• De Toestand

    Memorabele dag

    Vandaag is een memorabele dag. Ik ben namelijk gestopt met mijn medicijnen. In bijna twee maanden afgebouwd naar 0. Hoe mooi is dat. Vooral als je bedenkt wat er zoal mijn pad heeft gekruist en waar ik me kranig doorheen heb geslagen.

    Alle keren dat ik de dosis van de medicatie wijzigde had ik een aantal dagen -hooguit twee weken- onttrekkingsverschijnselen. Dat was iedere keer weer een pittige periode en dat zal nu niet anders zijn.

    De afgelopen jaren waren een vreselijk. Ik slikte antidepressiva, soms oxazepam (kalmeringspil en dagelijks temazepam (slaappil). Er werd geëxperimenteerd met antipsychotica. Hoeveel pijn en ellende is er niet naar boven gehaald, besproken, verwerkt en uiteindelijk in het juiste hok geplaatst en opgesloten. Na 9 jaren vette shizzle met uitzichtloze momenten sta ik met rechte rug en heldere geest in de wereld en slik ik geen medicijnen meer.

    Deze dag is mede mogelijk gemaakt door J.an Pi.eter, A.nn.eke, L.yd.a, B.as en O.nn.o, mijn psychiaters en behandelaars.

    Deze mensen hebben een hele speciale plek in mijn hart. Ik hou van ze en ze zullen voor altijd een belangrijke plek in mijn leven houden. Zonder hen zat ik dit niet te schrijven, zonder hen had ik niet bereikt wat ik nu kan en zonder hen was mijn leven ergens in de jaren hiervoor geëindigd.. Ze betekenen meer voor me dan wie dan ook, dat zal nooit anders zijn.

    Ik ben zo dankbaar dat zij mijn pad hebben gekruist en dat ik met sommigen nog een warme band onderhoudt.

    Ik gun niemand wat ik heb mee moeten maken in mijn jeugd en in alle jaren die achter me liggen. Wat ik iedereen wel gun zijn mensen zoals die hierboven die je in tijden van nood en zware misere bij de hand pakken en je niet loslaten maar je begeleiden en helpen waar nodig.

    Mocht je zelf worstelen met psychische problemen, het is nooit te laat om hulp in te schakelen. Psychiaters, psychologen en andere behandelaars die mensen helpen met psychische problemen zijn niet eng. ze hebben geen vooroordeel ze zijn niet belerend of vinden dingen raar. Het zijn mensen met een groot hart, hebben inlevingsvermogen en niets is te raar om over te praten. Het zijn hele bijzondere mensen die alles proberen om jou verder te helpen.

    Kijk naar mij. lees eens terug wat ik in de begin jaren blogde…..deze mensen hebben het verschil bij mij gemaakt.

    Mooi he?

    xx






  • De Toestand

    Slecht nieuws

    Mijn psychiater begon vanmorgen meteen met de zin: ‘ik heb slecht nieuws’ . Nu wil je van geen enkele arts deze zin voorgeschoteld krijgen, maar van een psychiater kan het daarentegen alleen maar meevallen.

    Het slechte nieuws was dat hij over een paar weekjes al het stokje moet overdragen. Dat is voor mij zeker slecht nieuws omdat onze therapie net lekker op gang kwam en ik hoopte met hem nog wat langer te kunnen samenwerken.

    Nu liggen er wel wat opties op tafel waar ik rustig over na ga denken, maar die opties zijn verre van ideaal. Maar goed, in een ideale wereld zou ik sowieso niet rondhangen in de psychiatrie. Misschien goed moment om ermee te stoppen, die keuze is aan mij en de kans is ook groot dat het daarop uitdraait. Nu vind ik zelf dat ik nog wel wat wiebelig ben in mijn nieuwe denkwereld. De situatie met mijn oudste kinderen is verre van ideaal, en dan druk ik me nog mild uit.

    Daarnaast ben ik nu een nieuwe weg ingeslagen die mij nog niet zo comfortabel past als een goed zittende dr. Martensschoen. Het gaat tijd kosten om me dat aan te meten en daar met volle overtuigingskracht aan over te geven. Een beetje steun uit de psychiaterhoek kan ik dus goed gebruiken.

    Nu is het altijd zo, dat slecht nieuws ook op momenten komt dat je er niet op zit te wachten. En dat maakt het ook lastig beslissingen te nemen. Ik laat het eerst maar eens indalen, en dan komt de oplossing of het antwoord vanzelf wel voorbij drijven.

  • De Toestand

    Gespannen

    Ik had een afspraak met de psychiater en was ontzettend gespannen. Het water liep me echt van het hoofd en uit mijn handen. Waarom gespannen zou je denken?
    Eigenlijk is het heel simpel, ik – maar ik denk velen onder ons spelen in veel contacten met soortgenoten toneel.

    Als je mij zou ontmoeten of kennen dan heb je echt niet door hoe ik me werkelijke voel. Ik kan op commando lachen en ben regelmatig de gezelligheid zelve. Ook psychiater heeft al vaak opgemerkt dat ik een leuk en gezellig mens ben. Als iemand dom staat te lullen, lul ik net zo dom mee en als er een gesprek is  waar meer van mijn geestelijke vermogens wordt gevergd……dan kan ik dat ook.

    Nee, ik ben geen kameleon maar ik heb me ondanks mijn beperking erg goed aangepast. Zo goed zelfs dat je bijna zou gaan twijfelen of ik wel echt wat mankeer.

    Psychiater kan ik niet om de tuin leiden en ik doe daarom ook geen poging. Als ik wil janken dan jank ik en als ik vrolijk ben dan laat ik dat ook zien. Ook ben ik altijd eerlijk geweest over mijn duistere gedachten. Hij snapt het…hij weet waar het wegkomt en is ook zo eerlijk om te zeggen dat het niet aan te leren valt of te repareren valt wat er aan de hand is.

    Kort samengevat: we hebben een diagnose en er is een behandelplan met gesprekken en pillen maar een oplossing of een genezing ligt niet echt binnen ons bereik. Het enige wat er in de toekomst kan en hopelijk zal veranderen is dat ik besef dat ik ook bestaansrecht heb, het ga voelen, het van heel veel mensen bevestigd krijg en wie weet zo wat meer mezelf kan zijn en de duistere en donkere kant steeds verder van me af raakt.

    Op dit moment is het dissociëren zo ontzettend aanwezig dat ik nauwelijks kan functioneren mijn pillendoos weer in gebruik heb genomen omdat ik steeds mijn pillen vergeet, of ze dubbel slik en ik mijn telefoon gaat regelmatig tekeer omdat ik bij alles wat ik niet moet vergeten een alarm heb ingesteld.

    Dus heb ik weer een recept gekregen voor antipsychiotica. Voor de nieuwe lezers onder jullie: ik heb geen psychoses maar met dit medicijn kan de angst verder de kop worden ingedrukt waardoor hopelijk het dissociëren minder gaat worden.

    De vorige keren ben ik na een paar pillen al gestopt omdat ik er helemaal niet goed van werd maar wat ik al eerder schreef; er is geen pasklare oplossing voor deze shizzle dus doe ik maar wat …want als ik niets doe zie ik het ook niet goed komen.

    Oh. Verder gaat alles prima hoor 🙂

    Met jullie ook lieve lezers? want jullie komen met velen maar laten niet bepaald veel reacties achter en dat vind ik nu zo zonde! Echt! Mailen mag ook natuurlijk…of welke manier het je beter uitkomt?! Ik ben benieuwd wat jullie naar mijn site drijft en heb ook een luisterend oor voor jullie! 🙂

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #17

    Mijn psychiater gaat met pensioen. Dat is sinds vorige weer een stuk concreter geworden. En we hebben er vandaag al aandacht aan besteedt tijdens therapie. Want het is voor mij geen sinecure….dat onze wegen zich gaan scheiden.

    Hoe doe je dat, afscheid nemen? En dat van iemand die zo belangrijk voor je is?

    Ik heb geen idee, maar gelukkig nog wel wat tijd om erover na te denken.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #16

    Ik was gisteren de hele ochtend onder de pannen in het zknhs en ik heb dan ook een hoop te vertellen.

    En dat ‘hoop te vertellen’ houdt me al een dag bezig. Want het bloggen is leuk en fijn maar het kan soms ook best lastig zijn. Vooral als het een pittig onderwerp betreft.

    Want ik wil open en eerlijk zijn, maar besef ook dat dat niet altijd wenselijk is. Ik hoorde laatst dat een buurvrouw tegen de puber had gezegd dat zelfbeschadiging (van mij) een vorm van aandacht vragen is. Dat is geroeptoeter wat helemaal nergens op slaat. Maar daaruit blijkt maar weer eens dat ook al ben je eerlijk er andere conclusies worden getrokken. Dat vind ik jammer.

    Wat vertel je wel aan anderen en wat niet. Dat is bij ieder blog weer de vraag.

    Ik ga niet vertellen wat de psychiater meedeelde over ‘ons geheim’, tot aan gisteren wist ik niet dat hij en ik een geheim hadden trouwens, het bracht me aan het huilen, het uitspreken van het geheim van hem, en nu ook van mij.

    Ik verliet zijn kantoor met een recept voor meer witte pillen. Het was even puzzelen wat te doen, ophogen van de antidepressiva is één van de mogelijkheden maar op dit moment niet de juiste oplossing voor mij. De kans is té groot dat het ophogen verkeerd uitpakt. Want het maakt klachten opnieuw erger dan ze al zijn en dat is in mijn geval absoluut niet wenselijk.

    Een ander oplossing is het -opnieuw- gaan slikken van antipsychotica, naast de antidep welteverstaan. Het schijnt een goede combi te zijn met antidepressiva. Het hoofd wordt er rustig van, en wat heb ik dat nu nodig. Maar ook deze mogelijkheid viel af want de vorige keren begon ik last te krijgen van dissociëren, ook al iets waar we niet op zitten te wachten.

    De minst ingrijpende oplossing is oxazepam gaan slikken. Ik heb ze de afgelopen jaren met mate geslikt en zeker niet iedere dag, niet omdat dat niet nodig was maar omdat ik niet wilde. Het maakt je geest best wel murf, en dat vond èn vind ik link met kleine kinderen. Nu de kleuter groter wordt, hij is al bijna zes, is het tijd om mezelf serieus te nemen en daardoor ook de medicatie op het niveau te gaan slikken waar ik me beter bij voel.

    Een paar keer per dag een oxazepam zal zeker effect gaan hebben op mij en het gezin, maar wie weet is het wel een goede beslissing voor nu. Misschien brengt het wat rust terug bij mij en bij de rest van het gezin.

    Voor nu is het belangrijk de duisternis terug te dringen die naar me loert, aan me trekt en sjort, en me mee wil nemen de duisternis in. En hoe verleidelijk dat nu ook lijkt, dat is niet wat ik wil.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #7

    De psychiater en therapeut zijn weer terug van vakantie dus mocht ik vandaag weer bij ze aanschuiven.

    Heerlijk!!!

    Eerlijk waar, wat heb ik daar naar uit gekeken.
    Beetje hulp bij de rest van de vakantie kon ik wel gebruiken namelijk. Het valt me behoorlijk zwaar die thuiszitdagen met de kinderen die zich stierlijk vervelen. Ik snap het ook wel, de kleuter verveelt zich kapot zo binnen en de tiener weet ook niet waar ze het zoeken moet. Dus kletsen ze een hoop met mij. En daar kan ik niet goed tegen.

    Een balans vinden vind ik lastig. En ik merk dat ik weinig ‘space’ heb om mij te bewegen. Het is plots wel heel erg vol in huis met vier honden en twee kinderen. Mijn hond die volgt mij op de voet, normaal gesproken helemaal niet erg maar ik voel me nu wel lichtelijk opgejaagd. Ik kan nergens in huis ff ademhalen zonder dat er iemand of iets is wat naar me op zoek is. Ik vind dat beklemmend.

    Extra pillen vond de psychiater geen goed idee. Wel dat ik meer en vaker naar mijn tuin moet gaan. En het liefst een aantal uren achtereen. Dat is natuurlijk een fantastisch plan. De uitvoering vind ik lastig. een kind van 14 en een kind van 5 met vier honden in huis achterlaten is……..tricky.

    Als de tiener haar kop verkeerd heeft gaat ze op haar kamer zitten kniezen en dan weet de kleuter wel raad met die toezichtloosheid. Die neemt het ervan hoor. Hij kijkt voornamelijk naar Enzo Knol en neemt dan voor het gemak het taalgebruik ook over. Dat gebeurt niet als ik in de buurt ben, maar als ik er niet ben, dan gebeuren er heel andere dingen.

    Dus om nu te zeggen dat ik overdag lekker relaxed op mijn tuin zit…………nee…………niet echt.
    Daarentegen zit ik nu wel heel relaxed op de bank. Die paar uurtjes in het ziekenhuis hebben net zoveel rust gebracht als een dagje sauna.
    Dat is ook wel eens anders geweest.

    Vandaag was een goede dag 🙂

  • De Toestand

    De ‘vage’ zoektermen in mijn statistieken # 5:

    Het is al ruim 2 jaar geleden dat ik mijn laatste ‘zoektermen’ het net op slingerde. Dat was nog toen mijn blog Nurse Martens heette; op die plek huist nu een louche webshop. Nadat ik verhuisde naar een andere space vorig jaar, heb ik weinig nieuwe zoektermen gezien in de statistieken.

    Nu zit ik een jaar op Lotus Lilly en is het een leuk moment om eens te zien hoe het nu zit met die zoektermen, hier komen ze:

    lotus lilly, moe warring hoofd, wanhopig somber huilerig, gefeliciteerd psychiater, gedissocieerd zijn, liselore gerritsen en haar verhaal over de fam. Muis, wonpijn, beste kookwok, lilly fysio hulp voor kinderen, traject hulphond, ergens klaar mee zijn, alles blijft bestaan karin bloemen, boeddhistische quotes therapie, malus bonum ubi se simulat, tum est pessimus, petje onbeskoft, www.lotus fucking, lilly pater, onttrekkingsverschijnselen bij kleuters, ariel pods gebruiksaanwijzing, last van buurvrouw borderline, ptss hond eisen, verjaardag puber, ik voelzo veel weerstand in mijn lijf, boos kribbig door mirtazapine, tramadol verklaring buitenland

    Niet zo verrassend of grappig  als de 1e, 2e, 3e of de 4e 

    ps: de spelfouten heb ik laten staan 🙂

  • De Toestand

    Blij

    Ik voel me goed en ik ben blij gehumeurd, hoognodig tijd om dit vast te leggen. Ik kan meters papier vullen met blaartrekkende verhalen over de reden hiervan maar het is eigenlijk gewoon heel erg simpel.

    Ik heb tot nu toe een goede week achter de rug want ik heb zulke goede gesprekken gevoerd met therapeut en psychiater dat ik bijna op wolkjes loop.
    En wat ik al eerder schreef, het komt niet doordat de diagnose is aangepast, verre van dat zelfs. Het is juist pijnlijke helder geworden dat ik heb geaccepteerd dat ik nooit meer diagnoseloos door het leven zal gaan.

    Ik zou willen dat ik shrink mijn vader was, dat ik iedere dag even op zijn bank kon gaan zitten en dat we dan samen zouden filosoferen over het leven, en de waanzin van dingen. Het hoeft helemaal niet over mij als persoon te gaan, sterker nog het gaat niet altijd over mij, het gaat ook over hoe andere mensen in elkaar steken. Het voorbeeld wat hij aanhaalde was het FB gebeuren waar mijn bericht over Hope gewoon totaal werd genegeerd door mensen. Hij legt dan uit wat er aan ten grondslag ligt dat mensen zoiets doen, of niet doen. Hoe dom sommige mensen zijn, dat gezicht van hem erbij is dan zo hilarisch….ik kan niets anders dan hardop lachen.

    Therapeut drukte mij vanmorgen op het hart dat er ook een heel groot gedeelte van mij af komt. Dat mijn manier van praten, de grapjes die ik maak, de luchtigheid die ik erin probeer te houden, er ook voor zorgt dat de wisselwerking zo fijn is.

    Ik had graag gezien dat deze twee mensen mijn ouders waren geweest, hoe anders had ik dan in het leven gestaan, zoveel leed was me bespaard gebleven.

    Ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik de afgelopen jaren met shrink en therapeut heb gewerkt aan mijn ‘toestand’, wat gun ik de rest van de mensheid toch ook zulke hulpverleners. Ze kunnen je maken of breken maar deze twee zijn goud!

    Een lang verhaal ga ik er niet van maken. Er gloort ho(o)pe aan de horizon, en dat stemt me goed. Heel erg goed!

  • De Toestand

    Hoofdpijn (vrij)dag

    Therapeut belde zoals afgesproken gisterenmiddag nog en psychiater belde vandaag. Met de laatste heb ik best lang – voor mijn doen- aan de telefoon gezeten. Hij wist in grote lijnen wel van de rechtszaak maar vandaag heeft hij ook mee proberen te denken aan een oplossing die voor mij het beste uitpakt. Juist omdat de rek er hier uit aan het raken is.

    We kwamen samen tot hetzelfde besluit: mijn belang staat voorop. Als de spanningen nog hoger oplopen en de uitingen daarvan nog erger worden moet ik ook switchen van instelling. Nu zit ik veilig onder de vleugels van het ziekenhuis, maar bij verdere escalatie moet er worden gekeken naar een instelling waar intensievere hulp wordt geboden.

    Daar zit ik dus helemaal niet op te wachten.

    Voor de zoveelste keer in de afgelopen jaren moet ik dingen doen of beslissen waar ik niet volledig achtersta, alleen om mijn vege lijf te redden. In letterlijke zin in dit geval. Ik kan wel zeggen dat die machteloosheid me woedend maakt, uitzinnige woede. Alsof ik nergens controle over heb, wat ook wel zo is natuurlijk.  Dingen gebeuren en het leven neemt wendingen aan waar ik maar bij sta toe te kijken en weinig kan veranderen.

    Diep in mijn hart zijn er een paar mensen die ik graag keihard op hun bek zou willen beuken, ik zeg het maar even precies zoals ik erover denk. Ik zie regelmatig iemand uit mijn omgeving voorbij strompelen die ik met alle liefde een pootje voor zou willen houden zodat die een rotsmak maakt en voor de rest van het miserabele leven uit een rietje moet drinken.  Ik voel ontzettend veel woede in mijn lijf, en ik doe er alleen vrij weinig mee. Ik denk er alleen veel  over na en meestal eindigt zo’n denksessie in de constatering dat ik mededogen moet hebben met mijn medemens, ze moet vergeven en nog beter: mijn ergste vijand moet zien als mijn beste vriend, want geduld en compassie leer je wel aan als je je vijand netjes en met liefde moet behandelen.

    Allemaal leuk en aardig maar dat neemt de woede echt niet weg. Het maakt het leven wel een stuk eenvoudiger omdat ik in contact met hen mij normaal gedraag en uiterst vriendelijk ben.

    Alleen…………………..ergens diep in mijn achterhoofd……………daar ben ik minder aardig voor ze.

    Recapitulatie:
    De situatie is ondertussen gestabiliseerd, de ergste spanning is weg getrokken en er is rust neergedaald door de beslissing die we hebben genomen vwb de rechtszaak. Ook is het pijnlijk duidelijk geworden dat ik nog heel erg op mijn qui vieve moet zijn als het om spannende dingen gaat. Daarnaast is het ook nog eens van het grootste belang dat het Dream or Donate project meer vorm gaat krijgen. Het is wel duidelijk dat mijn hond van onschatbare waarde is.

    Maar voordat ik daar verder mee aan de slag ga, eerst tot rust komen. Mijn wonden likken (figuurlijk!!) en mijn andere wonden laten helen.

    Accepteren dat dingen gaan zoals ze gaan, en zijn zoals ze zijn, en dat ik daar niet altijd wat aan veranderen kan, ook al is het verre van eerlijk of netjes.

    Is het niet in Frozen dat er wordt gezongen: laat het los, laat het gaan? nouja, daar sluit ik me dan maar bij aan.

    Fijn weekend en een dikke kus en knuf van mij.
    Dank voor jullie lieve woorden, doet altijd goed.

  • De Toestand

    Foute boel

    Het gaat hier op het moment niet helemaal zoals het zou moeten. En daarom wacht ik op een telefoontje van therapeut of van de psychiater, en als ik pech heb: van allebei.

    Wat ging aan bovenstaande vooraf? Gisterenavond heb ik mezelf met en mes uitgeleefd op mijn arm, gewoon omdat ik die drang had. Heel erg jammer als je bedenkt dat het al maanden rustig was op het gebied van mutileren. Het gedoe rondom de rechtszaak volgende week, bereikt ondertussen een hoogtepunt. Tel daarbij op het feit dat echtgenoot volgende week ook een paar dagen voor zijn werk in het buitenland is……………….

    Vanmorgen waren we, yep echtgenoot was mee ivm het mes incident, bij therapeut en werd er hardop nagedacht naar een oplossing. Wordt dat een opname of een ophoging van de medicijnen of …………….tja…..wat anders?

    Die opname komt er zeker als psychiater denkt dat ik niet veilig ben thuis, medicijnen is m.i. geen optie omdat dat weer andere problemen met zich meebrengt. Praktische zaken die bij een opname komen kijken zijn bijvoorbeeld:mijn hond, die kan niet mee, en wie zorgt er voor de kinderen, en echtgenoot moet echt volgende week naar het buitenland, het is toch helemaal geen optie dat ik me laat opnemen? Hoe moet alles dan doorgaan? Allemaal vragen waar ik geen antwoord of oplossing voor weet.

    Ik probeer mijn kop erbij te houden en ergens in mijn hoofd de schakelaar te vinden waarmee ik weer wat positiviteit kan opwekken en zodoende niet meer aan messen of erger denk.

    Zoals ik er nu overna denk lijkt het wel goed te gaan, de lijn tussen goed en slecht is in mijn geval flinterdun. Dat vind ik nog steeds beangstigend 🙁