• De Toestand

    Opheldering

    “Hij heeft een drukke agenda vandaag, mag hij morgen ook terug bellen?”
    “Nee.”
    Daar hoefde ik niet lang overna te denken, morgen staken de scholen en ben ik niet alleen thuis, om dan een gesprek met je shrink te voeren met je kids in de buurt. Niet handig.

    Amper een kwartier later belde hij al en kon ik direct van wal steken. Wat de rode draad in het verhaal is, is dat ik het vervelend vind dat mensen/intanties vraagtekens zetten bij mijn huidige behandeling. Per slot van rekening is het niet iets waar ik zelf heel veel in te sturen heb gehad. Ik heb de afgelopen jaren vertrouwen gehad in de mensen die mij behandelden, en ondanks dat ik veel liever grotere stappen had gezet ben ik tevreden met waar ik nu sta.

    Mijn shrink en therapeut hebben het beste met mij voor gehad en hebben keuzes gemaakt die ik begrijp. Zij hebben heel hard gewerkt om een vertrouwensband met mij op te bouwen en met die band van vertrouwen ben ik nu de persoon die ik jaren terug nog niet was.

    Shrink vind de diagnose discutabel maar snapt dat er voor de vorm van therapie ook de huidige diagnose nodig is.

    Belangrijker nog: ik pas niet in de hokjes die er in de DSM worden gemeld. Daarom moet ik me daar ook niet te druk over maken. Het gaat erom, dat de therapie wel iets is wat heel goed voor mij kan werken. In de psychiatrie word nu eenmaal in hokjes gedacht, vanuit de hokjes leiden wegen naar bepaalde soorten therapie. Een dokter zoals mijn shrink kijkt verder dan de hokjes, dat is wel duidelijk. Ik wil er graag het vertrouwen in houden dat hij met eer en geweten de beslissingen heeft genomen zoals het is gegaan.

    Ik voelde me dan ook opgelucht na ons gesprek. Een paar uur later had ik ongeveer hetzelfde gesprek met therapeut en aan het einde van de middag belde de instelling op om te vragen of ik deze week nog een keer op gesprek kan komen.

    Wat een gedoe toch allemaal, en ondanks dat alles me onrustig maakt voel ik ook een soort kracht in mezelf dat ik dit klusje gewoon ga klaren. Dat ik dat best kan, ook al kost het bakken met energie en slaap ik de hele dag.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #52

    Dat gedoe met vertrekken en nooit meer terugkomen neemt mijn gedachten zo in beslag dat ik helemaal niet bezig ben met de intake. Misschien is dat maar goed ook. Ik had vorige week alles al klaar liggen. Een overzicht van mijn medicatie van de apotheek, met dikke stempels erop…mijn paspoort, de brief met tijdstippen van de gesprekken morgen. En nog maar weer eens een vragenlijst. De zoveelste. Ik kreeg er afgelopen week ook nog eentje toegestuurd, ook maar weer ingevuld. De antwoorden zijn grotendeels afhankelijk hoe mijn pet staat heb ik gemerkt.

    Ik heb er af en toe wel moeite mee, met die vragenlijsten. Het is ja of nee, of er is keuze tussen ‘helemaal niet’  tot  ‘zeer veel’ en dan nog wat opties daartussen in.  Als ik knetter geïrriteerd ben wat vaak voorkomt, vaak door oeverloos gezeur van de kinderen, heb ik echt zin om iets kapot te gooien, maar als ik niet geïrriteerd ben dan ben ik mijn kalme zelf. Wat dat betreft is het subjectief wat je invult. Maar er gaan vervolgens wel mensen mee aan de slag, dus enige vorm van nuance is wel gewenst.

    Mijn (snelle) intake is op de afdeling van het zknhs nog wel even een dingetje geweest, dat waren ze niet gewend;. die snelheid van de GGZ. Ze zijn nu dan ook heel erg benieuwd hoe snel ik daar kan starten. Ik voel nog steeds die haast niet. Ongetwijfeld zal ik morgen meer weten, al houd ik een slag om de arm want de kleuter is ziek, oppas had ik voor de middag al geregeld maar mijn afspraak is deels in de morgen en deels in de middag.

    Zoals het er nu naar uit ziet moet ik òf alleen òf de afspraak moet worden verzet, beiden zijn wat mij betreft niet gewenst. Helaas weet je met kinderen nooit of afspraken doorgang vinden of niet.

    We zullen het morgen wel zien!
    Wish me luck🍀🍀

  • De Toestand

    Genieten, of toch niet?

    Ik genoot de afgelopen weken van een paar leuke interacties met mensen. Het was positief en zo ervaarde ik dat ook.

    Het gaf zo veel boost dat ik een uurtje in een eettentje van een kennis mee hielp  met afwassen en nog wat hand en spandiensten uitvoerde. Ik lag vervolgens wel de hele middag samen met mijn hond op de bank te maffen. Zij was nog duf van haar operatie en ik had al mijn energie verbruikt.

    Ook was ik ontroerd door een heel lief whatsappje van mijn oudste. Ik was er zo blij mee dat ik hem gisteren voor las aan shrink.

    In plaats dat hij en ik in polonaise de deur uit denderden sprak hij me ernstig toe.

    Het is fijn en mooi en zeker ook prachtig dat er positieve dingen gebeuren maar ik moet daar wel heel erg mee oppassen. Want ik ben dat niet gewend, zeker niet van mijn oudste en dat kan helemaal verkeerd uitpakken als de wind weer de andere kant op waait.

    Mensen zijn ambivalent, de ene keer waaien ze mee en de andere keer waaien ze tegen. Ik kan daar (nog) niet goed mee omgaan en kan daardoor snel in een neerwaartse spiraal belanden. Omdat ik me dat persoonlijk aantrek en aan mezelf ga twijfelen. Foute boel dus.

    Dikke duim voor mijn shrink, dat hij mij met beide voeten op de aarde zet, en daarmee ook wil beschermen tegen buitenwereld.

     

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #46

    Vandaag toog ik met de brief en een hoop vragen richting shrink. Ik had er zin in. Niet om ruzie te zoeken of verhaal te halen; nee niks van dat alles. Ik wilde gewoon antwoorden.

    Antwoorden heb ik gekregen. Maar om nu te zeggen dat ik veel wijzer ben geworden? Nee, niet echt.

    Ik had inderdaad eerder de onderzoeken kunnen doen, misschien wel jaren terug. En ik had inderdaad ook eerder overgedragen kunnen worden. Maarrrrrr……………………….

    Volgens shrink gaat het bij alle vormen van therapie om één ding: de interactie tussen therapeut en patiënt.

    In mijn geval heb ik met shrink en therapeut een vertrouwensband. Eentje die ik verder met niemand heb of heb gehad. Dàt is essentieel voor iemand in mijn positie. Om zoiets op te doeken, of om over te dragen is een risico, dat risico heeft shrink niet genomen. Ik neem hem dat niet kwalijk. Want ik kan niet anders zeggen dan dat ik ontzettend veel geleerd heb van hem en van peut, het is niet zo dat mijn leven stil heeft gestaan, ook al schiet dat wel eens door mijn hoofd.

    Je weet van te voren ook niet of hetgeen je nieuw ergens begint ook beter is dan wat je achterlaat. Dat zijn zaken die niet in te schatten zijn. Dat snap ik volkomen en met dat antwoord ben ik ook meer dan tevreden.

    Shrink was in zijn nopjes met mijn kritische vragen, daar hij houdt van. Mensen mogen best een confrontatie met hem aangaan. En dat ik dat deed was helemaal fantastisch, want hé, was ik ooit zo voor mezelf opgekomen? Nee dus.

    Iets wat hij graag verder zou willen onderzoeken is mijn intelligentie, omdat hij het vermoeden heeft dat die wordt onderschat. Op school was ik een matige leerling en heb daarom ook weinig energie gestoken om verder te leren. Daar speelt dissociatie ook een groot aandeel in natuurlijk. Wat dat betreft is het een wonder dat ik überhaupt een aantal diploma’s heb gehaald.

    Anyway, ik ging met een goed gevoel weer terug naar huis.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #45

    Het duurt nog even voor ik de degens kan kruisen met shrink. Want hoe langer ik erover na denk hoe bozer ik begin te worden.

    Ik begrijp niet waarom ik niet eerder ben gewezen op de behandelvorm die er naast therapeut bestaat en waar ik hoogstwaarschijnlijk een heel stuk verder mee ga komen. Hij moet met een goed verhaal komen om dit uit te leggen, sprak ik stoer tegen therapeut afgelopen week.

    Ook zal de vraag voorbij komen waarom ik niet eerder die testen heb gedaan, per slot van rekening was er dan eerder duidelijkheid geweest en een betere diagnose.

    Begin oktober heb ik pas een afspraak dus de vragen blijven nog even onbeantwoord.

    De tiener daarentegen mag zich komende week al melden bij de revalidatie voor het protocol NAH (niet aangeboren hersenletsel). Ik kreeg via de mail een vragenlijst toegestuurd waar ik goed voor moest gaan zitten, ook al zo’n lading vragen.

    En ik belde met de politieagent(e) die bij haar ongeluk aanwezig was. Het kan heel goed zijn dat we haar nog nodig hebben. Want de tiener kan zich niet zo heel veel meer herinneren en deze agente heeft alles in een dossier. Uiteraard wilde de politie meewerken als het nodig is voor de tiener, geen probleem zelfs. Fijn is dat!

    Ik heb het idee dat ik goed bezig ben met de tiener, al vindt ze zelf dat ik me druk maak om niets. Dat is misschien logisch als je pubert en met heel andere dingen bezig bent. Ook wil ze beslist niet meer praten over het ongeluk, om daar nu deze week wèl aan te beginnen ìs ook spannend. Ik heb me voorgenomen om de eerste keer met haar mee te gaan, en de andere afspraken niet. Via de verzekering heb ik vervoer voor haar geregeld dus ze wordt gebracht en gehaald, heel makkelijk.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #42

    Voordat ik vanmorgen onderweg ging naar het ziekenhuis belde ik met de huisarts voor de uitslag van de bloedtest van gisteren. Zoals ik al dacht was het bloed niet in orde, de echo volgende week geeft hopelijk meer duidelijkheid waar wat aan de hand is.

    Ik vind het allemaal maar spannend….ik heb met vlagen ook behoorlijke pijn helaas werkt de diclofenac goed maar de pijn is niet volledig weg 🙁

    Echtgenoot ging vandaag mee naar de afspraken met peut en shrink, ik vind het belangrijk dat hij hij er af en toe bij is, hem worden ook vragen gesteld en hij kan daar ook zijn zegje doen. Op die manier houden we allemaal de vinger aan de pols. In tijden zoals deze: dat het behoorlijk tegenzit en ik daar niet zo goed mee om kan gaan is het fijn te weten dat mijn ‘reddingsvesten’  zoals ik diep in mijn hart noem op de hoogte zijn van alles wat er speelt.

    Dank zij deze drie mensen blijf ik watertrappelen en zink ik niet.

    Ik hoop dat het tij snel keert, dat dingen weer wat positiever worden, en niet alleen geestelijk maar vooral lichamelijk.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #41

    Ik wil niet praten of nadenken over het afscheid. Het maakt me zo verschrikkelijk verdrietig. Het gevoel van eenzaamheid komt dan weer in volle hevigheid terug. Maar ik ontkom er niet aan want er moet aan een  plan worden gewerkt.

    De bedoeling is dat ik ruim van te voren overga naar een andere instelling. Dat er dan nog een tijdje een overlap is met het zknhs. Mijn angst is dat ik op een wachtlijst kom te staan en uiteindelijk niet op de plek terecht kom waar ik moet zijn. Heb ik er vertrouwen in dat mijn shrink dit zorgvuldig  voor mij regelt? Weet ik veel, ik denk het…maar om nu te zeggen dat ik daar vertrouwen in heb…dat is wel wat veel gevraagd.

    Dus ondanks mijn weerzin om erover te praten is het wel onderwerp van de sessies. En nu heb ik brandende ogen. En hoofdpijn. En ik voel me eenzaam en alleen.

    Door deze wijziging staat mijn hele leven weer op de kop en komen heel veel oude pijnlijke momenten weer terug en dat WIL IK NIET 😢

     

     

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #40

    Ondanks het zwaar beladen gesprek van een week geleden kwam ik nu goed gemutst bij peut aan. Uiteraard was ze benieuwd hoe ik de afgelopen week door was gekomen.

    Ik nam aan dat ze in haar handen zou klappen van blijdschap bij de mededeling dat ik er maar een dagje last van had gehad maar werd daarin teleurgesteld. Haar interpretatie van het verhaal was dat ik het verdrongen heb omdat het te zwaar is om mee om te gaan. Gezien mijn geschiedenis klinkt het allemaal erg logisch, ik had er zelf niet bij stil gestaan maar vermoed dat het waar is. Anyway: het komt mij wel goed uit.

    Wie van zwarte humor houdt kan dit wellicht waarderen: peut en ik waren het ergens niet over eens, zij was behoorlijk stellig in haar overtuiging en om dat kracht bij te zetten riep ze dat ze haar hand ervoor in het vuur wilde steken, waarna ik meteen opmerkte dat ik mee deed! En dat zei ik alleen omdat ik òòk overtuigd was van mijn gelijk.

    Ze haakte weer in met de mededeling dat dat wel de domste opmerking is die je kan maken tegen iemand die automutileert 🙂

    De nieuwe medicatie is ook een uitdaging. De sterkte die was schrik had voorgeschreven werd niet vergoed door zorgverzekering. Apotheek bedacht een oplossing, ik kreeg een hogere dosering en moest die dan door midden doen, deze werd wel vergoed. Ik nam het mee naar huis en zag thuis pas dat de pillen erg klein waren, te klein om te breken wat vervolgens ook uitliep op een boel geknoei.

    Vandaag belde shrink en kwamen we tot de oplossing dat ik qua dosis de lucht in ga, dan hoef ik ook niet te martelen met die pilletjes. Ben benieuwd hoe dit gaat uitpakken, ik heb een hele nare hoofdpijn, de eerste weken voel je wel degelijk een verandering in je hersenen. Hopelijk gaat het snel over.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #31

    Vandaag had ik twee afspraken maar die sloten niet praktisch aan, dus bracht ik een poosje door in het restaurant en at daar een heerlijk broodje.

    Paté met cranberrycompote..mmmhhhh

    Ik voelde me vandaag een echte ‘case’ want schrink en peut zaten beiden behoorlijk onder mijn huid. Er werden vragen gesteld waar ik echt beheurlijk over na moest denken en het werd me ook niet duidelijk waarom ze zo zaten te wroeten.

    Het is heel erg confronterend een denkwijze uit te leggen waarvan je weet dat het absurd klinkt maar toch echt zo voelt.

    Zonder op de feiten in te gaan toch een hypothetisch voorbeeld van een absurde denkwijze: bang voor onweer bijvoorbeeld; je zit veilig in huis maar toch kak je bijna in je broek omdat het buiten onweert, wetende dat je logisch gezien niets kan overkomen. Dat dus. Heel stom.

    Ik vond het allemaal maar vermoeiend en was dan ook blij dat ik weer veilig thuis was. Jullie nog weekend plannen? ik ga zelf een plan bedenken voor de moestuin, daar word ik altijd weer vrolijk van en geeft ook bakken energie 🙂

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #27

    Vorige week moest ik mijn afspraak afzeggen, ik was wel in het ziekenhuis maar ik verbleef bij de tiener en het kwam niet goed uit om therapeut te bezoeken. Je zit toch met artsen die af en aan lopen en voor je het weet zou ik daar wat van missen. Therapeut nam wel de moeite contact met mij te zoeken en zodoende kon ik haar bijpraten over het ongeval.

    Vandaag was ik wel op mijn afspraak met therapeut en godzijdank had ik  ook een afspraak bij shrink. Echtgenoot was aanwezig bij beide gesprekken, dat was ook nodig ik zit al ruim een week in een vreselijke dissociatie en krijg erg weinig mee van wat er om mij heen gebeurt.

    Ik ben niet iemand die van de grenzen afbakenen is en daar zit dan ook precies het probleem. Ik heb ondertussen al heel wat mensen over de vloer gehad hier thuis waar ik totaal niet mee uit de voeten kan maar die ik uit goed fatsoen wel als visite ontvang en te woord sta.

    Neem bij voorbeeld de vader van de tiener zijn gezin en de verdere familie die daar bij hoort. De rechtzaak met ex was net voorbij en laten we eerlijk wezen, we waren al tijden niet meer on speaking terms. De rest van zijn familie groette mij niet meer en liep mij zonder aan te kijken voorbij. Ik heb ze afgelopen week allemaal in mijn huis ontvangen, heel erg vreemd is dat.

    Ik ben uit mijn veilige comfort zone gerukt vorige week en waar ik eerder de dagen in stilte doorbracht staan ze nu in het teken van telefoontjes beantwoorden, ontelbare berichten op mijn mobiel lezen en beantwoorden en visite ontvangen. Denk dan ook aan de politie die langskwam voor een verklaring van de tiener.

    Van het één op het andere moment zit je in hele andere wereld dan die ik gewend was. En verzorg ook nog eens een gewond kind en probeer het huishouden te runnen. Het is teveel, veel te veel van het goede en ook het slechte.

    Er zijn over mij grote zorgen, en ik snap dat. Echtgenoot en shrink weten namelijk niet waar dit voor mij gaat eindigen. Dissociëren kan een goede zaak zijn maar in mijn geval is het toch weer tricky. Ik kom namelijk niet zomaar uit het dissociëren terug op aarde. Daar gaat meestal wel een vorm van automutilatie aan vooraf. Ik ben daar zelf totaal niet mee bezig maar de mensen om mij heen wel. Dus nu heb ik strikte rust voorgeschreven gekregen. Ik moet proberen te slapen en ook tot rust komen. Wie weet kom ik daardoor weer uit de vreselijke overlevingsstrategie die me al jaren op de been houdt maar ondertussen ook een gevaarlijke molensteen om mij nek aan het worden is.