• De Toestand

    Donderdag Therapiedag #44

    Ik zag dat ik een aantal keren geen blog heb geschreven over een therapiedag, vreemd…want ik ben gewoon wekelijks geweest.

    Maar goed, deze keer was erg leerzaam.
    Het had te maken met de kleuter die heeft vanmiddag een feestje waar ik al een week slapeloze nachten van heb.

    Het is een feestje op een camping wat in het teken staat van water, glijbanen enz enz. Kleuter heeft alleen geen zwemdiploma en is wat bang voor water. Hij wil ook niet op zwemles al gaat het dit jaar wel gebeuren. Hij wordt zeven dus is er wat mij betreft klaar voor. Terug naar het feestje; ik vroeg de vader (moeder is uit beeld) wat er precies ging gebeuren enz enz. Ik kreeg korte antwoorden terug en werd er niet door gerustgesteld. Ik wist vervolgens niet wat ik ermee aan moest. Er werden in het gemaakte whatsappgroepje verder ook geen vragen gesteld door anderen zodoende wilde ik ook niet als een overbezorgde moeder overkomen.

    In de loop van de week schoten we toch nog wat vragen richting de vader en kregen steeds antwoorden terug die mijn bezorgdheid niet weg namen. Gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik dan maar zelf mee moest gaan, ik gun de kleuter namelijk wel dit leuke feestje van zijn vriendje maar wil met eigen ogen zien hoe dat watergebeuren in zijn werk gaat en eventueel zelf voor mijn kind zorgen.

    Therapeut liet me inzien dat het niet aan mij lag dat ik me zorgen maakte. Het lag bij de vader. Als hij duidelijk had gecommuniceerd wat de bedoeling was en de moeite had genomen de ouders gerust te stellen was dit niet gebeurd. Hij had beter moeten communiceren, en misschien ook een andere keuze moeten maken voor het feestje. Ik zelf zou never nooit een water feestje geven met kinderen die geen diploma hadden. God, ik moet er niet aan denken.

    In mijn geval speelt mee dat ik ontelbaar veel nachtmerries heb gehad dat de kleuter verdronk en ik kan niet ontkennen dat dat continu in mijn hoofd bleef spelen. En in dit geval met het feestje, nam ik mezelf niet serieus. Ik vond dat als anderen zich geen zorgen maakten, ik dat ook niet moest doen, juist omdat ik van die dromen heb gehad. Misschien moest ik meer vertrouwen hebben in de vader. Alle zorgen die ik had probeerde ik weg te wuiven want echtgenoot, ook hij leek zich niet druk te maken.

    Therapeut was in dit geval duidelijk en dat hielp mij enorm voor nu en voor de toekomst. Als mensen dingen willen ondernemen met je kind en de communicatie is gebrekkig dan hoef je niet klakkeloos mee te werken. Duidelijke communicatie is belangrijk, in alle gevallen is dat belangrijk. En als het niet duidelijk  is mag je gerust doorvragen en nog verder doorvragen. Ook al vind ik het doodeng om door te vragen en te vragen om meer duidelijkheid.

    Uiteindelijk is het de bedoeling dat we allemaal een leuke middag hebben en niet dat ik in de stress achterblijf.

     

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #41

    Ik wil niet praten of nadenken over het afscheid. Het maakt me zo verschrikkelijk verdrietig. Het gevoel van eenzaamheid komt dan weer in volle hevigheid terug. Maar ik ontkom er niet aan want er moet aan een  plan worden gewerkt.

    De bedoeling is dat ik ruim van te voren overga naar een andere instelling. Dat er dan nog een tijdje een overlap is met het zknhs. Mijn angst is dat ik op een wachtlijst kom te staan en uiteindelijk niet op de plek terecht kom waar ik moet zijn. Heb ik er vertrouwen in dat mijn shrink dit zorgvuldig  voor mij regelt? Weet ik veel, ik denk het…maar om nu te zeggen dat ik daar vertrouwen in heb…dat is wel wat veel gevraagd.

    Dus ondanks mijn weerzin om erover te praten is het wel onderwerp van de sessies. En nu heb ik brandende ogen. En hoofdpijn. En ik voel me eenzaam en alleen.

    Door deze wijziging staat mijn hele leven weer op de kop en komen heel veel oude pijnlijke momenten weer terug en dat WIL IK NIET 😢

     

     

  • De Toestand

    Een freaking RAMP is het – Donderdag therapiedag #39

    Dat shrink met pensioen zou gaan was ondertussen geen geheim meer. Wat mij alleen niet was mee gedeeld was dat therapeut ook niet meer mijn therapeut zou blijven.

    Na het vertrek van shrink vertrek ik ook. Naar een GGZ instelling.

    Het was alsof de bodem onder mijn voeten verdween. Ik was zo onthutst dat ik in een waas van verbijstering op weg ging naar mijn afspraak met therapeut.

    Wat ik nu voel, wat ik denk kan ik hier niet onder woorden brengen. Maar ik voel een intens groot verdriet en brengt me ook direct aan het huilen als ik eraan denk dat ik afscheid moet nemen van therapeut.

    Een dode kip, een vertrokken puber, problemen op allerlei andere gebieden deren me lang niet zo erg als dit.

    Het is een freaking ramp 🙁

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #38

    Het was me toch een chaos laatst bij therapeut, echt niet normaal. Hoe kwam dat nou zo? Echtgenoot was mee; en nee, het lag niet aan hem, het lag ook niet aan therapeut.

    Je hoeft geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om uit te komen bij de aard van de chaos. Moi. Het gesprek werd volgens mij tot twee keer toe samengevat door peut maar de chaos bleef bestaan.

    Het is heel raar om naar twee mensen te kijken die in gesprek zijn, druk naar elkaar knikkend en één en al begrip tonen voor de gesproken woorden. Het is ook heel raar als therapeut je blik vangt en vraagt wat je -ik in dit geval- ervan vindt. Ik? waarvan? euh…..?

    “Ben je erg gedissocieerd?” vroeg peut na de zoveelste zinloze poging mij bij het gesprek te betrekken.
    “Ja!” helaas wel.

    De nachtmerries zijn weg, dat is echt heel erg fijn en dat vind peut ook. Maar de rest is nog steeds donders lastig. Maar goed, een drukke agenda heb ik niet, geen enkele hond heeft het door als ik de verkeerde naam roep, ze komen sowieso altijd met z’n allen aanrennen.

    H.ope reageert zelfs op mijn vingergebaren. Dus als ik wat van haar wil en ik roep een (verkeerde) hond bij naam maar heb godzijdank oogcontact met haar en wijs met mijn vinger naar mijn voet dan weet ze dat ze daar moet komen zitten.

    Wat zij ook kan en de teckels niet, is vragen om eten. Twee keer per dag komt ze met haar voerbak in de bek naar me toe en laat de bak net zolang en irritant hard op de grond vallen dat ik geen andere uitweg meer zie om de bak te vullen om van het gezeik en gedram af  te zijn.

    Ik ben er al zo aan gewend dat ik uit mezelf geen eten maar pak maar wacht tot ze bij me komt met haar bak.

    De chaos zal morgen wel weer minder zijn….de komende dagen voorbereiden op het concert, zin in!

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #31

    Vandaag had ik twee afspraken maar die sloten niet praktisch aan, dus bracht ik een poosje door in het restaurant en at daar een heerlijk broodje.

    Paté met cranberrycompote..mmmhhhh

    Ik voelde me vandaag een echte ‘case’ want schrink en peut zaten beiden behoorlijk onder mijn huid. Er werden vragen gesteld waar ik echt beheurlijk over na moest denken en het werd me ook niet duidelijk waarom ze zo zaten te wroeten.

    Het is heel erg confronterend een denkwijze uit te leggen waarvan je weet dat het absurd klinkt maar toch echt zo voelt.

    Zonder op de feiten in te gaan toch een hypothetisch voorbeeld van een absurde denkwijze: bang voor onweer bijvoorbeeld; je zit veilig in huis maar toch kak je bijna in je broek omdat het buiten onweert, wetende dat je logisch gezien niets kan overkomen. Dat dus. Heel stom.

    Ik vond het allemaal maar vermoeiend en was dan ook blij dat ik weer veilig thuis was. Jullie nog weekend plannen? ik ga zelf een plan bedenken voor de moestuin, daar word ik altijd weer vrolijk van en geeft ook bakken energie 🙂

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #30

    Ik zit klem. Klem tussen het verleden en het heden.
    Het zorgt er concreet voor dat ik stil sta, of althans sta te dribbelen op dezelfde plek zonder vooruit te komen.

    Het verleden is een stemmetje in mijn hoofd die regelmatig dingen die ik wil doen tegenhoudt of de dingen die ik wil zeggen tegenspreekt. Rationeel gezien weet ik heel goed hoe het zit maar de praktijk werkt anders.

    De crux met kinderen is dat ze je testen tot de max en dagelijks je grenzen laten opzoeken.

    Dat is voor heel veel mensen een uitdaging maar niet onoverkomelijk.

    Dat is het voor mij wel kom ik steeds meer achter.

    En ik merk dat ik alleen verder kom door situaties te bespreken met therapeut en ik vraag me daarbij af of ik tot in lengte van dagen hulp nodig heb. Fok, dat klinkt echt super sneu en dat wil ik nu ook weer niet.

    Op dagen zoals vandaag, als we in therapie de kern aanraken van de toestand ‘geen bestaansrecht’ dan zakt de moed me letterlijk in de schoenen. Komt dit ooit nog op een hoger niveau vraag ik me af.

    Blegh.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #27

    Vorige week moest ik mijn afspraak afzeggen, ik was wel in het ziekenhuis maar ik verbleef bij de tiener en het kwam niet goed uit om therapeut te bezoeken. Je zit toch met artsen die af en aan lopen en voor je het weet zou ik daar wat van missen. Therapeut nam wel de moeite contact met mij te zoeken en zodoende kon ik haar bijpraten over het ongeval.

    Vandaag was ik wel op mijn afspraak met therapeut en godzijdank had ik  ook een afspraak bij shrink. Echtgenoot was aanwezig bij beide gesprekken, dat was ook nodig ik zit al ruim een week in een vreselijke dissociatie en krijg erg weinig mee van wat er om mij heen gebeurt.

    Ik ben niet iemand die van de grenzen afbakenen is en daar zit dan ook precies het probleem. Ik heb ondertussen al heel wat mensen over de vloer gehad hier thuis waar ik totaal niet mee uit de voeten kan maar die ik uit goed fatsoen wel als visite ontvang en te woord sta.

    Neem bij voorbeeld de vader van de tiener zijn gezin en de verdere familie die daar bij hoort. De rechtzaak met ex was net voorbij en laten we eerlijk wezen, we waren al tijden niet meer on speaking terms. De rest van zijn familie groette mij niet meer en liep mij zonder aan te kijken voorbij. Ik heb ze afgelopen week allemaal in mijn huis ontvangen, heel erg vreemd is dat.

    Ik ben uit mijn veilige comfort zone gerukt vorige week en waar ik eerder de dagen in stilte doorbracht staan ze nu in het teken van telefoontjes beantwoorden, ontelbare berichten op mijn mobiel lezen en beantwoorden en visite ontvangen. Denk dan ook aan de politie die langskwam voor een verklaring van de tiener.

    Van het één op het andere moment zit je in hele andere wereld dan die ik gewend was. En verzorg ook nog eens een gewond kind en probeer het huishouden te runnen. Het is teveel, veel te veel van het goede en ook het slechte.

    Er zijn over mij grote zorgen, en ik snap dat. Echtgenoot en shrink weten namelijk niet waar dit voor mij gaat eindigen. Dissociëren kan een goede zaak zijn maar in mijn geval is het toch weer tricky. Ik kom namelijk niet zomaar uit het dissociëren terug op aarde. Daar gaat meestal wel een vorm van automutilatie aan vooraf. Ik ben daar zelf totaal niet mee bezig maar de mensen om mij heen wel. Dus nu heb ik strikte rust voorgeschreven gekregen. Ik moet proberen te slapen en ook tot rust komen. Wie weet kom ik daardoor weer uit de vreselijke overlevingsstrategie die me al jaren op de been houdt maar ondertussen ook een gevaarlijke molensteen om mij nek aan het worden is.

  • De Toestand

    Akkefietje

    Een vervelend akkefietje met de poli secretaresse zorgde voor de nodige commotie afgelopen week. Het begon met een telefoongesprek wat ik met haar voerde over het plannen van nieuwe afspraken. Het gesprek verliep moeizaam en ik begreep niet waarom dit zo lastig moest, normaal gesproken gaat het  heel anders. Na het gesprek zat ik nog een tijd verbluft en verward naar mijn mobiel te kijken.

    Dat ik verbluft en verbaasd was zat haar blijkbaar niet lekker, en dat werd bevestigd door shrink die het verhaal had meegekregen bij het langslopen. Hij was  geirriteerd en boos. Zij had zich op glad ijs begeven en bemoeit met zaken waar ze als secretaresse absoluut niks mee te maken had. Ze kreeg de wind van voren van shrink en klom ook in de email om therapeut op de hoogte te stellen, die na het lezen van het verhaal ook boos werd.

    Het schijnt nog lang onrustig te zijn geweest op de poli.

    Van dit alles had ik die dag nog geen weet, had ik het maar geweten, dan had ik de rest van de dagen me minder zorgen hoeven maken.

    Donderdag werd door zowel therapeut en shrink de boel opgehelderd en werd ik gerustgesteld. Secretaresse wil – als ik dat op prijs stel – excuses maken. In eerste instantie wuifde ik dat gebaar weg maar na enig aandringen van peut om er eens rustig over na te denken lijkt het me toch een goed plan.  Excuses maken schijnt zelden voor te komen op de poli, alleen daarom is het verstandig dit toch te laten plaatsvinden.

    Fijn weekend! 🙂

     

  • De Toestand

    the day after

    Die spierpijn die ik vandaag hevig voelde opkomen kon ik niet plaatsen. Ik heb afgelopen week geen grote klus geklaard. Het is dus gekomen door het kapot gooien van de eetkamerstoelen gisteren.

    Ja. Ik weet het. Ik had gezegd dat ik hout kapot had gegooid maar eerlijk? het waren stoelen die we toegeschoven hadden gekregen van één van onze buren. De poten waren van hout, telt dat ook? Het luchtte enorm op om ze met de grond gelijk te maken. Dat we nu met z’n vieren stijf tegen elkaar geschoven op een hippe eettafelbank moeten zitten tijdens het eten is echt bijzaak.

    Volgens echtgenoot heb ik tijdens het stoelwerpen gebruld als een beer. Dat is samen met het kapot gooien van de stoelen tot ver in de omtrek wel hoorbaar zijn geweest. Er zullen vast mensen zijn geweest die mij als een wilde tussen de ravage hebben begluurd. Jammer dan.

    Het was wel duidelijk dat ik far beyond kwaad was/ben. Dat daar nu niemand de p.o.l.itie voor gebeld heeft?! Ik heb gisteren meer agressie laten zien dan mijn hond.

    Ik hoorde in mijn hoofd therapeut enthousiast in de handen klappen tijdens mijn razernij. Want volgens haar moet ik meer mijn kwaadheid tonen.

    Nou, dat is goed gelukt. Au!

  • De Toestand

    scenarios

    Was ik nu boos op de buren of was ik teleurgesteld of was het nog iets anders. Van alles wat, denk ik nu. Woede is kracht vertelde therapeut dus richtte ik me op de kwaadheid. Nu brengt kwaadheid je eigenlijk ook nergens. Ik stond dan woedend naar het voorbij lopend gajes te kijken en het liefst zette ik de voordeur open en liet ik mijn hond los. Ik heb ook nog momenten gehad dat ik wilde aanbellen en ze eens goed de waarheid te vertellen. Maar ik deed helemaal niets.

    Wat me het meest stak van alles was hoe mijn kleuter werd behandeld. Hij klopte bij zijn vriendinnetje op de ramen maar werd boos weggestuurd door haar moeder. Er werd gemakshalve ook bij gezegd dat hij niet meer op het raam mocht kloppen of op de deur. Aanbellen kan hij nog niet de bel zit te hoog.
    Bij de zoveelste zinloze poging tot kloppen werd hem medegedeeld dat onze hond weg zou worden gehaald door de politie. Mijn kind kwam helemaal overstuur thuis en huilde tranen met tuiten bij dit bericht. Ook nu kreeg ik visoenen om die achterbakse trut (buurvrouw) eens goed op haar bek te slaan.

    De autistische buurman met een zenuwtrekje, die ongelooflijke lafbek die de politie in heeft geschakeld heeft sowieso al een slecht geweten. Hij was het die mijn kind weg stuurde bij het door hem georganiseerde pannenkoeken eten waar alle  buurkinderen bij aanwezig waren. Als ik ’s avonds de hond uitlaat is hij degene die altijd vaag in de kliko’s staat te gluren. Zodra ik de poort open zet rent hij naar binnen en hoor ik hem zenuwachtig de sleutel omdraaien van zijn eigen poort. Een zielig en zwak figuur.

    Zoals Darling Doormat al treffend opmerkte, het zijn ‘onverdraagzame laffe buren’ en helaas hebben we het er maar mee te doen. Het is gewoon jammer dat de kleuter nog zo  jong is en nog niet op eigen fiets naar vrienden kan rijden. Zijn vrienden zijn de kinderen van die ‘onverdraagzame buren.’

    We hebben een boel scenario’s doorgenomen, echtgenoot en ik. Uiteindelijk besloten we om niet te reageren. We gaan niet in gesprek met mensen en ze kunnen ook fluiten naar mijn verse eitjes en andere moestuin producten. Mijn hond gaat niet weg, ze zullen dus maar een manier moeten vinden om met hun angst om te gaan.
    En de kleuter? Die vermaakt zich prima met de Sinterklaasboeken die ik samen met hem bij de bieb heb weg gehaald. Een klein pleistertje op de grote wond. Arm kind.