• De Toestand

    Van zknhs naar blokhut

    De kans is groot dat ik na een pittig gesprek in het zknhs een nacht heb waar de merries over mij heen galopperen. Zo ook van dinsdag op woensdag, deze keer droomde ik dat mijn vader dood was. Ik hoorde het pas een paar dagen na zijn dood en ik was ontzettend verdrietig, de overtreffende trap van verdrietig zeg maar.

    Bij het ochtendkrieken gingen moeizaam mijn oogleden open en voelde ik nog wel de emotie maar kwam ik ook langzamerhand uit de droom.
    De dag die dan volgt is meestal ronduit k.t. Ondanks dat er geen hout klopt van het nachtmerrie verhaal is dat zware gevoel nog niet direct foetsie.

    De opdracht die ik meekreeg kon ik al afvinken, de antwoorden hadden zich al netjes opgesteld achter mijn oogleden. Ik noteerde alles direct in een boekje en kon het vandaag al bespreken bij therapeut. Dat was prettig.

    Ik merk dat het onder ogen komen van de oorzaak van mijn PTSS, het bespreken van de shit met de mensen in het zknhs ontzettend heftig zijn.
    Sommige zaken die zitten niet voor niks achter gesloten deuren, toch? Het terug gaan naar situaties en de emotie weer ervaren, het hardop uitspreken en dan vervolgens de terugkoppeling van therapeut of shrink is echt een lijdensweg.

    Vandaag had ik dat besef toen ik de antwoorden van de opdracht uit de doeken deed bij therapeut.
    Het besef dat ik al vijf jaar onder behandeling ben en dat we nu pas goed op de kern van het probleem zitten, we hebben nog niet echt gewerkt aan de verwerking van alles, zijn steeds op zoek geweest naar verborgen informatie.
    Ik heb nog zo’n lange weg te gaan, en voor mijn gevoel is het ook al een eeuwigheid aan  de gang.

    Er zit wel vooruitgang in alles, dat dan weer wel, maar ik stel me zo voor dat je ongeveer duizend dots hebt op papier, er zijn nu een aantal dots met elkaar verbonden, een stuk of 30 van de duizend, moet je nagaan hoelang het nog kan duren. Die verwerking. Komt er ooit een moment dat ik het af kan sluiten en verder kan? of wil ik nog steeds te veel en te snel?

    Het zijn van die gedachten die maar door mijn hoofd blijven malen, er gebeurt zoveel om mij heen, bij de mensen om mij heen, en mijn fokking kleine wereld wordt maar niet groter, ook niet kleiner trouwens.

    Het is toch niet zoveel gevraagd om eens iets leuks te doen met een vriendin? of nog beter: met één van mijn kinderen? Je zou toch denken dat dat wel moet lukken, toch? Nou, mooi niet dus.

    Heb ik ook nog iets leuks te melden? Ja! zoals te zien is op mijn Instagram, ik weet het, ben niet zo heel scheutig met fotos, maar goed, de moestuin gaat als een speer. Er staat sinds dit weekend een chalet(je) op en mijn con-tuinlega’s zijn onder de indruk dat ik voor zo weinig geld dat leuke huisje heb kunnen scoren.

    Het dak moet er nog op, en de vloer moet er nog in, als dat gebeurt is kan ik het gaan inrichten. Er kan makkelijk een bed staan trouwens, denk dat ik mijn meditatiekussen ook meeneem, wie weet vind ik daar de rust waar ik zo hard naar op zoek ben, de rust in mijn eigen blokhutje op de moestuin.