• Dagelijkse beslommeringen

    Switchen

    Het pesten is gewoon nooit gestopt op school. De gemaakte afspraken van het vorig schooljaar zijn niet serieus opgepakt door de nieuwe leraren.

    Na het zoveelste incident is de maat vol. Wij zochten een andere school uit. Een kleinere school ook redelijk dicht bij huis.

    Het switchen is alleen niet zo makkelijk als ik had gehoopt. Nieuwe scholen zitten niet te wachten op kinderen zoals de mijne. Dat hij verder geen pestgedrag vertoond maakt niet uit. Er zitten blijkbaar teveel kinderen met een rugzak op de basisschool en daar hebben ze de handen vol aan. Een nieuw kind in een bestaande klas plaatsen werkt ook onrust in de hand.

    Ik nam het heft in handen omdat ik het vermoeden had dat ik dat wel aankon. Ik sprak met de directeur van de huidige school en ging het gesprek aan met de directeur van de eventuele nieuwe school. Ook sprak ik lang met de schuldbewuste leerkracht.

    Het doet wat met me. Ik kan hier lastig mee omgaan. De betrokkenen spreken mooie woorden en doen veel beloftes, maar mijn vertrouwen is weg. Ik merk dat ik het lastig vind om medeleven te voelen voor de leraren. Dat je als leerkracht niet alles ziet snap ik heus wel. Maar als wij je dan een mail sturen en je beantwoord deze niet dan is dat slordig.

    Morgen hebben we weer een gesprek en zullen er knopen worden doorgehakt, ik ben er wiebelig van. Ik hoop dat het snel opgelost wordt zodat iedereen verder kan.

  • Kids

    Oorlogspad

    Ik (wij) zijn op oorlogspad en zullen niet stoppen voordat een ieder zijn verantwoording neemt. We hebben al een paar keer een gesprek gehad met de juf. Ook heb ik diverse ouders aangesproken over het gedrag van hun kind.

    Het wurgen, slaan en schoppen is onder controle maar er is nog één miserabel sujet actief. Een meisje wat een enorme crush heeft op mijn 9 jarige. Het knuffelen wat ze dwangmatig met hem doet loopt volledig uit de klauwen en ze is hem nu aan het stalken en duikt op de meest vervelende plekken op om hem te achtervolgen. Vorige week had ze hem laten tackelen in de gang, hem aan zijn voeten door de gang gesleept en is ergens bovenop hem gaan zitten. Het klinkt misschien hilarisch maar hij vind het echt echt echt niet leuk en wil dat gedoe niet meer. School en de moeder heb ik hier nu al 3x over bijgepraat maar er verandert geen ruk.

    Pislink ben ik erover. School wil dat we ieder incident melden bij de juf maar ik wil dat juf voorkomt dat dit steeds gebeurt. Want als ik ieder dag wat moet melden dan is mijn jongen nog steeds iedere dag de dupe van anderen.

    Gisteren bleek dat van de 26 kinderen uit de klas 25 kinderen een stukje tekst mogen zeggen in de groepenshow en je raadt het al. Degene die niks hoeft te zeggen is mijn kind. Nou…..toen brak in mijn hoofd de spreekwoordelijke bom. Juf werd gisteren weer door mij gemaild en we kregen een slap verhaal terug.

    Daarop volgend stuurde ik een mail waar de juf erg van was geschrokken en waar ze van wakker heeft gelegen las ik net. We moeten weer op school komen voor een gesprek waar de directeur ook bij aan zal schuiven.

    En zo gaat deze vervelende soap gewoon verder en verder. Straks heb ik weer contact met de moeder van het sujet wat hem zo obsessief knuffelt. Ik ben er spuugzat van dat ik tweewekelijks mensen moet aanspreken op deze zaken. Er moet gewoon wat veranderen voor mijn kind. Niet lullen maar poetsen.

    Wordt vervolgt. Helaas.

  • WTF?!

    Pesten – alvast een update

    Dat berichtje van mij heeft wel wat teweeg gebracht gisteren.

    School stuurde een pamperende mail. Ik heb hem geparkeerd. Eerst de praktijk afwachten voor ik reageer op de mooie woorden die er zijn gesproken. Ze beloven een boel, maar voordat ik met ze in gesprek ga – dat gaat sowieso gebeuren – wil ik weten hoe het de komende dagen gaat. Een gesprek heeft voor mij nu geen prioriteit omdat ik de mail en de praktijk naast elkaar wil leggen voordat we een gesprek gaan voeren.

    Concreet is hun aanpak dat mocht er wéér een incident zijn; school het schoffie per direct naar huis stuurt voor de rest van de dag. Het klinkt allemachtig prachtig maar ik moet het eerst zien gebeuren.

    Mijn kind heeft er geen vertrouwen in dat er voor hem wat gaat veranderen. Het schoffie is volgens hem een ‘echte pestkop’, ondanks de gesprekken die in de ochtend plaatvonden was er in de pauze wederom een incident waar schoffie niet naar huis is gestuurd maar wel moest nablijven.

    Het lijkt er op dat er een soort van beweging in het verhaal zit. Dat is prima. Mijn signalerende taak zit er voor de komende dagen op. Iedereen is geïnformeerd, er is een strategie bepaald en nu wacht ik de resultaten af.

    Jammer dat de ouders die met gepeste kinderen thuis zitten de spreekwoordelijke keutel hebben ingetrokken. Het is waarschijnlijk allemaal heel fijn dat ik de ijzers uit het vuur heb gehaald en nu hopen ze mee te kunnen liften op de vervolgstappen zonder dat ze kleur hebben bekend.

    Jammer. Maar het verbaasd me ook weer niet. Het is wel een gemiste kans want de ouders van de schoffies staan open voor gesprekken met alle betrokkenen.

    Ik ga zeker verder onderzoek doen naar het pestbeleid op school en wie er de aangewezen personen zijn die zich daarmee bezighouden. Vreemd dat ik een mail krijg van de juf en dat het verder blijkbaar onder pet wordt gehouden.

    Dat zullen we nog wel eens zien dan.

  • WTF?!

    Pesten

    Mijn jongste wordt gepest op school. Hij is niet de enige in de klas die wordt gepest. Hij is één van de velen. Voor de duidelijkheid: hij is net 9, de rest van zijn klas is wat jonger.

    Nu heb je pesten en pesten. In zijn geval gaat het om duwen, trekken, schoppen, knijpen en af en toe in zijn geslachtsdelen worden geknepen.

    Ja, dat lees je goed.

    Vorige week kwam hij thuis met het verhaal dat er weer wat was gebeurt, ook werd ik door andere ouders geïnformeerd over incidenten inzake mijn kind wat hij mij niet had verteld. Ik was verdrietig en boos dat juist hem dit moet overkomen, het is zo’n zachtaardige goedzak en vrolijk mannetje, misschien ook de reden van het pesten.

    Ik deed wat onderzoek op social media om erachter te komen wie de ouders waren en stapte vrijdagavond op de fiets om ze een bezoek te brengen. Echtgenoot was niet enthousiast over mijn actie om de ouders te gaan bezoeken maar ik had voor mijn gevoel geen andere keus dan het bij de bron te melden om zodoende te bewerkstelligen dat het stopt!

    De ouders waren verrast, niet geheel verrast want ze hadden wel eens wat gehoord op school maar net die week, te horen gehad dat het allemaal prima ging.

    Ik zat er een poosje te praten met de ouders en met het schoffie zelf. Ik bleef vriendelijk en praatte met hem over zijn favoriete voetbalclub en voetballer. En ik vertelde hem dat ik niet kwaad op hem was. Dat was een leugen maar leek me wel verstandig. Hij barstte namelijk in huilen uit na mijn verhaal over het leed wat hij veroorzaakt. De priemende blikken en lastige vragen die zijn ouders hem daarna stelden hadden hem van een grote jongen in een klein hoopje mens doen veranderen. Voor mijn gevoel zat mijn taak erop en mochten zijn ouders er verder mee aan de slag.

    Maandagochtend bood hij zijn excuses aan en sloot het af met een handdruk. Mooi! Fijn dat het voor nu even opgelost lijkt. Ik zeg ‘voor nu’ want deze jongen heeft een rugzak en is in onderzoek voor medicatie en therapie. Zolang dat niet onder controle is blijft het een ongeleid projectiel die niet mijn zijn emoties kan omgaan.

    Ondertussen had het andere schoffie zich gemeld bij mijn kind en ook zijn slag geslagen. Maandag en dinsdag werd mijn jongen geschopt en in zijn gezicht geslagen ook werd hij weer een paar x in zijn kruis geknepen.

    Echtgenoot -ook MR lid- stuurde gisteren een email naar juf en naar de directeur. Want hoe kan het nu toch dat zoveel kinderen in de klas gepest worden en school niets doet? Misschien krijgen we vandaag een antwoord.

    Annyway: ik stuurde vanmorgen een Whatsappje naar de moeder van schoffie 2. Ik legde het verhaal uit wat er was gebeurt en dat ik niet de enige ouder ben dit hier tegenaan loopt en sloot af met ‘ dat we ons grote zorgen maken.’

    Ook nu een positieve reactie, zij was niet op de hoogte gesteld door school en had geen idee wat er speelde en kon ook niet geloven dat mijn verhaal waar was. Haar zoon was namelijk een lieve jongen. Niet veel later kreeg ik een bericht dat ze erover gepraat hadden, dat hij alles had toegegeven, zich schaamde, excuses zou maken enz enz. Ik hoor het straks wel of dat ook is gebeurt.

    Lang verhaal kort: wat ontzettend kloterig dat er al zo jong zoveel getreiter is tussen kinderen. Ook waardeloos dat school zich hier met een Jantje van Leiden vanaf maakt. De juffen nemen het waar en zullen er in de klas meteen op moeten anticiperen is mijn idee. Dat dat niet gebeurt is voor mij een goede reden dit tot de bodem uit te zoeken.

    Ik ben opgelucht dat ik het met de ouders heb besproken en dat de schoffies het nu weten dat ze in de gaten worden gehouden, maar ik maak me nog steeds zorgen over de toekomst. Want ook al heeft je kind een rugzak, dat houdt niet in dat hij de boel mag terroriseren. Het staken van leraren schijnt ook met deze problematiek te maken te hebben. Dat er veel rugzak kinderen in het regulier onderwijs zitten die daar niet op hun plek zijn maar op scholen horen voor speciaal onderwijs.

    Ondertussen is het best een probleem wat voor mijn kind nog wel eens verstrekkende gevolgen kan hebben.