid schiet de tuin uit maar ook bepaalde dingen kan ik al gaan oogsten. Dit jaar geniet ik meer dan ooit van het tuinieren. Naast het voordeel van tuinieren is ook weer een mooi moment om weer ‘Zen’ te worden met mezelf.

Wordt vervolgt šŸ™‚

xx

De afgelopen weken

Het was stil op mijn blog de afgelopen weken, ik was moe en niet fit, ondanks dat er genoeg te bloggen viel miste ik de inspiratie om het op papier te zetten. Ik was over behoorlijk wat dingen geĆÆrriteerd en gefrustreerd, en wist er geen raad mee. Lichamelijk ongemak zorgt er bij mij voor dat ik veel thuis rondhang en weinig buiten kom. Ik rommelde veel te weinig op mijn tuin maar kocht ook leuke dingen, zoals dit –

een nieuwe nagellak

Prachtige kleur rood, past goed bij deze tijd van het seizoen.

Mijn moestuin komt goed op gang
Er zijn veel peulen nodig om een zakje doperwten te oogsten. Het is een boel werk en je hebt een bak afval maar goed, dan heb je wel biologische doperwten, gisteren aten we ze voor de eerste keer en ze waren erg smakelijk. Niet te vergelijken met de doperwten uit de winkel.

Ook begon ik een online taalcursus, je moet toch wat met je tijd šŸ™‚

Komende vrijdag heb ik een gesprekje met de juf van de kleuter, met die informatie ga ik volgende week naar de intake van CJG. Allemaal best wel spannende dingen die er in het verschiet liggen, ik word er een beetje onrustig van, ik hoop dat ik de juiste stappen zet voor de kleuter. Echtgenoot is er namelijk niet helemaal mee eens. Hij is bang dat kleuter in een hokje wordt gedrukt met alle gevolgen van dien.

Ik weet natuurlijk ook niet wat ik moet verwachten maar zolang ik geen intake heb gehad wil ik daar ook niet over speculeren. Uiteindelijk willen we beiden het beste voor het kleutertje.

Volgens mij ben ik ĆŖĆ©n van de weinigen die het fijn vind dat de warmte uit de lucht is en het lekker regent, hoe zit dat met jullie?

 

 

 

 

Donderdag therapiedag #32

Het gaat allemaal nog niet zoals ik zou willen en dat blijft lastig. Het huishouden ligt een beetje op zijn gat nu ik een nieuw stuk land heb. Ik tuinier me te pletter en ik geniet er van. Ook al irriteer ik me regelmatig Ā aan mezelf als ik over de schop of hark struikel en me vol met de hamer op mijn vinger sla.

De wasmachine zit ook vol Ā met schroeven en krammen omdat ik mijn zakken vergeet te legen. Ik droom over Rico Verhoeven en soms over dingen die niet fijn zijn. Het went. Maar ook weer niet. Ik worstel met een dilemma omtrent de tiener. Het herstel gaat gestaag goed en dat is erg fijn. Het voetballen is weer opgepakt en dat gaat ook best goed. Het dilemma gaat over een internationaal Ā toernooi in ScandinaviĆ« over een paar weken. Het lijkt mij goed voor haar om mee te gaan, alleen al de ervaring is priceless. Ook al kan ze niet met alles meedoen, het blijft sowieso een ervaring die haar altijd zal bijblijven.

Als ouder mag en kan je mee. Je betaald een klein bedrag voor de busreis en het verblijf moet je zelf regelen. In mijn hart zou ik ontzettend graag meewillen. In de buurt zijn als het even tegenzit of iets dergelijks. Hier ligt voor mij de grens, zonder enige twijfel, echtgenoot twijfelde er geen moment aan, dit ga ik gewoon niet doen, omdat ik dat helemaal niet kan. En dat is best frustrerend.

Sinds het ongeval van de tiener -nu twee maanden geleden – zit ik in een zorgelijke fase van dissociĆ«ren. Ā Ik merk dat het alles bemoeilijkt wat ik overdag doe. Het voordeel hiervan is dat ik meer ben open over mijn dissociĆ«ren. Ik vertel mensen dat ik eigenlijk non-stop in een gradatie van dissociĆ«ren zit en dat door stress, vermoeidheid of noem maar iets dit zomaar een stuk erger kan worden. Dat ik daarom weinig contact zoek, vrijwel niks onthoud enz enz. Ik hoop dat ze het begrijpen. Niet dat het nog boeit want ik voel acceptatie als het gaat om deze handicap/beperking.

Nog even wat sfeerplaatjes in dit bericht ploppen en dan ga ik proberen te genieten van het weekend, want dit verhaal typen was een behoorlijke bevalling šŸ™‚

Fijn weekend šŸ™‚

Mijn kas staat vol met nieuwe plantjes.

Deze ongelooflijk mooie jongen is deze week bij ons komen wonen. De kennismaking met de drie Brahma hennen verliep prima en ik hoop dan ook dat hij voor heel veel kuikentjes gaat zorgen.

Herhaal het even als je wilt

Ik heb de afgelopen week niet geblogd want ik was erg druk. En ik was erg gedissocieerd. En ik was ontzettend moe.

Na de weken vol met zorg(en) over de tiener werd het eindelijk rustig rondom haar. Ik liep op mijn tandvlees de laatste tijd en nam me voor alle tijd die ik over had ging gebruiken op mijn tuin.
Ik heb nu dus een stuk land erbij waar een grote kas op staat, die stond op instorten en moest worden opgeknapt. Ook kon ik beginnen met zaaien en planten.

Ik had het dus ontzettend naar mijn zin op de tuin, zo fijn zelfs dat ik vergat op tijd naar huis te gaan. Als ik dan thuis was stortte ik volledig in en sliep al rond zeven uur. Soms rond acht uur. En soms rond negen uur.

Helemaal naar de klote.

Niemand vind dat erg trouwens, want het gepruts op de tuin word me gegund. Ik merk ook dat ik het nodig heb, met de handen in de aarde de zon op hoofd en met mijn kippen op de achtergrond.
En nu met de kas erbij heb ik het nog meer naar mijn zin.

Allemaal goed nieuws. Behalve het dissociƫren. Het voelt zo vertrouwd, het leven in een roes, niet mee krijgen wat er om me heen gebeurt. Continu alles vergeten wat er tegen me wordt gezegd. Afspraken niet nakomen, boodschappen vergeten, noem maar op.

Mijn gezinsleden zijn het ondertussen gewend en dat voelt fijn, ze vallen regelmatig in herhalingen en moeten hun verhalen terugbrengen naar zes woorden, veel langer kan ik de aandacht niet vasthouden. Praktisch gezien is het eigenlijk een gigantische chaos waar ik in leef. Op mijn tuin ben ik mijn gereedschap Ā steeds kwijt en nog meer van dat soort stupide dingen.

Thuis ben ik mijn kleren (was) Ā kwijt of de hondenriem, mijn medicijnen vergeet ik. Deuren afsluiten wil er ook nog wel eens bij in schieten, niet zo heel erg want er zit een grote zwarte hond achter de deur. Ook de honden uitlaten bijvoorbeeld, ik vergeet het, of ik weet niet meer hoe laat ik ze heb uitgelaten. Bril kwijt of mijn telefoon, niemand kijkt er raar van op. Maar ik word er knettergek van.

En als ik het door trek naar de kinderen: die spreken dingen af, geven berichten door en alles verdwijnt in het zwarte gat waar mijn hersenen geen tot weinig activiteit hebben. Nog steeds gaan er alarmen af op mijn telefoon als ik de kleuter moet ophalen van school of als ik andere dingen op tijdstippen moet doen.

Nu heb ik gelukkig geen volle agenda, anders zou de chaos nog veel groter zijn.