Categorieën
Kids

Krulloos knulletje

Ik ging met de kinderen highteaën, het woord staat er wat typisch maar zo vond ik terug op het internet en zal zo wel kloppen.

Kijk, dat was het begin….niet verkeerd.

Ook warme hapjes hoorden erbij. De laatste gang hebben we beleefd afgeslagen, het zouden tosti’s zijn maar we zaten behoorlijk vol. De overgebleven lekkernijen gingen in een doggybag mee voor echtgenoot

Kijk hem zitten dan, mijn kleutertje, het is geen snoeper dus een groot plezier deden we hem niet. Zie je zijn haar? het groeit weer, maar zal echt nog een hele poos duren voordat de krullen weer beginnen te wapperen. Ik kan er maar niet aan wennen en ik heb me ook voorgenomen dat zijn vader nooit meer met hem naar de kapper mag 🙂

Het highteaën was leuk en lekker, sowieso leuk om met je kinderen te doen. Aanrader!

Categorieën
Kids

Het ongeluk

Ze was onderweg naar huis toen er een busje achter haar een auto schampte en vervolgens vol gas op haar inreed.  De politie is nog steeds bezig in kaart te brengen wat er nu is gebeurt.

Ik sliep ten tijde van het ongeval en negeerde een hele poos het enorme gebonk op voordeur en ramen. Ik kon me niet voorstellen dat er iets aan de hand was waardoor ik mijn broodnodige slaapje zou moeten onderbreken.

Het geluid bleef aanhouden dus ging ik naar beneden en rukte de voordeur open voor de buurman die mijn hond heeft verlinkt bij de politie. “Er is een kind aangereden en ze zeggen dat het jouw dochter is” vertelde hij me. Ik rende de straat uit en na amper 50 meter stond ik tussen de ramptoeristen.

Ja, daar lag mijn dochter, de tiener in plas met bloed en koelvloeistof. Ik hoor haar nog steeds ‘ MAMA!’  roepen. Ik weet niet zoveel meer van dat moment. Ik weet nog dat ik terug naar huis rende om mijn honden in de bench te doen en mijn telefoon en huisdeursleutels te pakken. Vanaf dat moment is het allemaal erg vaag.

We reden met gillende sirenes in erg hoog tempo richting het ziekenhuis. Op de eerste hulp stonden artsen al klaar en werden er van allerlei medische handelingen verricht. Ook de puber was daar al aanwezig. Niet veel later kwam ook de vader van de tiener binnen gerend.

Kleding werd kapot geknipt en er werden pogingen gedaan het bloeden van het hoofd te stoppen. Later bleek dat de wond waarvan ze dachten dat hij 5 centimeter zou zijn, 20 of 30 centimeter was. De grote van de wond gaf aanleiding een CT scan te maken en een buikecho. Godzijdank waren er geen breuken in de schedel de nek of de rug. De enorme zwelling aan de rechterkant van het gezicht was een bloeduitstorting, geen oogkasbreuk.

Op al haar ledematen zaten blauwe plekken of schaafwonden maar geen breuken. Wel een gekneusde knie. Al die uren op de eerste hulp was ze bij en helder. Ik stond al die uren naast haar en probeerde de artsen te helpen met het stoppen van het bloeden. Af en toe liep ik naar buiten om even diep adem te kunnen halen.

Zo veel bloed……mijn kind in al dat bloed……

………wordt vervolgt

Categorieën
De Toestand

Donderdag therapiedag #27

Vorige week moest ik mijn afspraak afzeggen, ik was wel in het ziekenhuis maar ik verbleef bij de tiener en het kwam niet goed uit om therapeut te bezoeken. Je zit toch met artsen die af en aan lopen en voor je het weet zou ik daar wat van missen. Therapeut nam wel de moeite contact met mij te zoeken en zodoende kon ik haar bijpraten over het ongeval.

Vandaag was ik wel op mijn afspraak met therapeut en godzijdank had ik  ook een afspraak bij shrink. Echtgenoot was aanwezig bij beide gesprekken, dat was ook nodig ik zit al ruim een week in een vreselijke dissociatie en krijg erg weinig mee van wat er om mij heen gebeurt.

Ik ben niet iemand die van de grenzen afbakenen is en daar zit dan ook precies het probleem. Ik heb ondertussen al heel wat mensen over de vloer gehad hier thuis waar ik totaal niet mee uit de voeten kan maar die ik uit goed fatsoen wel als visite ontvang en te woord sta.

Neem bij voorbeeld de vader van de tiener zijn gezin en de verdere familie die daar bij hoort. De rechtzaak met ex was net voorbij en laten we eerlijk wezen, we waren al tijden niet meer on speaking terms. De rest van zijn familie groette mij niet meer en liep mij zonder aan te kijken voorbij. Ik heb ze afgelopen week allemaal in mijn huis ontvangen, heel erg vreemd is dat.

Ik ben uit mijn veilige comfort zone gerukt vorige week en waar ik eerder de dagen in stilte doorbracht staan ze nu in het teken van telefoontjes beantwoorden, ontelbare berichten op mijn mobiel lezen en beantwoorden en visite ontvangen. Denk dan ook aan de politie die langskwam voor een verklaring van de tiener.

Van het één op het andere moment zit je in hele andere wereld dan die ik gewend was. En verzorg ook nog eens een gewond kind en probeer het huishouden te runnen. Het is teveel, veel te veel van het goede en ook het slechte.

Er zijn over mij grote zorgen, en ik snap dat. Echtgenoot en shrink weten namelijk niet waar dit voor mij gaat eindigen. Dissociëren kan een goede zaak zijn maar in mijn geval is het toch weer tricky. Ik kom namelijk niet zomaar uit het dissociëren terug op aarde. Daar gaat meestal wel een vorm van automutilatie aan vooraf. Ik ben daar zelf totaal niet mee bezig maar de mensen om mij heen wel. Dus nu heb ik strikte rust voorgeschreven gekregen. Ik moet proberen te slapen en ook tot rust komen. Wie weet kom ik daardoor weer uit de vreselijke overlevingsstrategie die me al jaren op de been houdt maar ondertussen ook een gevaarlijke molensteen om mij nek aan het worden is.

Categorieën
Kids

Dichterbij dan ooit

De puber was zestien toen ze hier weg ging en bij haar vader ging wonen. Ondertussen is ze ruim 18 en geen puber meer. Het is een jong volwassen vrouw geworden. De laatste maanden is het contact beter dan ooit. We spreken elkaar bijna dagelijks zowel via de telefoon of via een appje.

Vanmiddag kwam ze hier lunchen en volgende week gaan we samen uit eten. Een vakantie naar de zon in het voorjaar is ook al ter sprake gekomen.

Ik heb helemaal niets te klagen als het over ons contact gaat. Voor haar ligt het iets anders. Haar vader heeft het er wel moeilijk mee. Waarom is mij een raadsel. Misschien had hij liever gezien dat ze het contact met mij definitief had verbroken. Wat daar de winst voor hem in zou zitten weet ik niet.

Feit is dat ze niet eerlijk kan vertellen dat ze me gezien heeft. Het laatste wat je met een kind moet doen is mindfucken en ik ben sowieso niet iemand die dan aan het kind gaat trekken zodat het alleen maar lastiger wordt om keuzes te maken. Hij denkt daar anders over.

Om een voorbeeld te noemen: haar verjaardag. Ik wilde dit graag met haar in ons gezin vieren. Om niet in haar vaders vaarwater te zitten had ik haar de volgende opties geboden:

  • de avond vóór haar verjaardag champagne drinken of wijn, noem maar iets…omdat het dan mag!
  • de ochtend van haar verjaardag uitgebreid ontbijten buitenshuis of
  • lunch buitenshuis of
  • diner buitenshuis
  • en als laatste konden we op de avond zelf ook nog wel iets verzinnen

Dus wat haar vader ook voor feest in gedachten had, ze had genoeg opties over om met ons een moment te kiezen.

Uiteindelijk heeft haar vader het haar heel gemakkelijk gemaakt. Er werd gewoon niets voor haar georganiseerd op de dag zelf. Pa bleek achteraf met vrouw uit eten te zijn geweest. Het feest wat ze een week later gaf voor haar vrienden heeft ze geheel zelf moeten betalen, van de drank tot de hapjes en versieringen.

Ze heeft het er nog over. Met een brok in haar keel.

Het sujet heeft haar al vaak teleurgesteld maar dat hij niks heeft gedaan met – en op haar verjaardag, nog geen stukje taart, is wel het meest trieste van alles.

Ze is lijfelijk verder weg maar dichterbij dan ooit ♥♥♥♥

Categorieën
Kids

3e week van de vakantie

De derde week van de vakantie is aangebroken. Sinds deze week is echtgenoot weer aan het werk en ben ik met de kleuter thuis. De tiener komt komend weekend terug van haar opgedeelde vakantie bij haar vader.

De eerste twee weken waren qua weer niet fantastisch maar ik heb genoeg kunnen doen op de tuin. Echtgenoot is een paar keer met de kleuter op pad geweest. Het is voor de kleuter een beetje lastig omdat bijna iedereen in de straat op vakantie is en hij niemand heeft om mee te spelen. Dat valt hem zwaar, want hij doet niets liever dan buiten zijn.

Er staat voor de komende weken niets op de agenda vwb festiviteiten, beetje rond de casa hangen. Misschien gaan we nog een dagje weg maar dan moet alles meezitten. Het weer moet meezitten maar ook mijn state of mind, erg veel behoefte om erop uit te gaan heb ik niet.  En als ik al iets wil gaan doen moet ik meer medicatie gaan slikken om het aan te kunnen, dat heeft niet mijn voorkeur.

En wie weet knapt het weer nog helemaal op en knalt op mijn moestuin alle groente die verstopt zit in de grond plots op. Dat zou mooi zijn! dan heb ik direct ook weer wat te doen.

Deze week is de puber jarig, 18 wordt ze. Wat een prachtige leeftijd he? al zou ik geen 18 meer willen zijn in deze malle wereld. De verjaardagen van mijn kinderen zijn altijd momenten dat ik terug ga in de tijd, me probeer voor te stellen hoe het ook alweer was rondom hun geboortedag. Terug naar 18 jaar geleden is best lastig, ik kan me nog wel herinneren dat ik in het kraambed een mobiele telefoon kreeg, mijn eerste. Wat een fijne herinnering is, is dat ik ontzettend verliefd was op mijn kleine baby met pikzwarte haartjes. Het was bij de geboorte een prachtig kindje en nu ze 18 wordt is het niet gek dat ze een buitengewoon mooi meisje is.

Wat een gezegend mens ik ben dat ik 3 mooie, gezonde kindjes op de wereld heb mogen zetten. Ze hebben me ondanks hun malle fratsen toch op de been gehouden de afgelopen jaren.

Categorieën
De Toestand

Blij

Ik voel me goed en ik ben blij gehumeurd, hoognodig tijd om dit vast te leggen. Ik kan meters papier vullen met blaartrekkende verhalen over de reden hiervan maar het is eigenlijk gewoon heel erg simpel.

Ik heb tot nu toe een goede week achter de rug want ik heb zulke goede gesprekken gevoerd met therapeut en psychiater dat ik bijna op wolkjes loop.
En wat ik al eerder schreef, het komt niet doordat de diagnose is aangepast, verre van dat zelfs. Het is juist pijnlijke helder geworden dat ik heb geaccepteerd dat ik nooit meer diagnoseloos door het leven zal gaan.

Ik zou willen dat ik shrink mijn vader was, dat ik iedere dag even op zijn bank kon gaan zitten en dat we dan samen zouden filosoferen over het leven, en de waanzin van dingen. Het hoeft helemaal niet over mij als persoon te gaan, sterker nog het gaat niet altijd over mij, het gaat ook over hoe andere mensen in elkaar steken. Het voorbeeld wat hij aanhaalde was het FB gebeuren waar mijn bericht over Hope gewoon totaal werd genegeerd door mensen. Hij legt dan uit wat er aan ten grondslag ligt dat mensen zoiets doen, of niet doen. Hoe dom sommige mensen zijn, dat gezicht van hem erbij is dan zo hilarisch….ik kan niets anders dan hardop lachen.

Therapeut drukte mij vanmorgen op het hart dat er ook een heel groot gedeelte van mij af komt. Dat mijn manier van praten, de grapjes die ik maak, de luchtigheid die ik erin probeer te houden, er ook voor zorgt dat de wisselwerking zo fijn is.

Ik had graag gezien dat deze twee mensen mijn ouders waren geweest, hoe anders had ik dan in het leven gestaan, zoveel leed was me bespaard gebleven.

Ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik de afgelopen jaren met shrink en therapeut heb gewerkt aan mijn ‘toestand’, wat gun ik de rest van de mensheid toch ook zulke hulpverleners. Ze kunnen je maken of breken maar deze twee zijn goud!

Een lang verhaal ga ik er niet van maken. Er gloort ho(o)pe aan de horizon, en dat stemt me goed. Heel erg goed!

Categorieën
Memory Lane

Memory Lane # vader

De familie praat al jaren over vader als de man die ook een slachtoffer is, een sneu figuur die ook hels moet lijden in de relatie met zijn wederhelft. Hij wordt per slot van rekening op zijn fietsje weg gestuurd om bij de kinderen te klagen, te vragen en te donderpreken.

De meesten hebben medelijden met de man, want hij bedoelt het niet verkeerd. Hoe lomp en onbenullig hij dingen ook brengt, ze zien in hem weinig kwaad. Zíj wordt gezien als het intellectuele brein, waar ik overigens mijn bedenkingen over heb, en hij als de uitvoerder, haar marionet zo gezegd.

Ik daarentegen, heb ondertussen een ander visie op vader. Want hoe sneu hij ook is, hij is er zelf bij, hij maakt iedere keer zelf de keuze om zijn verbale boodschappen over te brengen bij zijn kinderen. Hij probeert alle partijen te vriend te houden maar speelt een gevaarlijk spel. Want door naar de pijpen te dansen van zijn vrouw verliest hij langzamerhand de kinderen en kleinkinderen. En hij lijkt ook niet te snappen wat hij zelf veroorzaakt, dat werd me nogmaals duidelijk hier.

Ik heb 6 jaar geleden afstand genomen en één van mijn broers doet nu precies hetzelfde, maar misschien nog een tikkeltje erger, want hij reageert niet meer op telefoontjes en berichten.

Ik snap dat. Want ik heb hun nummer ook geblocked in mijn IPhone. Ik werd soms dagelijks gebeld, te gek voor woorden. Het incident wat de spreekwoordelijke druppel liet overlopen was begin mei, hier dus. Toen is voorgoed het luik gesloten wat mij betreft.

Wie van de twee nu de kwaadste is en wie het slachtoffer doet helemaal niet (meer) ter zake. Het gaat erom dat door alles maar te laten gebeuren je gedrag in stand houdt. Dat is dus wat ik meegekregen heb van mijn surrogaatouders in het zknhs, dat als je in situaties met mensen verzeilt raakt die je niet prettig vind, je de keuze kan en mag maken om er afstand van te nemen. Neem je geen afstand dan houd je in zekere zin het gedrag van hen in stand.

Het voelt als een opluchting, keuzes maken. En mensen die met je meedenken daarin.

Categorieën
Fijne dingen

Gaten vullen

Weinig herinneringen aan vroeger, dat is wel duidelijk en nooit de behoefte gehad de gaten op te vullen. Maar zoals het leven onderhevig is aan veranderingen heb ik dat ook met mijn geheugen. Er mag wat mij betreft best wat input mijn kant op komen. Via de geijkte kanalen vond ik een hoop mensen van ‘vroeger’ terug alleen niet alle periodes waar ik wat over weten wil zijn relevant.

Ik heb een kleuterjuf terug gevonden en naar haar verhalen ben ik wel benieuwd. Ik kan me haar nog goed herinneren en ook nog de ‘nonnen’ bij wie ik op school zat. Ik zat dus op een Katholieke kleuterschool en we waren zelf behoorlijk gereformeerd. Vreemde combinatie maar het zal wel gemakzucht zijn geweest, de kleuterschool stond naast de flat waar ik toentertijd woonde. Tot in lengte van dagen hebben mijn ouders geprobeerd om het ‘Onze Vader” wat ik op de katholieke wijze geïndoctrineerd had gekregen proberen om te vormen tot het Gereformeerde Onze Vader. Is ze niet gelukt. Het zit er te dik ingebakken.

Ondertussen houd ik me al jaren bezig met het boeddhisme het spirituele spreekt me meer aan dan de wijze lessen die ik als kind mee kreeg vanuit de bijbel. Ik moet eerlijk zeggen dat de manier hoe ik nu leef en denk ontzettend ver weg staat van een boeddhist. Ik zie de fase waarin ik nu zit maar als een leerweg, een hobbel op mijn pad die ik wel zal overwinnen. Uiteindelijk is de weg over het pad belangrijker dan het bereiken van het eindpunt.

Het voelt onwerkelijk om een gevangene te zijn van mijn geest en mijn huis en me daarnaast ook niet kan bezighouden met het boeddhisme wat ontzettend belangrijk voor me is. Ik vroeg me af hoe er in het boeddhisme wordt aangekeken tegen een depressie, ik vond op het internet een -soort van- antwoord van een Cybermonnik klik hier en als je het interessant vind is er nog meer te lezen over neurowetenschap en het boeddhisme, klik hier.

Terug naar mijn kleuterjuf, binnenkort gaan we bijkletsen, wie weet heeft ze nog wel foto’s uit die tijd, het is een positief vooruitzicht waar ik erg naar uitzie.

Categorieën
De Toestand

Zonnestralen

Ik zat er serieus overna te denken om mijn tuin aan de kant te doen, ik ging sowieso al wat minder die kant op en ook nog eens met minder plezier. De handdoek bij de hondencursus had ik ook al in de ring gegooid. Want om daar nog langer voor lul te staan was ook mijn eer te na. En echtgenoot was op moederdag met de kleuter vertrokken naar zijn moeder en ik was lekker thuis gebleven. Boodschappen doe ik ook niet meer in mijn uppie en vanmorgen had ik de afspraak met shrink afgezegd.

Het is niet eerder voorgekomen dat ik onaangekondigd wordt gebeld door shrink, vanmorgen gebeurde dat dus wel. Hij begon met te zeggen dat hij zich zorgen over me maakte. Hij had de samenvatting van therapeut gelezen en zag een patroon ontstaan wat doorbroken moet worden. Ik was – en ben namelijk bezig in een isolement te raken. Hij gebruikte er een mooi Engelse term voor, ik kan het me even niet herinneren.

Hij herkende ook de brallende mensen met hun perfecte honden op hondencursussen. Maar drukte mij ook op het hart dat er nog veel meer mensen rondlopen waarvan de hond alle kanten op springt en helemaal niet doet wat hij moet doen. Hij spoorde mij aan om toch weer de cursus te gaan volgen.

De vermoorde kip kwam ook nog aan de orde. Ik trek me de dood van dat beestje enorm aan, voel me ontzettend schuldig. Shrink en therapeut blijven benadrukken dat het de natuur is, dat dingen gebeuren en dat ik niet overal verantwoordelijk voor ben.

Deze mensen nemen mij en mijn gevoelens serieus, dat doet me ontzettend goed. Shrink had helemaal niet hoeven bellen, dan had ik hem over een maand wel weer gezien, toch neemt hij de moeite om mij op te monteren. In de jaren dat ik hem ken, samen met therapeut, hebben ze me al meer als een vader en moeder behandelt dan mijn eigen ouders. Ze hebben mij nog nooit voor lul gezet, me minachtend behandelt of me het gevoel gegeven dat ik alles fout doe. Ze doen precies het tegenovergestelde.

Ik weet heus wel dat ze niet goed kunnen maken wat ik allemaal heb gemist, en dat het als je 40+ bent helemaal niet zo simpel is denkpatronen te veranderen. Maar alle beetjes helpen. Ik voel me ontzettend gezegd met deze mensen.

Vanmiddag stond ik beetje doelloos op mijn tuin rond te kijken en zag daar een bekend persoon aankomen, mijn neefje (kind van mijn broer) dat was een verrassing! Hij hielp me met een paar zware karweitjes en in de tussentijd hadden we goede gesprekken over familie en familiebanden.
Dat hij een poos bij mij op te tuin mee rommelt vind ik ook zo geweldig, hij heeft per slot van rekening zijn eigen zaak en heeft een druk leven. Met een dikke knuffel nam ik afscheid van hem, de kleuter moest van school worden gehaald.

Ondanks dat er enorme donkere wolken hangen boven mijn hoofd ben ik opgetogen dat ik bovenstaande dingen als positief beschouw en er oprecht dankbaar voor ben.

Categorieën
De Toestand

Hoest

Ondertussen ben ik er goed zat van: van het hoesten, kuchen, niezen en THA BOMB!…………. twee ontstoken ogen. Op zich is het al vervelend om hooikoorts te hebben maar het lijkt wel of het ieder jaar erger wordt. En vanaf november ’15 tot aan vandaag is het nog geen dag weg geweest.
Verschillende antibiotica en andere zooi heb ik geslikt maar het wil gewoon NIET weg!

Het is gewoon niet tof, en ook komt ook slecht uit. Schoonvader is ziek, geopereerd en ondertussen ernstig verzwakt aan het revalideren en ik heb de lieve man al vanaf december niet meer gezien. Bang om hem te besmetten met-weet-ik-veel-waar ik toch mee rondloop. We blijven bewust op afstand om hem niet met iets op te zadelen wat hem nog meer verzwakken kan.

Volgens de dokter is het niet besmettelijk, had hij ook wel eerder mogen meedelen, het is dat ik vanmorgen mijn zorgen uitsprak over mijn schoonvader anders was ik nog in ongewisse geweest. Misschien had ik het eerder moeten vragen, misschien……misschien…..ach, wat maakt het nu nog uit. Het is fijn te weten dat ik de beste man eindelijk weer IRL kan zien ipv met facetime.

Toen ik vorig jaar met deze klachten voor het eerst bij de huisarts kwam had ik er al te lang mee rondgelopen. Het was dat het gezin ontzettend veel overlast van mij had anders had ik het nog langer uitgesteld. Typisch opvoedtechnisch dingetje. Vroeger gingen wij nooit naar de huisarts, althans, mijn vader en ik niet. Moeders wel, die ging wekelijks, de huisarts was haar op een gegeven moment wel zat, hypochondrisch typje, kasten vol met medicijnen maar nooit een duidelijk ziektebeeld. Met veel bombarie werd de huisarts ingeruild voor een ander, die met de jaren ook tot dezelfde conclusie kwam, mevrouw had hulp nodig, niet lichamelijk maar geestelijk.

Tot op de dag van vandaag wordt er wekelijks een bezoek gepland aan de huisarts, tussen alle ziekenhuisbezoeken door natuurlijk, er is iedere dag wel wat dokter die wordt bezocht. Uitgebuit kun je wel zeggen. Vader gaat sinds kort overal mee naartoe, is volgens haar nodig, ze kan niets meer zelf. Nu begint vader zich er ook ongemakkelijk bij te voelen. Dat komt door een incident in het ziekenhuis; volgens een arts konden de veelvuldige bezoeken wel worden terug geschroefd; de paniek bij moeders sloeg toe, vader begon ongemakkelijk op zijn stoel te schuiven, de arts keek vader aan en deelde mee dat moeders wel érg graag in het ziekenhuis en bij dokters vertoefde. Vader keek beschaamd weg.

Ik hoef er niet zelf bij te zijn om te weten hoe het gaat, ik heb er per slot van rekening jaren gewoond en nog langer dan dat, last van (gehad).
Soms heb ik beklag met haar, want het is jammer dat ze nooit de hulp heeft gehad die ze had moeten hebben. Dan was haar leven en die van de rest van ons gezin beter verlopen.

De laatste maanden ben ik dus al een aantal keren bij de huisarts geweest en het geeft mij een vervelend gevoel, maar ik ben haar niet, ik heb echt wel wat onder de leden. Het zit er alleen zo sterk ingeworteld.